Bravi .... Brava signora.... Bravo signore

Dit is ons vele malen toegeroepen en werd door velen gezegd, als ze hoorden dat we op weg naar Rome waren, hoeveel kilometers we gefietst hadden en waaróm we dat deden.

Voor de cryptologen onder ons: De oplossing van 'vleugelburcht' is 'Casteldelpiano'.  De fles wijn gaat naar onze vriendin Len.

We pakken de draad weer op in Marta aan het meer van Bolsena. We gunnen ons daar vier dagen rust. Nou ja, rust.... Woensdag 18 augustus besluiten we toch weer even op de fiets te kruipen om het plaatsje Bagnoregio te bezoeken. We moeten daarvoor natuurlijk, vanaf het meer, eerst weer

klimmen om in de bergen te komen. Dat gaat ons nu een stuk makkelijker af, omdat we geen bagage hoeven mee te nemen. Opvallend hoe gemakkelijk wij de klimmetjes van 8 tot 10 procent nu pakken. De reden dat we ons deze moeite getroosten, is het feit dat Bagnoregio een hele aparte bezienswaardigheid is. Het is n.l. door de eeuwen heen verbonden, door middel van een loopbrug, met een plaatsje dat gebouwd is, op een tufstenen heuvel en geheel solitair ligt. Echter het tufsteen is in de loop van de tijd gaan eroderen, waardoor er steeds meer huizen en gebouwen in de diepte verdwenen. Zo is het ook de oorspronkelijke loopbrug vergaan. Sinds 1970 is dit een halt toegeroepen, door het hele dorpje de status van erfgoed te geven en de fundamenten te verstevigen. We wandelen er naar toe en zijn onder de indruk van de Etruskische invloeden, die er nog te vinden zijn. Na de lunch worden we getrakteerd op een heerlijke afdaling, een goed wegdek en mooie bochten. Weer terug aan het meer nemen we nog een zonnebad. Dat hebben we wel verdiend na 58 km op onze rustdag.

Donderdag 19 augustus verlaten we Lago di Bolsena. Van het hotelpersoneel krijgen we nog een grote fles water mee, want het zal heet worden vandaag. Als Wim halverwege de dag de fles openmaakt, ontploft die bijna. Het blijkt namelijk aqua con gas te zijn. Na twintig kilometer stoppen we in Tuscania, een renaissance stadje, dat in 1971 is getroffen door een aardbeving, maar daarna weer mooi is opgebouwd en hersteld.

We bekijken de laat 12de eeuwse kerk Santa Maria Maggiore, die door vrijwilligers, stukje bij beetje wordt hersteld.

Een knappe prestatie om ook de fresco's zo goed mogelijk te bewaren. We vervolgen onze weg. Het landschap wordt weer aardig bergachtig en de temperatuur stijgt gestaag. We richten ons vandaag op een kleiner kratermeer, het Lago di Vigo. Na 57 km komen we daar aan en nestelen ons in een leuk hotelletje. 's Avonds willen we eten in een restaurant aan het water. We gaan op de fiets, want het ligt aan de andere kant van het meer. Helaas gaat de keuken daar pas om acht uur open, dat wordt wel heel laat. Uiteindelijk belanden we in het restaurant van een camping, waar we heelijk eten en genieten van een groep jongeren, die gezamenlijk een maaltijd verslinden. Als we op de fiets stappen is het inmiddels donker en komt het hoofdlampje van Stanny heel goed van pas. Terug in het hotel zitten we nog even op ons balkon na te genieten van de dag en te luisteren naar de avondkrekels. Deze maken een rustig rollend geluid. De krekels die wij overdag horen, maken snerpende herrie.

De vrijdag gebruiken we om het meer te verkennen. Stanny regelt twee ligbedden en een parasol en zo brengen we verder de dag door aan het water.

Zaterdag 21 augustus ontbijten we in een naburig wegrestaurant, annex kiosk, sigarettenwinkel en hangplek voor pensionado's. We rijden vandaag door het grootste hazelnootgebied van Europa en kunnen de verleiding niet weerstaan om er een paar te plukken. De bramen beginnen ook rijp te worden en smaken heerlijk. We drinken koffie in Fabrica di Roma bij de plaatselijke bar op het pleintje. De aanwezige pensionado's kijken belangstellend toe, hoe wij onze fietsen neerzetten en volgen vooral Stanny. Als we op het terras bij hen komen zitten, maken ze spontaan ruimte voor ons. Stanny wordt aangesproken op haar lengte, dat vinden ze toch wel heel bijzonder. Als ze vernemen dat wij vanuit Nederland zijn komen fietsen, vliegen de ......'mamma mia's'....bicyclette??....en Bravi om onze oren. Ze willen er van alles van weten.  Echter spreken ze alleen Italiaans, dus dat wordt handen en voetenwerk. Aan de hand van het routeboekje leggen we uit hoe wij hebben gereden. We vermaken ons uitstekend. Als Stanny binnen is om koffie te halen, gaat een niets vermoedende, net aangekomen man, op haar stoel zitten. Meteen krijgt hij van alle aanwezige mannen, de wind van voren. De arme man snapt er niets van en kijkt Wim vragend aan. Maar de andere mannen sturen hem resoluut weg en wijzen hem een andere stoel. Als Stanny dan terugkomt bekijkt hij haar van top tot teen, hoort van de anderen dat we zijn komen fietsen vanuit Nederland en begint in rap Italiaans zijn bewondering voor ons, maar vooral voor die mooie 'lange' dame, uit te spreken. Als we weer opstappen zwaaien ze ons uit en wensen ons een "buone vacanze".

Volgens de route moet het klimmen vanaf nu wel meevallen. Dat blijkt echter heel anders te zijn. Er komt weer geen einde aan en de percentages liegen er niet om. Het wegdek is ronduit slecht, vol kuilen en scheuren. Die verd...... Apennijnen. Het valt tevens zo zwaar, omdat het vandaag écht heet is. Ruim 40 graden, we plakken aan het asfalt vast en onze bidons zijn binnen notime leeg. In de meeste plaatsjes, waar we door heen gekomen zijn, staat er altijd wel een kraantje op het centrale plein of een fonteintje. Uitgerekend bij de plaatsjes, waar wij nu doorheen komen is er geen kraantje te vinden en blijkt ook de plaatselijke bar gesloten te zijn. We zijn helemaal op en zoeken wat verkoeling in een schaduwrijke hoek op het pleintje. Na twintig minuten gaat de bar toch open. Rennen met bidons en flessen en ..... een colaatje. Heerlijk!! Dat geeft weer de broodnodige pep in de klep. We hebben besloten om vandaag een overnachting te zoeken in het plaatsje Marlupo, dat van de route af ligt. Dit heeft te maken met het aantal mogelijkheden om te kunnen overnachten. Dit valt toch nog tegen. Twee genoemde adressen blijken geen BenB meer te zijn en voor een ander adres moeten we een heel stuk afdalen. Dus niet!!

Bij navraag vernemen we dat iets verderop nog een hotel moet liggen. Dat klopt gelukkig, al is het een wat verlopen boel en ligt het bij een wegrestaurantje. Wij zijn allang blij dat we een slaapplek hebben.
Stanny regelt een ventilator voor op de kamer, dat geeft nog wat verkoeling.

Om te dineren hebben we ons gericht op het wegrestaurant. Er blijkt echter een mooi, groot restaurant achter te liggen, met keurig gedekte tafels en een heuse, houtgestookte, pizza oven. Omdat wij één van de weinige gasten zijn, tovert de pizzabakker een mooi en heerlijk voorgerecht op tafel. Dat is genieten en smullen.

Zondag 22 augustus. We hebben besloten om vandaag al naar de camping, even boven Rome, te rijden. Het is vandaag niet druk op de weg en het zal weer heel heet worden. We kunnen het dan rustig aan doen, al weten we niet of we op de camping terecht kunnen. We hebben daar n.l. vanaf morgen pas een cabin (met airco) besproken. We zien wel en gaan gewoon op weg. Het is inderdaad weer bloedheet en smelten bijna op onze fiets. De laatste klimmetjes dienen zich aan. We nemen ze met een big smile op onze gezichten en zien, vanaf de laatste heuvels, het vlakke land voor ons liggen. Voor we het stadje
Prima Porta bereiken stappen we af. De meter staat op 2500 kilometer. Een trots gevoel doorstroomt ons. We hebben het gefikst. Nat en bezweet, maar intens blij en dankbaar omhelzen en kussen wij elkaar. Andere weggebruikers kijken ons verbaasd aan. Wij zijn alleen met onszelf bezig! Een heerlijk gevoel doorstroomt ons. Nu nog het laatste stukje naar Rome....., maar dat is voor morgen. We fietsen Prima Porta in en vinden snel de camping. Dat we een dag eerder op de camping zijn is totaal geen probleem. We krijgen meteen de sleutel van onze cabin en ploffen onze bagage neer. We nemen een douche, kopen een biertje en gaan onderuitgezakt op 'ons' terras zitten genieten.

Maandag 23 augustus. Na het ontbijt, fietsen bepakken en ..... Rome in. Nog 20 kilometer. Via een stukje grote weg en een mooi fietspad naderen we de "Eeuwige stad". Echter niet voordat we nog een laatste uitdaging moeten overwinnen. Halverwege het fietspad is er een gedeelte met een hek afgesloten. We moeten kiezen tussen

verdergaan over een vierbaansweg of de fietsen afladen, over de hekken tillen en weer doorgaan. Dat laatste natuurlijk! Gelukkig is er een 'engel' op ons pad verschenen in de vorm van een aardige Italiaanse racefietsende man, die, al babbelend in het Italiaans, ons van alles uitlegt over de omgeving en zijn waardering voor onze reis nadrukkelijk laat blijken. Bij de hekken aangekomen helpt hij ons spontaan om onze fietsen daarover heen te tillen en begeleidt ons verder de stad in. Aan het begin van het centrum nemen we hartelijk afscheid van hem en rijden verder richting Sint Pieter. Het is 11 uur als we het Sint Pietersplein oprijden, afstappen en elkaar omhelzen. Gehaald, we hebben het gehaald!!

Rome, we zijn er!!!
Wat zijn we blij en dankbaar. Met name dankbaar, omdat we veilig en gezond onze tocht hebben volbracht. Emoties drijven naar boven. Ook daar even de tijd voor nemen. Dankbaar ook voor alle aandacht, energie, gebrande kaarsjes en lieve wensen die wij in de loop van onze reis van zovelen hebben mogen ontvangen. Zonder die aandacht en energie zou het veel moeilijker zijn geweest. Dat staat voor ons vast!
Een jong Nederlands stel maakt foto's van ons. We maken een praatje met een Belgisch echtpaar, dat geïnteresseerd is blijven staan en komen onze buren, Corrie en Leo, van de camping tegen. Ook zij zijn fietsend vanuit Nederland naar Rome gekomen. Met twee jongens, Bas en Daan uit Purmerend, voeren we nog een leuk gesprek en Wim staat nog even te praten met een Zwitser die ook op de fiets naar Rome is gekomen. We blijven een uur op het plein praten en genieten en zoeken dan de schaduw op om even alle indrukken te laten bezinken. Wat een ervaring!
We zijn er, we hebben genoten van elk moment, ook al was het soms best zwaar. Dit was onze kruistocht in fietsbroek. We hadden het niet willen missen. Het heeft ons enorm gesteund te weten, dat zoveel mensen met ons meeleefden. Daarvoor onze welgemeende dank!! Zo is onze tocht iets van ons allemaal geworden. De sponsormeter staat inmiddels op € 8000,00. We hopen van harte dat wij, met onze prestatie, nog meer mensen motiveren om daar een nog hoger bedrag van te maken, om   kansarme kinderen in India een meer kansrijke toekomst te bieden.
Wij gaan nu een paar dagen van Rome en onze rust genieten en hopen velen weer te ontmoeten nadat wij zaterdag 28 augustus zijn thuisgekomen.

Lieve en sportieve groeten van Stanny en Wim