Donaties voor kinderproject Eco-Trust in India gaan door!

Het is geweldig om te ervaren dat, ook al zijn wij niet in Nederland, de donaties voor het Eco Trust kinderproject in India nog steeds binnenkomen. Heel verrassend en bemoedigend. Een nieuwe actie is zelfs gestart en loopt nog steeds. De Uitgeester kunstenares Babs Bannenberg houdt een expositie van haar werk in de LEM expositieruimte aan de Hogeweg 29a te Uitgeest.

Deze expositie is te bewonderen tot 21 december a.s. Babs had over onze fietstocht gelezen en was zo onder de indruk, dat zij ons heeft laten weten, dat de opbrengst van deze expositie voor onze actie t.b.v. het kinderproject is. Inmiddels hebben wij vernomen via Louisa, die gelukkig, nu wij er even niet zijn, de contacten met Babs onderhoudt, dat we met deze actie hoogstwaarschijnlijk de tienduizend euro zullen gaan halen !!! Fantastisch !! We zijn zó gelukkig en dankbaar, dat we het hier in het warme Argentinië niet droog hebben kunnen houden. Dank, Dank, Dank aan alle sponsoren die dit mogelijk hebben gemaakt.
De expositie van Babs loopt dus nog, Mocht je in de gelegenheid zijn, dan is een bezoekje aan de expositie zeker de moeite waard.

Suriname ....... wat een ervaring !

Op zaterdag 9 oktober komen wij, midden in de nacht, aan op vliegveld Zanderij en rijden met een taxi naar ons appartement in de Hofstede Crullaan 47 in Paramaribo. We worden uitbundig en luidruchtig begroet door de drie honden van Peter. De halve buurt is meteen wakker, maar .... we zijn er. Peter wijst ons het appartement. Een eenvoudige en ruime inrichting. http://www.surinametravel.com/ (zie onder accomodatie, appartementen, access appartement). We drinken nog wat en kruipen dan moe onder onze klamboe.

Na lekker te hebben geslapen, drinken we koffie met Peter in de tuin. Een mooie tuin met verschillende bloemen en planten. Zoals de Faya Lobbi (vurige liefde) in verschillende kleuren, maar ook grote bamboe en banaanachtige planten. We maken kennis met een paar andere bewoners. Wim, een aardige jongen die al ruim drie jaar in Suriname woont en werkt als timmerman. Sophie, zij werkt in Paramaribo als stagiaire en later Linda ook. Verder wonen er ook nog 3 Javaanse jongens, maar die zien we maar af en toe. Het huis van Peter is een mooi monumentaal houten huis in oud Surinaamse stijl, dat hij zelf heeft verbouwd en opgeknapt. Wij wonen beneden en zelf woont hij boven. De stagiaires wonen in een ander huis, dat verderop in de tuin is gebouwd en Wim woont in een apart klein huisje op het erf, dat hijzelf, samen met Peter heeft gebouwd. In de loop van de dag gaan wij naar de supermarkt om boodschappen te doen. Wat een belevenis! Een soort grote overdekte markthal, waarin zich aan de zijkanten verschillende winkeltjes bevinden. De artikelen aldaar gepakt, dienen apart afgerekend te worden. Je overig uitgekozen artikelen moeten, met een speciaal kassa-ritueel, betaald worden, waarbij de artikelen aan de hand van de kassabon door iemand anders moeten worden gecontroleerd. En pak het echt niet eerder in, want dan ziet de lieftallige caissière er meteen heeeeeeeeeeel anders uit. Nou ja, effe wennen. Naast deze grote supermarkt, blijken er nog tal van Chinese mini supermarktjes te zijn , deze zijn eigenlijk altijd open. We hebben Peter uitgenodigd om met ons te gaan eten. Hij weet een mooi Thai's restaurant in de buurt. We hebben heerlijk gegeten, tevens een goede gelegenheid om elkaar wat beter te leren kennen.

Zondag 10 oktober wordt Stanny wakker tussen vrolijke Surinaamse en 55jaar vlaggetjes.We hebben besloten om vandaag, 10-10-2010  haar verjaardag te vieren, omdat we morgen, op haar eigenlijke verjaardag, op Matoekoe beginnen. Die vlaggetjes had Wim al stiekem in de supermarkt gekocht en nog ergens een fles champagne kunnen vinden ook. Al vroeg in de ochtend klinkt het 'Lang zal ze leven' op de mondharmonica en de honden janken vrolijk mee. Later in de ochtend stappen we op de fiets, pas op: het verkeer rijdt hier links, en brengen een bezoek aan Fort Zeelandia. Een voor Suriname historisch beroemde, maar ook, vanwege de 'decembermoorden', beruchte plaats. Tijdens de rondleiding wordt de geschiedenis van het fort goed uitgelegd en ook hetgeen er in december 1982 is gebeurd,

ontbreekt daarbij niet. In een buitenvleugel van het fort, daar waar de kogelgaten nog zijn te zien, staat een mooie plaquette met de namen van de 15 mensen die toen zijn vermoord. We staan er poosje ontroerd stil !!!

Maar het leven gaat door. Vanuit het fort lopen we naar het Onafhankelijkheidsplein, helemaal geen plein, maar een groot grasveld voor het presidentiëelpaleis. Op dat moment wordt er een manifestatie gehouden door de Marron bevolkingsgroep (creoolse mensen, vroeger de bosnegers). De naam Marron werd vroeger gegeven aan de weggelopen slaven, maar wordt nu alom gebruikt. Er klinkt gezellige muziek, we drinken er een Parbobiertje en eten wat. In de middag thuisgekomen vinden wij het een mooie gelegenheid om, samen met de andere

aanwezige huisgenoten, de fles champagne te laten knallen, waarbij blijkt dat Peter er toevallig ook nog een koud heeft liggen. Het wordt een gezellig geheel. Zeker met de kokosnoten met wat Rum daarna.

Maandagochtend vroeg per taxi naar Lelydorp, zo'n 15 km onder Paramaribo. Wat een drukte op de weg, volgens ons hebben ze hier meer auto's dan mensen. Op verschillende kruispunten staan politieagenten het verkeer te regelen. Vooral van buitenaf de stad in, is het één grote file. Om half negen zijn we op Matoekoe en worden door Janny Bansia, de directeur, begroet en rondgeleid. We worden voorgesteld aan de medewerkers en kijken bij de verschillende groepen, waar de pupillen mee bezig zijn. Kort gezegd is Matoekoe een  heilpedagogisch centrum,  waar kinderen en jongvolwassenen met een geestelijke beperking, worden opgevangen en begeleid. Er wonen 16 pupillen permanent in het kinderhuis en ongeveer 40 pupillen komen dagelijks naar Matoekoe voor hun dagbesteding.

Om het niet te lang te maken, kijk even op http://www.matoekoe.nl/ en je krijgt een goed beeld van het centrum. We nemen ook een kijkje in het gastenverblijf. Dit is een mooi huis met twee verdiepingen, dat helaas bijna een jaar lang heeft leeggestaan, dus sterk aan een schoonmaakbeurt toe is. Momenteel wordt het bewoond door vleermuizen, vogels, vele kakkerlakken, (bos)spinnen en kleefkikkers. Op zich niet erg, maar ze horen daar niet. Wij nemen de uitdaging aan om daar verandering in te brengen en die klus te klaren. We spreken af het nodige materiaal in te slaan en mee te brengen, want zoals bij heel veel instellingen in Suriname zijn de financiële middelen zeer beperkt.

 's Morgens om half zes op, zodat we de dagopening met de kinderen, om 8 uur mee kunnen maken.De rit ernaar toe duurt 3 kwartier.  Dan stevig aan de slag, waarna we rond 14.30 naar de stad teruggaan, inkopen doen, een biertje drinken bij de bar Zus en Zo, die op onze weg naar huis ligt, om dan 's avonds moe onder de klamboe te duiken. Vrijdag blijven we in de stad om een postpakketje te versturen voor de verjaardag van Gido en Wouter. Wij dus naar het hoofdpostkantoor. Nee, dat kan daar niet, omdat er geen douane beambte aanwezig is. Aan de andere kant van de stad wel, maar dan moeten we wel op tijd zijn anders..... Taxi !!!! Gelukkig gehaald! Het enige wat de douaneman deed was, zonder te kijken wat er in zat, een stempel met handtekening op de enveloppe zetten, waarna we hem mochten dichtplakken en bij een ander loketje versturen. We zijn met de bus teruggegaan.
Ook leuk, een mooie gekleurde bus, met plastic overtrokken stoelen (plak, plak), waar je instapt door je hand op te steken en pas bij het uitstappen het enorme bedrag van 1,60 SRD = 37 eurocent betaalt. We gaan meteen door naar de Centrale Markt, een enorme overdekte hal waar groente, fruit, vlees en vis wordt verkocht. Een kleurrijk en geweldig spektakel. Veel groente en fruit komt van de kostgrondjes van de mensen die buiten de stad wonen en ligt mooi in stapeltjes uitgestald. Thuisgekomen, douchen, eten en opknappen, want we gaan naar het theater. Vanavond speelt een groep pupillen van Matoekoe een toneelstuk. Hier hebben ze al wekenlang voor geoefend en worden daarbij ondersteund en begeleid door de theatergroep Trivelino uit Den Haag. Een theatergroep, die ook o.a. uit mensen met een verstandelijke beperking bestaat. De kinderen van Matoekoe spelen hun stuk over het ge/misbruik van een blackberry = cellulair=mobieltje als voorprogramma voor Trivelino, die een komisch stuk spelen over de grote boze wolf, die er genoeg van heeft om steeds op zijn donder te krijgen. Een leuke avond die, naar Surinaams gebruik, wordt afgesloten met een hapje en een drankje. We fietsen naar huis. Wim voorop met een noodlampje op het stuur en Stanny daarachter met een hoofdlampje op haar achterhoofd. Bij een stoplicht zingt er een jonge knul vanuit de auto "dat is goed, dat is goed, dat is goed', goed idee jouw lichtje!"
Thuis nog samen een lekkere koele djogo (literfles) Parbobier, met de voeten op tafel en dan lekker slapen.
De zaterdag bombarderen we tot skype- en telefoondag en vinden het heerlijk dan steeds weer iets van klein/kinders, familie en vrienden te vernemen. Helaas is de internetverbinding hier erg instabiel, maar het lukt meestal aardig.
Zondagochtend 17 oktober stappen we om 09.00 uur met (andere) Wim, Sophie en Peter in de auto om naar Merveille te gaan. Dat is een oude, niet meer in gebruik zijnde, plantage uit 1695 waar in zijn 'glorie tijd' ruim 200 slaven koffie en suiker verbouwden. Ten tijde van de emancipatie = afschaffing van de slavernij, werkte er nog 142 slaven. Peter heeft een deeltje van die plantage gekocht en daar, samen met Wim jr., een huisje op gezet. Het ligt aan de overkant, pal aan de rivier, een half uurtje varen.

Na wat schoonmaken, zijn we gaan kappen, zagen, snoeien,  bungelend lezen in een hangmat, zwemmen en rondwandelen, terwijl de muskieten trachtten om hun zondagmaal aan ons te vergaren. Gelukkig is er Deet en zo. Achter de hut, in de openlucht keuken, heeft Wim jr. het houtvuur tussen de stenen aangemaakt en kookt het water al. Daarna tovert Peter samen met Sophie een heerlijke
maaltijd op tafel waar we op zijn Surinaams van genieten.
Van maandag tot vrijdag werken we hard om het gastenverblijf weer toonbaar te maken. Je ziet het opknappen. In het midden van de week, gaat Stanny zich steeds meer bezighouden met de jongste groepen. Ze heeft gezien, dat zij voor hen, met haar ervaring, heel wat kan betekenen. In overleg met de leiding en de medewerkers observeert zij de kinderen en de lokalen en geeft zij adviezen. Met name de medewerksters zijn daar erg blij mee. Ook schaffen we de nodige eenvoudige materialen aan. Het is heerlijk om te zien hoe Stanny opbloeit en bruist van ideeën. Het valt ook niet mee om, in een relatief korte tijd, een maximum aan kennis te spuien, spelverdieping te geven, lessen voor te doen en de lokalen wat anders in te richten. Het resultaat blijft niet uit. Kinderen zie je veranderen en actiever worden en de medewerkers hangen aan haar lippen. Wim ploetert intussen vrolijk door met bezem, sopdot, dettol, water en dweil. Om de twee uur hangt er weer een druipnat hemd aan de lijn. Maar als de stofwolken gezakt zijn is er weer een deel van het huis spic en span.

De vleermuizen zijn, na een intensieve jacht, niet meer teruggekomen, kikkers en vogels blijven op afstand en ook de kakkerlakken houden niet van te veel drukte. We hebben besloten om gebruik te maken van de maaltijd op Matoekoe. Ria, de kok, maakt eenvoudige maar heerlijke maaltijden klaar van groenten, die door tuinman Azaad worden verbouwd. Elke dag vers en als het mogelijk is met vis, wat vlees of kip, tot de poten aan toe. Wel even wennen hoor die kippenpoten met sporen en al.

Achter de kinderlokalen blijkt er een zandbak te liggen. Vol bladeren en vies zand. De aanvraag voor nieuw zand is al een half jaar onderweg, maar wegens geldgebrek, nog niet gehonoreerd. Onze bruisende Stanny krijgt een geweldig idee, je voelt hem al aankomen. Wat kost het, wanneer kan het er zijn en wie mikt het in de zandbak? Vragen die binnen een halfuur worden beantwoord. "Mooi", zegt ze. "Mijn verjaardagcadeau is nieuw zand in die zandbak". Donderdag beslist, maandag wordt het gestort. Een gouden greep!!! Door de hulptuinman is de zandbak bladervrij gemaakt en het vieze zand verwijderd. Maandagochtend gaat Wim samen met Azaad en Koppy (medewerkers) en een paar grotere

pupillen, gewapend met kruiwagen, emmers en schoppen, aan de slag en na twee uur en liters zweet, ligt de zandbak vol met schoon zand. Diezelfde ochtend mogen de kinderen er in spelen en het resultaat  is verbluffend om te zien. Kinderen die anders de hele dag wat apathisch voor zich uit kijken of weglopen, maken nu een zandberg of graven een gat. Ook komt er in elk lokaal een huishoek en een snoezelplek. Iets dat juist voor deze kinderen van groot belang is. Daarnaast legt Stanny uit dat je niet alleen met een pop de hele dag op je schoot hoeft te blijven zitten, maar dat je die ook kunt wassen, met echt water, kunt aan- en uitkleden en eten kunt geven. Er gaat een wereld voor de kinderen open! Niet vreemd dat Juf Stanny, met haar warme invoelingsvermogen, snel met de kinderen een goede en hechte band heeft opgebouwd. En Wim? Die is door de kleine Sjavelli inmiddels tot Opa bevorderd. Heerlijk toch!

Vrijdag nemen we vrij om boodschappen te doen en om onze verblijfsvergunning bij deVreemdelingenpolitie te verlengen. Zaterdag skype- en socialisingday. Zondag 24 oktober gaan we vroeg op pad, omdat we zijn uitgenodigd door Ellen, een Nederlandse medewerker van Matoekoe, en haar Surinaamse man Tjoep, mee te gaan naar Overbridge. Een strandje aan de Surinamerivier, waar je een hut(overkapping) kunt huren als bescherming tegen de zon. Een mooie plek en heerlijk om te zwemmen, te praten en te luieren in de meegebrachte hangmatten. We gebruiken een uitgebreide lunch en de dag vliegt voorbij. Ellen en Tjoep brengen ons thuis, waarbij we de afspraak maken nog een keer met elkaar te gaan eten.

Onze laatste week op Matoekoe is aangebroken. Stanny houdt zich bezig met de jongste groepen en de medewerkers, Wim legt de laatste hand aan het schoonmaken en weer inrichten van het gastenverblijf.

's Avonds maken we plannen hoe we de laatste twee weken zullen invullen. Af en toe komen er ook bezoekers op Matoekoe en zo lopen we die week pardoes Aad tegen het lijf. Aad is één van de geestelijke vaders en oprichters van Matoekoe. Nu hij zich daar niet meer actief mee bezig houdt, heeft hij zijn kunstenaarsleven (fotografie) weer opgepakt en runt een eenmans reisbureautje. Hij heeft een leuk tripje voor ons naar het binnenland en wij maken meteen afspraken om daar volgende week naar toe te gaan. Tevens nodigt Aad ons uit om naar de opening van de Nationale Kunstbeurs te komen, waar ook werken van hem en de andere oprichter van Matoekoe, Albert, hangen. Donderdagavond komen Ellen en Tjoep ons ophalen en rijden we naar de Kunstbeurs. Werkelijk de moeite waard en leuk om zo tussen alle belangrijke Surinaamse kunstenaars te lopen en hun werken te bekijken. En weer gezellig met ..... een hapje en drankje.

Onze laatste dag op Matoekoe, is een bijzondere dag. De kinderen gaan naar Bosbivak, een legerkampement waar ook een strandje is, hutten staan en gezwommen kan worden. Met twee bussen gaan we op weg. Daar aangekomen valt het niet mee om de kinderen en jongvolwassen pupillen in toom te houden. Ze staan te springen om te mogen zwemmen. Koppy en Wim brengen eerst nog een touw aan, om aan te geven waar het te diep wordt, waarna de kinderen 'los' mogen.

Onvoorstelbaar, wat een uitbundigheid! Het is niet voor te stellen dat dit dezelfde kinderen zijn die anders zo timide zijn en zich veelal maar moeilijk, langer dan een paar minuten, met één ding kunnen bezighouden. Nu springen ze, plonsen ze door het water en lijken onvermoeibaar. Aardig is het om te melden dat het water colabruin van kleur is. Dit wordt veroorzaakt door bladeren van bepaalde bomen. Vandaar dat de naam Colakreek hier niet vreemd klinkt. Na de lunch wordt er nog een balspel gedaan, waarna de pupillen weer worden omgekleed. Bij de weeksluiting melden wij aan de kinderen, dat dit voor ons de laatste dag was. We hebben de kinderen én de medewerkers van  Matoekoe in ons hart gesloten. Het staat voor ons al vast dat wij naar Suriname en Matoekoe zullen terugkomen. We nemen hartelijk afscheid en rijden met Janny terug naar de stad. Het voelt een beetje dubbel aan. Weemoedig, even slikken, adem halen en ontspannen, maar ook blij dat we ons nu meer kunnen gaan richten op de rest van dit prachtige land. We weten het, daar waar je aan de ene kant iets sluit, gaat aan de andere kant iets open. Als je dit leest en je weet nog niet welk goed doel je wilt gaan steunen, dan is Matoekoe jouw steun dubbel en dwars waard!  Wij zullen ons de komende tijd gaan inspannen om met name een omheinde speeltuin, de droom van de Matoekoe medewerkers, waar te maken. Voor de ontwikkeling van deze kinderen is dat een uiterst waardevolle investering. Nu wij de contacten hebben gelegd, kunnen we er ook naar toe werken om dit te realiseren. Donaties zijn welkom op 5059292 tnv CLM Dudink-Klijn, ovv Speeltuin Matoekoe.

Zaterdag, na de nodige skype- en telefoongesprekken gaan we in de middag naar Lorna, voor een massagebehandeling. Wat een geweldige techniek en handen heeft deze Indiaanse dame. We maken meteen een vervolgafspraak. Zondag, bijtijds onder de klamboe vandaan, want we gaan fietsen. Met Peter gaan we naar het Commewijnedistrict aan de overkant van de rivier om de voormalige plantage Peperpot te bezoeken. Een leuke rit en we gaan koffie drinken bij een Javaanse vriend van Peter.

Bij de plantage aangekomen zien we dat de directeurswoning weer prachtig is gerestaureerd, maar dat de fabriek en de droogschuur nog een aardige onderhoudsbeurt nodig hebben. Onderdelen van machines liggen verspreid over het terrein, maar het geheel geeft een goede indruk wat een enorme arbeid er hier in vroeger jaren is verricht. Daarna rijden we  door de naburige kampong, waar Peter wat groente koopt. Dit wordt spontaan van de plant geplukt die tegen het huisje op groeit. Verder toont hij ons de cacaoboom met vrucht en de koffiestruik. Hij plukt verschillende bonen om ons te laten zien hoe ze groeien en smaken als ze net uit de vrucht komen. Heel leerzaam. Op de terugweg stoppen we bij een Javaans eethuisje, een warung, waar ik zowaar "petjel" kan bestellen. Een groenten gerecht met rijst en een licht pittige pindasaus. Wim herinnert zich nog dat hij dat 42 jaar geleden ook kocht, verpakt in een bananenblad, van Javaanse vrouwen, die dat op de kade verkochten. Heerlijk !!
De maandag 1 november besteden we om boodschappen te doen. We moeten het nodige aan eten inslaan, omdat we morgen voor 4 dagen het binnenland ingaan. Wim jr., die montenteel drie vrienden uit Nederland op bezoek heeft, heeft daarvoor vrijgenomen. Zij hebben besloten mee te gaan.We gaan naar Koesiekamba, een eilandje in de Surinamerivier onder het grote stuwmeer. De volgende ochtend laden we onze spullen in een busje en worden we uitgezwaaid door Albert en Aad (de oprichters van Matoekoe, weet je nog). Verder gaat Frans mee, onze gids, en Bertje is de chauffeur. Een gids, zul je zeggen. Ja, want in dat deel van het binnenland, waar wij heengaan, spreken de mensen alleen Saramaccaans en een beetje Sranan Tongo (Surinaams), daarnaast kent hij dat gebied goed, omdat hij daar is geboren. Met het busje rijden we tot

Atjoni, daarna stappen we over op een korjaal. Onderweg krijgen we, gelukkig, maar één lekke band (Surinaams: de band is geboord). Je moet je namelijk voorstellen, dat de eerste 50 km over geasfalteerde wegen gaat, daarna wordt het fijn steenslag en grof steenslag.Ze zijn   de weg door het binnenland aan het asfalteren. De laatste 15 km is nog de oorspronkelijke weg, zand met kuilen, gaten en enorme, door het regenwater uitgesleten, geulen. Dat is dus echt spitsroede rijden. We doen er dan ook vier uur over om in Atjoni te komen(150km). Waarom we een busje hebben gehuurd? De andere foto toont het alternatief. Een oude containertruck, waar in de container gaten, als ramen, zijn gesneden en je opgepakt tussen mensen, allerlei huisraad en dieren zit opgepropt. Atjoni is een plek aan de Surinamerivier waar een aantal winkeltjes en bedrijfjes staan en waar een 10-tal korjalen op het strand liggen. Als we doorelkaargehusseld en stijf het busje uitkomen, komt Mekka op ons af.

Hij is de zoon van Pa en Ma Mekka, de beheerders van het gebied waar wij naar toe zullen gaan. We laden onze spullen in de korjaal en snijden door het water stroomafwaarts. Al snel krijgen wij grote bewondering voor de kennis en stuurmanskunst van Mekka. In de rivier staat een behoorlijke stroom en we moeten verschillende sula's / stroomversnellingen passeren, waarvan de doorgangen zeer nauw zijn.

Het barst van de rotsblokken, die soms vlak onder het wateroppervlak liggen. Je wil je niet voorstellen, wat het betekent om hier op de rivier om te slaan. Buiten het verliezen van je persoonlijke spullen en de sterke stroming, zwemmen er niet alleen vissen als witties en katvis, maar wemelt het er ook van de piranja's en zijn kaaimannen geen vreemde hier. Maar goed, bij een volgende sula aangekomen, stuurt Mekka de korjaal behendig naar de kant en staan Pa en Ma Mekka ons op te wachten. Wat een prachtige plek!! 

We richten onze hutjes in, pakken de kookspullen uit en steken de BBQ aan. Daarna de zwembroek aan en wijst Frans ons de plekjes aan waar wij 'veilig' kunnen zwemmen. Heerlijk! Goed geslapen en vroeg op, ontbijten we in de keukenhut.  Met Frans gaan we vanochtend het bos in en zal hij ons naar een naburig dorpje brengen. Dat we daarbij door de nodige kreekjes moesten waden, had hij  niet verteld. Later nog heerlijk gezwommen in de rivier, terwijl een paar vrouwen bezig zijn cassave te schillen. De volgende dag blijft Wim 'thuis'. Heerlijk in zijn boek gedoken vermaakt hij zich prima.
Stanny bezoekt met de anderen het geboorte dorp van Frans, Baigoetoe. Met de korjaal gaan ze op weg en krijgen een goed beeld van het dagelijkse leven van de Marrons. Vooral het mogen uitproberen van het rijststampen wekt de nodige hilariteit. Dit moet je toch echt leren en het juiste ritme goed aanvoelen, anders wordt het een bende. Het was een leerzame en mooie ervaring. In de middag terug, nog net tijd voor een verfrissende duik in de sula, voordat het bier 'o-klok is. Gezamenlijk een biertje drinken en lekker ontspannen de ervaringen uitwisselen. Dan het eten voorbereiden, deze keer spaghetti met 'van alles' en alweer staat er een heerlijke maaltijd op tafel. Onder het eten breekt er een hevige regenbui los, de generator valt uit en de (zak)lantaarns gaan aan. Binnen no-time staan de paden onder water en de grasvelden blank. Gelukkig staan onze hutjes op palen, dus ... sop, sop en we liggen droog onder onze klamboe en onder het bladerendak van de palmboom op onze hutjes. De laatste ochtend lekker lummelen, zwemmen, lezen, bungelen in de hangmat.

Stanny is vroeg op en gaat op het balkon zitten kijken naar de opkomende zon. Het gezang van de vogels, het borrelen en stromen van het water in de sula en het geluidloos opkomen van het licht, van diep paars, naar oranje tot hel geel, maakt het geheel tot een symphonie van kleuren en geluid dat je beroert tot in je ziel.. Het is een wonder om mee te mogen maken. Stil en ontroerend!!  Na het gezamenlijke ontbijt pakken we onze spullen bij elkaar, maken schoon,  waar nodig en drinken nog gezellig een kopje koffie. Oké, tijd om terug te gaan
naar de stad. Ja, dat zeggen we nu wel zo makkelijk, maar ..... eigenlijk had dit nog veel langer mogen duren. Die rust, die basische eenvoud, die natuur en die ruimte ....

Het afscheid van Ma Mekka is warm en hartelijk, Stanny en Ma Mekka hebben elkaar gevonden. Na een warme omhelzing laden we de korjaal in en worden we hartelijke uitgezwaaid. De terugtocht gaat vlot en voorspoedig, geen geboorde band dus. In ons appartement aangekomen, eerst douchen en dan gezellig met de anderen nog even napraten. Het was een geweldige ervaring!!
Het weekend, lekker huiselijk, wat sypen, gefeliciteerd Ben en alvast een tripje regelen met een boot naar verschillende plantages. Je moet weten dat er in de achttiende, eeuw alleen al in het Commewijnegebied, ruim honderd plantages in bedrijf waren, waar voornamelijk koffie, suiker en een beetje cacao werd verbouwd. Dit kon alleen maar bij de gratie van het werk van duizenden slaven, die door 'onze'  Verenigde West Indische Compagnie, vanuit Afrika, waren aangevoerd. Mevrouw Cynthia Mc Leod, een bekende Surinaamse historicus, heeft over die periode verschillende boeken geschreven. Uit haar passie om de geschiedenis voor de jeugd levend te houden, heeft zij een boot aangeschaft en maakt daarmee excursies naar verschillende plantages. Tijdens die excursies vertelt zij haar verhaal en geeft op die manier de jeugd een stuk 'levende' geschiedenis mee. Om deze excursies betaalbaar te maken voor de jeugd, maakt zij ook boottochten en stadswandelingen met toeristen.  Dinsdag ochtend stappen we aan boord van de Sweet Merodia, de boot van Cynthia. Een plaatsvervangend gids vertelt haar verhaal.  Het wordt een boeiende en goed verzorgde dag met warme lunch erbij. We varen langs Fort Nieuw Amsterdam dat ligt op de spiltsing van de Suriname- en Commewijnerivier en varen verder stroomopwaarts naar de plantage Frederiksdorp. De huidige eigenaar heeft de oude gebouwen in hun volle glorie gerestaureerd en verhuurt ze nu als hotel accomodatie.

De tweede plantage die wij bezoeken is Rust en Werk. Hier een compleet ander beeld. Vanaf de steiger tot  vijfhonderd meter landinwaarts, staan er tientallen huisjes. Er leeft een complete Marron gemeenschap. Net als wij aanmeren, komt er een bootje aan met zo'n twintig kinderen. Net uit school, gekleed in hun blauwe schooluniform blouse (v.o.) of groen-witte blouse (b.o.), lopen ze druk kwebbelend, tussen onze groep door naar huis. Verder op de plantage kweekt de eigenaar, in grote vijvers, garnalen. Deze worden verkocht aan hotels en restaurants in heel Suriname en worden ook geëxporteerd. Aan het eind van de dag zijn we weer veel te weten gekomen over de geschiedenis van dit prachtige land en hebben we de nodige contacten gelegd. Wie weet ......

De rest van de week vullen we met skypen, het weblog bijwerken, de stad bekijken, de beroemde houten kathedraal bekijken en voorbereidingen treffen voor de volgende stap op onze reis. Met Ellen en Tjoep gaan we nog een avondje eten bij een Javaan in de wijk Blauwgrond en de laatste avond eten we met Peter, Wim jr., Sophie en Linda in een gezellig restaurantje in de buurt. Wim jr. zal ons morgenochtend naar Zanderij brengen en daarmee eindigt onze

Surinamereis. We kijken terug op een geweldige tijd, waarin we hebben genoten van het land en zijn bevolking en de prachtige natuur. Diep in ons zelf voelen we dat dit voor ons niet het laatste bezoek aan Suriname zal zijn geweest.

We trekken onze slippers uit en de deur achter ons dicht. Tot ziens!
Sranan, mo syi!! 

Vooruitblik:

• Eén dagje Aruba bij Sanne en Daan. Hoera, Gido zes jaar!;
• Vlucht naar Miami en doorvlucht naar Santiago de Chili;
• Ontmoeten Bob en Isabel in Santiago en reizen wat rond;
• Over land, via de Mendoza streek naar Buenos Aires;
• Bezoek aan de 275 watervallen van Cataratas del Iguazú;
• Begin december door naar Australië;
• Ontmoeten Carolien en met elkaar door naar Tasmanië;
• Feestdagen in Perth met familie.

Onze wereldreis gestart

Londen
Zoals gebruikelijk gaan we, lopend met onze rolkoffers, naar het station in Uitgeest. Niet gebruikelijk en  verschrikkelijk leuk, dat we worden uitgezwaaid door Martin, Petra, Marjolein, Matthijs, Nel en Wim, Raoel en Annelies. Hartverwarmend en ook best wel een beetje emotioneel. Logisch natuurlijk, we gaan tenslotte niet even voor een weekje naar Lutjebroek.

Na een rustige en comfortabele treinreis, stappen we midden in Londen uit. Installeren ons in het hotel en duiken meteen de stad in om onze kaarten voor de musical, voor die avond, te halen. De musical Jerseyboys vonden we geweldig. Het gaat over de opkomst en ondergang van de beatband The Four Seasons. Heerlijke 60er-jaren muziek. Dank Frank voor het goede advies! Na afloop nog een pint gepakt in de gezellige drukte van een pub.

Zondag in de loop van de dag naar Covent Garden, waar we heerlijk winkeltjes bekijken en worden vermaakt door verschillende zanggroepen en artiesten. De volgende ochtend vroeg op, om op tijd op Heathrow te zijn, voor onze vlucht naar Miami.

Florida

Na een ontspannen vlucht landen we in de middag in Miami. Op de luchthaven staan we wat wezenloos rond te kijken, want hoe komen we nu bij het verhuurbedrijf waar we onze auto op kunnen halen. Nou heel simpel. Met de shuttlebus, die rijden af en aan naar de autoverhuurbedrijven. Daar aangekomen vallen we om van verbazing over de manier waarop er, hier in Amerika, auto's worden verhuurd. Stel je voor: een parkeergarage van drie verdiepingen, waarin 16 verhuurbedrijven zijn gevestigd. Je loopt naar jouw bedrijf op de beganegrond, meldt je daar, vult de nodige papieren in en je wordt doorverwezen naar de etage, waar de auto's van dat bedrijf staan.

Komen we daar aan, blijkt het dat je gewoon naar een auto, van jouw besproken klasse, kunt lopen, kan instappen (sleutel zit in het contactslot) en via een controlepoortje kunt wegrijden. Bij dat poortje wordt de barcode van de auto gescand met een apparaatje en ..... weg ben je.

In het verkeer even wennen aan de brede wegen met zijn vele rijbanen en de afstanden en snelheden in mijlen. We vinden vrij snel ons hotel aan Miami Beach en liggen die avond op tijd in bed. Het hotel is ingericht in de stijl van de Rock en Roll tijd (jaren 50) en in het restaurant staan verschillende auto's, Amerikaanse sleeën, uit die tijd ingericht als zitje.

Na een dagje strand gaan we op weg naar Key West. Een rit van vijf en een half uur over de Keys, eilandjes met elkaar verbonden door bruggen, waaronder de 7 miles bridge van dretig meter hoog. Het plaatsje Key West is het uiterst zuidelijke puntje van Florida, 150 km verwijderd van Cuba. Vandaar dat de sfeer in dit stadje ook geheel Cubaans is. Het swingt de pan uit onder de tropische zon. En met name de zonsondergang is daar een toeristische attractie. Elke avond stroomt de boulevard vol met mensen, die de zon in de oceaan willen zien zakken. Een heel circus is er omheen gemaakt. Zangers, koorddansers, vuurvreters, cartoonisten, kraampjes noem maar op, verzamelen zich rond zes uur op de boulevard. Restaurants hebben vlonders en terassen aan laten leggen om het publiek te laven. Wij bekijken het met onze Hollandse nuchterheid, wij zien tenslotte altijd al de zon in de zee zakken, maar vermaken ons prima. We gaan op tijd naar een gezellig Cubaans restaurantje met live muziek en genieten volop. Stanny drinkt er een echte Cubaanse cocktail, de Mojito, lekker en exotisch.
De volgende dag, in de regen, naar de Everglades. Voor we in Evergladescity aankomen gaan we eerst naar een info centrum om de Everglades ook echt te beleven. Nou dat hebben we!!! De Everglades bestaan uit moerasachtige gebieden en mangrovebossen, veel water dus. Ja, en .......
Met de auto mochten we dat parkdeel niet in, het treintje liet nog twee uur op zich wachten, dus konden we kiezen uit lopen of fietsen. Niet moeilijk dus. Op de fiets, een rondje van 12 km is voor ons niets, door de Everglades.
Welke Nederlander heeft dat ? Wij dus!! Wat we óók hadden was, na drie kilometer, een zijknat pak, want het begon me daar toch te regenen, niet normaal. En laten we nu bij kilometer zes nog een echte levende krokodil langs de kant van het fietspad tegenkomen. Op een halve meter afstand rijdt Stanny er zo langs!! Eerst even schrikken, maar daarna wil Wim dat beestje, van bijna twee meter lang, wel van dichtbij zien. Terug dus, helaas hij kroop weer net het water in. Wim heeft dus al zijn vingers en tenen nog. Ook hebben we daar veel roofvogels, verschillende grote insekten en prachtige bloemen gezien. Toen we soppend bij de auto terugkwamen, hebben we ons omgekleed en stelden we lachend vast dat we de Everglades in optima forma beleefd hadden, nl nat, nat en....... nat.

De dag daarna met een airboot de mangrovebossen in. Alsof je met een helikopter over het water scheert, geweldig!! Grote, in het wild levende, krokodillen gezien van heel dichtbij en terug op de steiger een babykrokoding vastgehouden. Best schattig!!

We besluiten de westkust van Florida te laten voor wat het is en rijden, via een rustig landelijke weg, naar Kissimee bij Orlando, daar waar het Walt Disneyland zich bevindt.

Twee dagen zijn we daar en bezoeken op dag één Epcot, een park waar de attracties in het teken staan van de opbouw en het gebruik van energie. Vanaf de Big-Beng tot een lancering naar de maan. We hebben het daar allemaal beleefd.

Op dag twee beleven wij de Walt Disney Hollywood Studios. Van een rock and roll achtbaan tot demonstraties van stuntauto's en motoren die in films worden uitgevoerd en opgenomen. Er rijdt bijvoorbeeld een auto de set op en verdwijnt weer, waarna er een explosie volgt. Vervolgens komt de auto terug, maar rijdt nu als twee, in de lengte gehalveerde auto's, weer de set op. Lachen!!

De dag daarna, ja...... het is hard werken zo tijdens onze wereldreis, bezoeken we NASA Kennedy Space Centre. Interessante 3D films gezien over o.a. de grootste ruimtetelescoop Hubble, zijn plaatsing aan het ruimtestation en zijn gemaakte opnames.Ook een film over de maanlanding met de Apollo 11 op 20 juli 1969. Eén van de Apollo raketten is, op ware grote, tentoongesteld in een enorme hal. Indrukwekkend!!  Verder worden we nog in een z.g. opleidingscentrum, als astronaut gelanceerd in een space shuttle. Leuk om te ervaren.

Aan het eind van de dag hebben we 'het end in de bek', geen voeten meer over en zijn toe aan rust, om alle indrukken van de laatste dagen te verwerken. We zijn pas een week onderweg en hebben het gevoel alsof we al een maand op pad zijn. Op naar Cocoabeach, een goed hotel en strand ... Heerlijk genoten van het rijden op de hoge, hoge dake ... nee, golven op een bodyboard dat we konden lenen van een aardig stel uit Tennessee.

Na wat dagen rust, rijden we  naar Miami, brengen de auto terug en checken in voor onze vlucht naar Aruba. Auto inleveren bij de bekende parkeergarage, door poortje rijden, mannetje scant met apparaatje de code, kijkt naar kilometerstand, toetst wat in en ...... je bon met alle gegevens rolt eruit. Hij zegt nog:"Thank you for driving Alamo", je stapt uit je auto, pakt je bagage en gaat met de klaarstaande shuttelbus naar het vliegveld. Zo eenvoudig kan het. Wat ook eenvoudig kan.... is inchecken. Komen in de vertrekhal, worden door een vriendelijke man verwezen naar een incheckmachine, halen ons paspoort door het apparaat, toetsen onze vluchtgegevens in en daar rolt onze boardingpas dan uit. Tot zo ver kenden wij dit al. Maar, zegt de man, mag ik even uw boardingpas. Die haalt hij langs een apparaatje aan zijn pols en even later rollen onze vluchtkofferlabels uit een apparaat dat aan zijn broeksriem hangt.Wat is bluetooth toch handig! Niets geen wachten in rijen. De labels plak je aan je koffer, die geef je af bij een paar mannen met een grote kar en ... klaar zijn Stan en Wim.

Aruba

Aruba is Aruba niet. Al drie weken regent het hier bijna dagelijks. Straten staan blank, scholen hebben al diverse dagen de deuren moeten sluiten en de zon .......???? Warm en vochtig is het, maar gelukkig, ons hotel is goed, we hebben een prachtige kamer met nieuw meubilair en een heerlijk bed. Maar ja .... wij willen naar het strand. Ook dat kan, want de tweede dag breekt de zon door en liggen wij te bakken, te lezen, te sudoku-ien aan het hagel witte strand onder een hutje van palmbladeren. Dompelen af en toe in het warme water van de zee, maken een strandwandeling en een praatje met alleraardigste mensen van over de hele wereld. Kijk...... dat is het nou!! Daar komen we hier voor!!

Zondagchtend, tijd voor de kerk. Nou, dat was vroeger zo, hoewel. We staan vroeg op en gaan aan de wandel naar de Alto Vistakapel aan de andere kust van het eiland. Aan de dame van de receptie vraag ik nog, voor alle zekerheid, de weg. Ze kijkt mij verbouwereerd aan. Lopen naar die kapel ??? Dat doen we hier op het eiland niet en het is gevaarlijk ook. Pas op voor honden!! Dat was ons al eerder verteld, dus daar hebben we op gerekend. We nemen een stok mee en doen wat kiezelstenen in onze zak en gaan op weg. Na vijf kwartier staan we, doornat van het zweet, bij de kapel. De stok hebben we twee keren moeten gebruiken om een hond op afstand te houden, maar verder ging het prima.

In de kapel steken we een kaarsje op voor onze bijzondere intenties en zoeken daarna het nabij gelegen labyrint op. De werkelijke reden van ons bezoek. Een van stenen aangelegd labyrint, waar al duizenden jaren mensen komen om zich te bezinnen. Het is een plaats voor contemplatie en meditatie, zonder dat er een religie aan verbonden is. Stanny en ik gaan onze eigen weg tussen de steentjes, het voelt als een wandelende meditatie en in het midden aangekomen nemen wij onze tijd. Heel bijzonder om je gedachten zo mee te laten voeren door de warme passaatwind die om je hoofd waait, terwijl je uitkijkt over het uitgestrekte diep blauwe water.

Als we terugkomen bij het hotel is het inmiddels gaan regenen. We hebben ongeveer 14 kilometer gewandeld en vinden het wel mooi zo. Tijd om even heerlijk te gaan rusten.

De dagen daarna is het regenachtig tot hoosbuien. Zelfs zien wij nog een heuse tornado op zee. We bezoeken Oranjestad en onze geplande catamarantocht gaat vanwege het slechte weer niet door. Met onze boeken en het internet vermaken we ons prima.

Vooruitblik

- Drie weken werken in Suriname op het kinderproject Matoekoe

- Twee weken vakantie in Suriname

- Reizen naar Chili/Argentinie

De laatste voorbereidingen

Ja, de koffers zijn gepakt. Ja, de stapeltjes in huis, die te maken hadden met de wereldreis of mee moesten zijn weg. De round the worldtickets zijn binnen, verschillende hotels zijn al geboekt, dus ..... wat nog meer zou je zeggen. Nou, we moesten nog even een backup maken van onze documenten, een aantal lieve vrienden ontmoeten, bij de tandarts op bezoek, naar de racketochtend toe om de tennisvrienden gedag te zeggen, een telefoontje hier en een gesprekje daar ..... en zo kwamen de laatste dagen in zicht. Het blijkt dat onze voorbereiding goed is geweest. Ruim van te voren hebben we de grote lijnen uitgezet, daarna een aantal noodzakelijke details ingevuld, die hoofdzakelijk te maken hebben met ontmoetingen, die wij zullen hebben op diverse plekken op de wereld. Met name met familieleden in Australië, Nieuw Zeeland en India.
Daarnaast echter blijft er nog genoeg over om in te vullen tijdens onze reis. Natuurlijk moeten er onderweg nog een paar zaken geregeld worden, zoals het aanvragen van een visum voor India moeten we doen in Australië. Een visum voor Thailand regelen we in Indonesië, diverse vluchten in Azië gaan we nog boeken vanuit weet ik waar en ... ga zo maar door. Het feit dat die grote lijnen nu vastliggen en geregeld zijn geeft een rustig gevoel en is belangrijk om ontspannen onze reis te kunnen beginnen.

Omdat het kader van de plannen nu vastligt, kunnen we het reisschema publiceren. Zo kun je met ons meereizen en zien wanneer en hoelang wij waar zijn. Morgenochtend vertrekken we vanaf station Uitgeest per trein, via Amsterdam en Brussel door de kanaaltunnel naar Londen. Vliegen doen we op onze reis genoeg, dus leek het ons leuk om de oversteek te maken per trein, dan hebben wij dat ook eens ervaren. Blijf ons maar volgen, we houden je via dit blog op de hoogte.

De afronding van onze Kruistocht in Fietsbroek

Op zaterdag 28 augustus zijn wij van Rome naar Rotterdam gevlogen. Een warm welkom viel ons ten deel. Naast Raoel en Annelies waren ook, namens het Eco-Trustbestuur, Louisa en Joop aanwezig. We kregen een grote bos bloemen en een mooie oorkonde. Na gezamenlijk een kopje koffie te hebben gedronken, zijn wij naar huis gegaan. Thuis gekomen druppelden kinderen, buren en vrienden binnen en konden wij onze eerste indrukken en verhalen vertellen. Wat een warm onthaal!
Inmiddels zijn we al weer twee weken thuis en genieten van alle aandacht, die wij krijgen, maar ook van het vertellen van onze ervaringen aan iedereen, die het horen wil. Op deze manier beleven wij, hetgeen wij hebben meegemaakt, steeds weer opnieuw en genieten daar enorm van.
De tijd thuis hebben wij tot nu toe voornamelijk gebruikt om ons project, waarvoor wij fietsten, af te ronden, familie en vrienden te ontvangen en te bezoeken en .... onze wereldreis verder voor te bereiden, want dat staat ons nog te wachten.

Wat de afronding van het project betreft hebben we een geweldig resultaat bereikt. Dat resultaat hebben wij zondag 5 september, door middel van een cheque, symbolisch aan mijn zus Louisa, als afgevaardigde van het bestuur van Eco-Trust, overhandigd. Bij deze kleine ceremonie was ook Greet Weijers aanwezig. Zij heeft de 4-daagse van Nijmegen gesponsord gelopen voor ons project en daarmee een bedrag van € 715,00 binnengehaald.
Onze Kruistocht in Fietsbroek heeft tot nog toe € 9082,50 opgeleverd. En dan te bedenken dat er nog steeds donaties binnenkomen. Wat een resultaat! Dit hadden wij niet durven dromen! Met dit geweldige bedrag kunnen vele kinderen van het kinderproject in India worden geholpen op weg naar een kansrijkere toekomst.
Oké, wij hebben er ruim 2500 kilometer voor gefietst, maar dit prachtige bedrag is door velen bijeengebracht. Vandaar dat wij allen, die hieraan hebben meegeholpen, van harte willen bedanken. Familie, vrienden, kennissen en met name ook de 28 bedrijven die ons hebben gesponsord.

Hulde en dank.

Zo sluiten wij onze Kruistocht in Fietsbroek op dit weblog af, wij vonden het leuk om te doen en hebben
meteen een mooi verslag van al onze belevenissen. Wellicht is het leuk om te weten, dat ons weblog, tot nu toe, vanuit tien verschillende landen, over de hele wereld verspreid, 1815 keer is bezocht. Het lijkt ons dus de moeite waard, om ons weblog verder te gaan gebruiken voor onze wereldreis over vijf continenten. We zullen onze belevenissen niet meer zo uitgebreid en intensief beschrijven, maar willen je wel mee laten genieten van onze reis.
Warme groet, Stanny en Wim

Bravi .... Brava signora.... Bravo signore

Dit is ons vele malen toegeroepen en werd door velen gezegd, als ze hoorden dat we op weg naar Rome waren, hoeveel kilometers we gefietst hadden en waaróm we dat deden.

Voor de cryptologen onder ons: De oplossing van 'vleugelburcht' is 'Casteldelpiano'.  De fles wijn gaat naar onze vriendin Len.

We pakken de draad weer op in Marta aan het meer van Bolsena. We gunnen ons daar vier dagen rust. Nou ja, rust.... Woensdag 18 augustus besluiten we toch weer even op de fiets te kruipen om het plaatsje Bagnoregio te bezoeken. We moeten daarvoor natuurlijk, vanaf het meer, eerst weer

klimmen om in de bergen te komen. Dat gaat ons nu een stuk makkelijker af, omdat we geen bagage hoeven mee te nemen. Opvallend hoe gemakkelijk wij de klimmetjes van 8 tot 10 procent nu pakken. De reden dat we ons deze moeite getroosten, is het feit dat Bagnoregio een hele aparte bezienswaardigheid is. Het is n.l. door de eeuwen heen verbonden, door middel van een loopbrug, met een plaatsje dat gebouwd is, op een tufstenen heuvel en geheel solitair ligt. Echter het tufsteen is in de loop van de tijd gaan eroderen, waardoor er steeds meer huizen en gebouwen in de diepte verdwenen. Zo is het ook de oorspronkelijke loopbrug vergaan. Sinds 1970 is dit een halt toegeroepen, door het hele dorpje de status van erfgoed te geven en de fundamenten te verstevigen. We wandelen er naar toe en zijn onder de indruk van de Etruskische invloeden, die er nog te vinden zijn. Na de lunch worden we getrakteerd op een heerlijke afdaling, een goed wegdek en mooie bochten. Weer terug aan het meer nemen we nog een zonnebad. Dat hebben we wel verdiend na 58 km op onze rustdag.

Donderdag 19 augustus verlaten we Lago di Bolsena. Van het hotelpersoneel krijgen we nog een grote fles water mee, want het zal heet worden vandaag. Als Wim halverwege de dag de fles openmaakt, ontploft die bijna. Het blijkt namelijk aqua con gas te zijn. Na twintig kilometer stoppen we in Tuscania, een renaissance stadje, dat in 1971 is getroffen door een aardbeving, maar daarna weer mooi is opgebouwd en hersteld.

We bekijken de laat 12de eeuwse kerk Santa Maria Maggiore, die door vrijwilligers, stukje bij beetje wordt hersteld.

Een knappe prestatie om ook de fresco's zo goed mogelijk te bewaren. We vervolgen onze weg. Het landschap wordt weer aardig bergachtig en de temperatuur stijgt gestaag. We richten ons vandaag op een kleiner kratermeer, het Lago di Vigo. Na 57 km komen we daar aan en nestelen ons in een leuk hotelletje. 's Avonds willen we eten in een restaurant aan het water. We gaan op de fiets, want het ligt aan de andere kant van het meer. Helaas gaat de keuken daar pas om acht uur open, dat wordt wel heel laat. Uiteindelijk belanden we in het restaurant van een camping, waar we heelijk eten en genieten van een groep jongeren, die gezamenlijk een maaltijd verslinden. Als we op de fiets stappen is het inmiddels donker en komt het hoofdlampje van Stanny heel goed van pas. Terug in het hotel zitten we nog even op ons balkon na te genieten van de dag en te luisteren naar de avondkrekels. Deze maken een rustig rollend geluid. De krekels die wij overdag horen, maken snerpende herrie.

De vrijdag gebruiken we om het meer te verkennen. Stanny regelt twee ligbedden en een parasol en zo brengen we verder de dag door aan het water.

Zaterdag 21 augustus ontbijten we in een naburig wegrestaurant, annex kiosk, sigarettenwinkel en hangplek voor pensionado's. We rijden vandaag door het grootste hazelnootgebied van Europa en kunnen de verleiding niet weerstaan om er een paar te plukken. De bramen beginnen ook rijp te worden en smaken heerlijk. We drinken koffie in Fabrica di Roma bij de plaatselijke bar op het pleintje. De aanwezige pensionado's kijken belangstellend toe, hoe wij onze fietsen neerzetten en volgen vooral Stanny. Als we op het terras bij hen komen zitten, maken ze spontaan ruimte voor ons. Stanny wordt aangesproken op haar lengte, dat vinden ze toch wel heel bijzonder. Als ze vernemen dat wij vanuit Nederland zijn komen fietsen, vliegen de ......'mamma mia's'....bicyclette??....en Bravi om onze oren. Ze willen er van alles van weten.  Echter spreken ze alleen Italiaans, dus dat wordt handen en voetenwerk. Aan de hand van het routeboekje leggen we uit hoe wij hebben gereden. We vermaken ons uitstekend. Als Stanny binnen is om koffie te halen, gaat een niets vermoedende, net aangekomen man, op haar stoel zitten. Meteen krijgt hij van alle aanwezige mannen, de wind van voren. De arme man snapt er niets van en kijkt Wim vragend aan. Maar de andere mannen sturen hem resoluut weg en wijzen hem een andere stoel. Als Stanny dan terugkomt bekijkt hij haar van top tot teen, hoort van de anderen dat we zijn komen fietsen vanuit Nederland en begint in rap Italiaans zijn bewondering voor ons, maar vooral voor die mooie 'lange' dame, uit te spreken. Als we weer opstappen zwaaien ze ons uit en wensen ons een "buone vacanze".

Volgens de route moet het klimmen vanaf nu wel meevallen. Dat blijkt echter heel anders te zijn. Er komt weer geen einde aan en de percentages liegen er niet om. Het wegdek is ronduit slecht, vol kuilen en scheuren. Die verd...... Apennijnen. Het valt tevens zo zwaar, omdat het vandaag écht heet is. Ruim 40 graden, we plakken aan het asfalt vast en onze bidons zijn binnen notime leeg. In de meeste plaatsjes, waar we door heen gekomen zijn, staat er altijd wel een kraantje op het centrale plein of een fonteintje. Uitgerekend bij de plaatsjes, waar wij nu doorheen komen is er geen kraantje te vinden en blijkt ook de plaatselijke bar gesloten te zijn. We zijn helemaal op en zoeken wat verkoeling in een schaduwrijke hoek op het pleintje. Na twintig minuten gaat de bar toch open. Rennen met bidons en flessen en ..... een colaatje. Heerlijk!! Dat geeft weer de broodnodige pep in de klep. We hebben besloten om vandaag een overnachting te zoeken in het plaatsje Marlupo, dat van de route af ligt. Dit heeft te maken met het aantal mogelijkheden om te kunnen overnachten. Dit valt toch nog tegen. Twee genoemde adressen blijken geen BenB meer te zijn en voor een ander adres moeten we een heel stuk afdalen. Dus niet!!

Bij navraag vernemen we dat iets verderop nog een hotel moet liggen. Dat klopt gelukkig, al is het een wat verlopen boel en ligt het bij een wegrestaurantje. Wij zijn allang blij dat we een slaapplek hebben.
Stanny regelt een ventilator voor op de kamer, dat geeft nog wat verkoeling.

Om te dineren hebben we ons gericht op het wegrestaurant. Er blijkt echter een mooi, groot restaurant achter te liggen, met keurig gedekte tafels en een heuse, houtgestookte, pizza oven. Omdat wij één van de weinige gasten zijn, tovert de pizzabakker een mooi en heerlijk voorgerecht op tafel. Dat is genieten en smullen.

Zondag 22 augustus. We hebben besloten om vandaag al naar de camping, even boven Rome, te rijden. Het is vandaag niet druk op de weg en het zal weer heel heet worden. We kunnen het dan rustig aan doen, al weten we niet of we op de camping terecht kunnen. We hebben daar n.l. vanaf morgen pas een cabin (met airco) besproken. We zien wel en gaan gewoon op weg. Het is inderdaad weer bloedheet en smelten bijna op onze fiets. De laatste klimmetjes dienen zich aan. We nemen ze met een big smile op onze gezichten en zien, vanaf de laatste heuvels, het vlakke land voor ons liggen. Voor we het stadje
Prima Porta bereiken stappen we af. De meter staat op 2500 kilometer. Een trots gevoel doorstroomt ons. We hebben het gefikst. Nat en bezweet, maar intens blij en dankbaar omhelzen en kussen wij elkaar. Andere weggebruikers kijken ons verbaasd aan. Wij zijn alleen met onszelf bezig! Een heerlijk gevoel doorstroomt ons. Nu nog het laatste stukje naar Rome....., maar dat is voor morgen. We fietsen Prima Porta in en vinden snel de camping. Dat we een dag eerder op de camping zijn is totaal geen probleem. We krijgen meteen de sleutel van onze cabin en ploffen onze bagage neer. We nemen een douche, kopen een biertje en gaan onderuitgezakt op 'ons' terras zitten genieten.

Maandag 23 augustus. Na het ontbijt, fietsen bepakken en ..... Rome in. Nog 20 kilometer. Via een stukje grote weg en een mooi fietspad naderen we de "Eeuwige stad". Echter niet voordat we nog een laatste uitdaging moeten overwinnen. Halverwege het fietspad is er een gedeelte met een hek afgesloten. We moeten kiezen tussen

verdergaan over een vierbaansweg of de fietsen afladen, over de hekken tillen en weer doorgaan. Dat laatste natuurlijk! Gelukkig is er een 'engel' op ons pad verschenen in de vorm van een aardige Italiaanse racefietsende man, die, al babbelend in het Italiaans, ons van alles uitlegt over de omgeving en zijn waardering voor onze reis nadrukkelijk laat blijken. Bij de hekken aangekomen helpt hij ons spontaan om onze fietsen daarover heen te tillen en begeleidt ons verder de stad in. Aan het begin van het centrum nemen we hartelijk afscheid van hem en rijden verder richting Sint Pieter. Het is 11 uur als we het Sint Pietersplein oprijden, afstappen en elkaar omhelzen. Gehaald, we hebben het gehaald!!

Rome, we zijn er!!!
Wat zijn we blij en dankbaar. Met name dankbaar, omdat we veilig en gezond onze tocht hebben volbracht. Emoties drijven naar boven. Ook daar even de tijd voor nemen. Dankbaar ook voor alle aandacht, energie, gebrande kaarsjes en lieve wensen die wij in de loop van onze reis van zovelen hebben mogen ontvangen. Zonder die aandacht en energie zou het veel moeilijker zijn geweest. Dat staat voor ons vast!
Een jong Nederlands stel maakt foto's van ons. We maken een praatje met een Belgisch echtpaar, dat geïnteresseerd is blijven staan en komen onze buren, Corrie en Leo, van de camping tegen. Ook zij zijn fietsend vanuit Nederland naar Rome gekomen. Met twee jongens, Bas en Daan uit Purmerend, voeren we nog een leuk gesprek en Wim staat nog even te praten met een Zwitser die ook op de fiets naar Rome is gekomen. We blijven een uur op het plein praten en genieten en zoeken dan de schaduw op om even alle indrukken te laten bezinken. Wat een ervaring!
We zijn er, we hebben genoten van elk moment, ook al was het soms best zwaar. Dit was onze kruistocht in fietsbroek. We hadden het niet willen missen. Het heeft ons enorm gesteund te weten, dat zoveel mensen met ons meeleefden. Daarvoor onze welgemeende dank!! Zo is onze tocht iets van ons allemaal geworden. De sponsormeter staat inmiddels op € 8000,00. We hopen van harte dat wij, met onze prestatie, nog meer mensen motiveren om daar een nog hoger bedrag van te maken, om   kansarme kinderen in India een meer kansrijke toekomst te bieden.
Wij gaan nu een paar dagen van Rome en onze rust genieten en hopen velen weer te ontmoeten nadat wij zaterdag 28 augustus zijn thuisgekomen.

Lieve en sportieve groeten van Stanny en Wim