Arrivederci Adige ~ Piacere Po

Zondag 25 juli, wat later dan normaal, nemen we hartelijk afscheid van Marina en haar vriendinnen. Het was een prima adres om te verblijven http://www.bebalduomoditrento.it/ . Ook Marina sponsort ons en geeft Stanny nog een buff (zweetsjaaltje). We 'moeten' nog wat te drinken meenemen voor onderweg. Gelukkig zijn het kleine flesjes. Voorbij Trento verandert het landschap. Boomgaarden worden steeds meer afgewisseld door wijngaarden.

Vandaag ook weer een obstakel op de weg. Deze keer zijn het wegwerkzaamheden. Geen nood...., we worden gewoon via een wijngaard omgeleid. Onderweg raakt Stanny in gesprek met een Italiaans echtpaar op de racefiets. Ze zijn onder de indruk van onze tocht en willen er van alles over weten. Zo fietsen we een poosje met elkaar op. De vrouw van het stel is zo enthousiast geworden dat ze, al fietsend naast Stanny, pardoes uit het zadel vliegt en op de weg terecht komt. We schrikken ons een ongeluk, springen meteen van de fiets en schieten haar te hulp. Het blijkt gelukkig mee te vallen. Geen uiterlijke wonden, wellicht wat blauwe plekken. Waarschijnlijk heeft zij toen zij, in haar enthousiasme, haar duim op stak naar Stanny, gelijktijdig haar voorrem ingeknepen. In elk geval blokkeerde haar voorwiel en sloeg ze compleet over de kop. Nog wat beduusd nemen wij afscheid van ze. Tja, dat mensen zo onder de indruk zijn van onze tocht, dat ze zelfs voor ons een koprol maken met fiets en al, gaat ons toch wel iets te ver.
Na 61 km stappen we af in Rivalta, een klein plaatsje waar niets te beleven is. Mooie gelegenheid om vroeg naar bed te gaan.

Maandag 26 juli op tijd op. We verlaten vandaag de Alpen en willen een beetje op tijd in Verona aankomen.
Volgens onze berekeningen zitten we goed op schema qua kilometers en nog af te leggen afstanden. We moeten er in het komende deel rekening mee houden dat er veel bezienswaardige plaatsen volgen, waar we zeker tijd en dagen voor willen uittrekken. Hup, in het zadel en trappen. We rijden vandaag over een nieuw aangelegd fietspad dat onderdeel is van de EuroVelo. Dat is een route die loopt van Noord Italië tot in Sicilië. Een prachtig aangelegde route met van tijd tot tijd rust- en picknickplaatsen, soms zelfs voorzien van drinkwaterpunten.
Wat doen wij zo al onderweg. Waar hebben wij het over? Wel, naast het ons verbazen over de geweldige natuur en de mooie uitzichten, praten we natuurlijk over onze ervaringen en zaken die ons bezighouden. Ook vallen er nu en dan heerlijke stiltes en ben je lekker met je eigen gedachten bezig. Echter een groot deel van de fietsdag praten we ook 'fietserslatijn'. Juist in Italië komt dat goed van pas. Dat fietserslatijn bestaat uit een aantal uitdrukkingen zoals:"Putje, tegenligger, hobbel, paaltje, fietser achter, gat, auto en Jo`. Die laatste gebruiken we als één van ons iets achterop is geraakt en weer bij gekomen is, om aan te geven dat we het tempo weer op niveau kunnen brengen. Daarnaast gebruikt de voorste rijder nog de nodige handgebaren om gevaarlijke plekken in het wegdek of wandelende mensen aan te geven. Wim leest kaart en Stanny waarschuwt Wim, als er tijdens dat lezen een tegenligger komt of een onregelmatigheid in de weg te zien is. Op zijn beurt geeft Wim uitleg aan Stanny over de route, zeker in dorpjes is het goed dat ook zij weet, wanneer we naar links of rechts moeten afslaan. Zo werken we samen en dat heeft ons al een paar keer behoed voor een nare situatie.

We verlaten de Alpen, maar niet voordat we nog een laatste klimmetje moeten doen. Anderhalve kilometer 8 tot 10%. Vanaf het hoogste punt kijken we, met toch wel een beetje weemoed, terug op de bergen en richten dan onze blik zuidwaarts. Op naar de Po-vlakte. Het is inmiddels al weer aardig heet geworden, zo´n 35 tot 38 graden. Ook staat er een behoorlijke wind. Dit samen zorgt ervoor dat we het gevoel hebben of er een föhn op ons staat te blazen. De laatste dagen hebben we dat al meer ervaren, zeker zo na 14.00 uur.
Bij een picknick-waterplek vullen we onze bidons en lunchen we. Hier ontmoeten we een groepje Italiaanse pensionado´s die op de racefiets aan het toeren zijn. Uiteraard vragen ze aan ons waar wij naar toe gaan. Ons vlaggetje maakt al duidelijk dat we uit Nederland komen. Vol ongeloof horen ze ons aan, pas als ik het Reitsmaboekje met de route laat zien ontstaan de Oh´s,  Ah´s en Bravo. Een van de mannen moet nog even Wim zijn fiets proberen op te tillen. Met een blik vol ontzag zet hij hem weer snel neer. `Hiermee over de passen gegaan?`
Om even na 14.00 uur rijden we Verona binnen. De eerste drie stellen die wij tegenkomen zijn Nederlanders. Net als in Trento is het of je in Amsterdam loopt, tussen het Nederlands hoor je ook een andere taal. Alsof heel Nederland in Italië op vakantie is. Je pikt ze er zo uit. Van één van hen krijgen we een plattegrondje, zodat we ons wat kunnen oriënteren. Op het plein bij de Arena aangekomen zoeken wij de toeristeninfo. Het moet hier ergens zijn, maar waar? Stanny ziet twee meisjes naar onze fiets wijzen en spreekt ze aan in het Nederlands en ....Ja, hoor. Ze kunnen het maar moeilijk geloven dat wij op de fiets vanuit Nederland naar hier zijn gereden. Eén van hen noteert meteen ons weblogadres. Leuk al die reacties.

Als we de toeristeninfo hebben gevonden, hebben we binnen een kwartier een goed hotel in het centrum en .... kaartjes voor opera Aïda voor morgenavond in de wereldberoemde Arena. Nu maar hopen dat het droog blijft. Na het opknappen en rusten drinken we tegenover de Arena een biertje. Ons duurste biertje ooit, maar wel heel bijzonder!!
We maken nog een rondje door de stad, echt de moeite waard. Bij de bibliotheek halen we een inlogcode voor het openbare wifi-netwerk, zodat we, in de daarvoor aangegeven zõnes, van internet gebruik kunnen maken. Darrna gezellig eten en ... Trust.

Dinsdag 27 juli de dag om .... de fietsen weer eens op te knappen. En dat is nodig ook. Gelukkig zit alles nog op zijn plek en draait het, na schoonmaak en smeren, weer moeiteloos. Spaken op spanning, banden hard en de ketting schoon en in de olie. Stanny zoekt inmiddels, op een bankje in het nabij gelegen park, via internet het verhaal over Aïda, zodat we weten waar het spektakel vanavond over gaat. Via de mail vernemen we dat Greet, de collega van Stanny, met het uitlopen van de 4-daagse van Nijmegen, een bedrag van  650euro voor ons project bijelkaar heeft gelopen. Greet, je bent geweldig !!! Chapeau !! Grazie mile !
We gaan op stap naar de Basilica di San Zeno Maggiore. San Zeno, geboren in Afrika, was bisschop van Verona en is de patroonheilige van de stad. Een prachtige kerk met mooie fresco´s. Bij het binnenkomen wordt je aandacht meteen gevangen door de grote, met bronzen panelen, beslagen deuren uit de 11e eeuw.

Verder is er een mooie crypte en een altaar uit de Renaissance tijd. Vervolgens bezoeken we het Castello del Buonconsiglio. Dit was van 1250 tot 1803 de residentie van de regerende prins-bisschoppen. Hoogtepunt in dit kasteel is de frescoserie die per maand het werk van de boeren in detail uitbeeldt, terwijl de edelen schone jonkvrouwen het hof maken en zich met jacht of riddeltournooi bezighouden. In de avond kleden we ons om en gaan op weg naar de Arena. Het is er al een drukte van belang. Voor de verschillende ingangen staan stalletjes waar je zitkussentjes kunt kopen en politie, brandweer en ambulances staan paraat. Dat belooft een spannende avond te worden. We worden door een hostes naar onze plaats begeleid en kijken vol verbazing in het rond. Het Romeinse amphitheater uit de eerste eeuw na Chr., lijkende op het Colosseum in Rome, maar dan met twee verdiepingen, stroomt langzaam vol. Een werkelijk schouwspel. In totaal kunnen hier 22.000 mensen in. Vanwege het grote decor zullen dat er vanavond maar zo´n kleine 10.000 zijn.  De traditie van operavoorstellingen in de Arena begon in 1913 met een voorstelling van de Aïda ter herdenking van de 100ste geboortedag van Verdi. Het is een zwoele avond. Om precies kwart over negen  begint de ouverture. Wat een bezetting aan orkest en stemmen (500 artiesten). Vanwege de geweldige akoestiek is er geen geluidsapparatuur nodig.

Het is een ware belevenis om dit, tussen de vaak lyrisch wordende Italianen, mee te maken. Vooral aan het einde van een acte vliegen de ´Bravi´s en Brava´s door de Arena. Ook is het een koddig gezicht om de dirigent, in het vuur van zijn enthousasme achter zijn partituur te zien staan springen, om alles uit zijn orkestleden en de zangers te halen. We zijn echt geboeid. Het toppunt voor ons is het moment waarop, halverwege de tweede acte, de volle maan verrijst boven de Arena, uitgerekend precies achter de piramide van het decor. Een prachtige combinatie van cultuur en natuur. Voor ons kan de avond niet meer stuk!!

Woensdag 28 juli stappen we, na een kort nachtje en veel mooie ervaringen, om half 10 op de fiets en pakken de route weer op. Echter door verschillende wegwerkzaamheden en omleidingen raken we het spoor bijster. Een vriendelijke man op een fiets probeert ons de weg te wijzen. Uiteindelijk gebaart hij dat we hem maar moeten volgen. Met een snelheid van 21 km-p.uur loodst hij ons door de stad en zet ons op de route. Dank en chiao. Na Verona blijken de mooie fietspaden nog niet te zijn aangelegd. We volgen nu binnenwegen en landweggetjes, maar blijven de Adige volgen. Het vlakke boerenland, met hier en daar een kanaaltje, komt ons bekend voor. Montagnana wordt ons doel vandaag. Een rustig stadje dat nog geheel wordt omsloten door indrukwekkende middeleeuwse stadsmuren met maar liefst 24 torens en 4 stadspoorten waarvan 2 versterkt zijn met een kasteel. Geweldig om te zien. Het stadje zelf valt echter tegen, slecht onderhouden gebouwen en aan de wegen is sinds de middeleeuwen niets meer gedaan. Wat een gaten en hobbels. Buiten het stadje vinden we een leuke albergo(herberg) waar we een heerlijke Italiaanse maaltijd voorgeschoteld krijgen in drie gangen.

Donderdag 29 juli worden we verrast met een echt Italiaans ontbijt. Een croissant met zoete vulling en een cappucino. Nou ja, onderweg komen we wel een bakkertje tegen. We nemen afscheid van de Adige en doorkruisen nu het vlakke Polesine. In Fratta Polesine, een klein plaatsje, staan zes grote Venetiaanse villa´s uit ongeveel 1560. Op een marmer bankje voor villa Badour en naast villa Molin gebruiken we onze lunch. Een mooie plek om even je verbeelding te laten spreken. De adel moet hier op hoge stand hebben geleefd.
Als Stanny d´r dagelijkse vogeltje heeft gebroken en Wim zijn sudoku heeft gemaakt stappen we weer fris op ons stalen ros en klepperen weer verder. Enkele kilometers voor Ferrare stuiten we op de rivier de Po. De langste rivier van Italië. Was de Adige een snel stromend riviertje, de Po is weer zo´n echte brede waar scheepvaart op plaatsvindt.

Na 83 km komen we in Ferrare aan en ontvangen van boven een kleine z(r)egening. Deze stad kenmerkt zich door een middeleeuwse kern met meerdere burchten en smalle bochtige straatjes, terwijl daarbuiten in de Renaissance ontworpen uitbreidingen met brede straten, groene open ruimten en weelderige pleinen. Heerlijk om doorheen te dwalen. We hebben een mooi hotel, dus een goede plek voor een rustdag.

De vrijdag, 30 juli, begint met een uitgebreid ontbijtbuffet. Veel fruit, Mmmmmmm. Daarna de stad in. We stuiten meteen op het theater dat te bezichtigen is. Wij naar binnen. Sprookjesachtig! Verder naar de Dom(Duomo) met een deels Lombardisch-Romaanse en deels Gotische voorgevel.

Lekker gedwaald door de stad en verschillende paleizen bekeken. Op onze terugweg worden we getrokken door muziek. Op het grote plein staat een twintigtal jongeren te spelen op blaas- en trommelinstrumenten en vermaken het publiek op komische wijze. Knap hoor bij een temperatuur van 35°. Stanny verrast Wim op een uitgebreide Italiaanse lunch in een mooi restaurant. Toppie!


Zaterdag 31 juli fietsen we van Ferrare naar Ravenna. Een ingelaste trip omdat we ruim in de tijd zitten en deze stad echt de moeite waard vinden. Hup 90 km oostwaards door de Povlakte. Eindeloze akkers met mais, bieten, meloenen, tomaten en stoppelvelden van geoogst graan. Veel kanaaltjes voorzien de akkers van het nodige water, dus geen beregeningsinstallaties! De tomatenoogst is gaande. Deze tomaten groeien dicht bij de grond en worden machinaal geoogst.

Op een smal weggetje worden we voorbijgereden door zes grote 20tons vrachtwagens, afgeladen met tomaten. In elke bocht liggen er tomaten in de berm. Verder fietsen we door een mooi natuur-vogelreservaat, dat eindigt met een dijkje en een heus pontje. Kan het nog Hollandser?? Na de oversteek lunchen we onder de bomen in het gras. Rond 16.00 uur komen we in Ravenna aan, knappen ons op, rusten wat en gaan de stad in.
Hoe we dit hebben ervaren vertellen we in ons volgend verslag.