Rome, veeg je plein maar schoon, wij komen

Maandag 9 augustus. Wij...... gaan...... naar ......... Pisa toe, Wij gaan naar Pisa toe. Ja! ..... maar niet op de fiets. Pisa ligt zo'n 80 km naast Florence en dus niet op de route. Toch willen we, nu we zo dichtbij zijn, ons deze kans niet voorbij laten gaan. De kilometers beginnen hun tol te eisen en ons lijf heeft meer rust nodig. We nemen de trein naar Pisa om dit wereldwonder te gaan bezoeken. Onze eerste indruk van die stad, of eigenlijk, dat plaatsje, is: 'nou, als dat nu alles is?' Rustig, klein en helemaal niet wat je ervan verwacht zou hebben. We lopen, vanaf het station in de richting, waar het dan moet zijn en stuiten opeens op een enorme mensenkluwe, die blijkbaar met busladingen vol, via andere wegen zijn aangevoerd. We staan dan op het Piazza del Miracoli, daar waar de Duomo, de Battistero en het scheve torentje staan, en nog tientallen kraampjes met allerlei prullaria. Maar goed, oké, die toren staat daar en .... hij staat inderdaad behoorlijk scheef. We kopen meteen een toegangskaartje, zijn dan pas twee uur later aan de beurt, om die toren te beklimmen, maar kunnen dan wel alvast de Duomo en de doopkapel in. In die doopkapel of Battistero hangt een geweldige akoustiek, iets dat door een plaatselijke zanger nog wordt beklemtoond. De Duomo is werkelijk de moeite waard. Wat een geweldig bouwwerk, met een prachtig gebeeldhouwde preekstoel van Pisano, de naamgever van deze plaats.

Buitengekomen blijkt het nog drukker te zijn geworden. Hele hordes mensen laten zich in allerlei houdingen, t.o.v. de toren, fotograferen. Zo ook wij natuurlijk. Best leuk, helemaal als je, om het beste resultaat te kunnen bereiken, daarvoor op het grasveld moet gaan staan en er een gifkikkerig agentje op een snerpend fluitje begint te blazen om al die toeristen daar weer vanaf te jagen. Als hij klaar is aan de ene kant, staat het weer vol aan de andere kant. Een werkelijk volksvermaak. (of is hij doorvoor ingehuurd?). De toren is gebouwd in 1173 op een zandbodem.  In 1248 stond hij al 90 cm uit het lood. De bouw is pas in 1350 voltooid, maar toen was de slagzij al 1.45 m. In 1990 werd de toren gesloten, omdat hij te gevaarlijk werd om te beklimmen. Hij stond toen 4.50 uit het lood. Met behulp van moderne technieken en door verzwaringen met lood aan te leggen, is het nu weer verantwoord om hem open te stellen voor het publiek.

Tijd dus om DE toren te beklimmen! Nou, dat valt niet mee. Met al onze klimervaring tot dus ver, is dit weer een nieuwe ervaring. Je merkt echt dat die toren scheef staat als je omhoog klimt. Het ene moment loop je aan de binnenkant van de trap omhoog om daarna weer aan de buitenkant van de trap verder te klimmen. Je kunt het goed zien aan de uitgesleten delen van de traptreden. Boven gekomen stap je naar buiten en voel je ook heel duidelijk dat je scheef staat. Geen pretje voor mensen met hoogtevrees. Het naar beneden lopen blijkt nog moeilijker te zijn, mede door de uitgesleten en gladde treden. Je moet een beetje naar achteren hangen om in evenwicht te blijven. Het is even wennen, maar wel een leuke belevenis.
We besluiten om in Pisa te gaan eten. Het wordt een lokaal restaurantje, dat wordt gerund door een stel uit India. Het is meer zelfbediening dan service aan tafel, maar wel erg ontspannen en heel vriendelijk.

10 Augustus. De dinsdag begint rustig. Wim gaat de fietsen schoonmaken en onderhouden, Stanny bezoekt nog enkele bezienswaardigheden w.o. het Palazzo Pitti, waar ze een prachtige tentoonstelling van
Caravaggio bezoekt en de vertekken van de familie De Medici gaat bekijken. Wat een pracht en praal!!

Onderweg naar het hotel lopen we elkaar pardoes in de armen bij een leuk koffietentje op het plein van de Duomo. Het moest zo zijn!! Na onze middagrust gaan we de stad weer in. Het blijkt de feestdag van de H. Laurentius te zijn. Laat nou de dichtsbijzijnde kerk de Lau.... Je snapt het al. Om de kerk heen is een groot podium opgericht. Daar zal vanavond een concert worden gegeven en verder zijn er tafels en banken neergezet, waaraan je, tegen een redelijk tarief, rond 22uur gezamenlijk kunt eten. Dat eten doen we niet, maar zo'n concert willen we wel eens meemaken. Om 21.00 uur moet dat beginnen. Tegen 20.30 stroomt het plein al vol. Wij vinden een plekje op de trappen van de kerk, vlakbij het orkestpodium. Goede plek, maar wel hard voor onze afgetrainde billen. Maar oké, niet zeuren. Het orkest begint in te spelen om half 10, waarna er eerst een aantal hoogwaardigheidbekleders zo nodig hun verhaal moeten doen en dan nog eens het thema van het concert wordt uitgelegd. Dit blijkt het stuk Pinokkio te zijn. Dus eerst het hele verhaal van die houten langneus, voordat we ook maar iets aan muziek te horen krijgen. We houden het vol tot aan de eerste twee muziekstukken, komen dan, zo goed mogelijk onze stijfheid verbergend, overeind en bewegen ons houterig (past wel bij dit stuk) tussen het publiek door in de richting van ons hotel. Hoedjewip, wat een avond!

Hoera, woensdag 11 augustus, we gaan weer fietsen. Onze bovenbenen voelen weer normaal, dus dat belooft wat. Vandaag staat de rit naar Siena op het programma. Om Florence uit te komen heeft Wim een andere weg uitgezocht, Deze blijkt inderdaad sneller en minder gecompliceerd te zijn, dus pure winst. En dat hebben we nodig. Wat een klimwerk in deze etappe. Er lijkt geen einde aan te komen.

In het plaatsje Castellina in Chianti, een gezellig toeristenstadje in het midden van de Chianti is het voor ons tijd om even op adem te komen en wat te drinken. We zoeken een geschikte plek om af te stappen, kijken in het rond en wie staat daar langs de weg, Gerard uit Breda. Nadat we hem in Trento voor de eerste keer tegenkwamen en hem ook in Florence al tegen het lijf liepen, komen we hem nu voor de 3e keer tegen. Hij wilde hier overnachten, maar het is hier vreselijk duur, dus zoekt hij een manier om naar de volgende plaats te komen. Bijzonder toch als je ieder zo je eigen weg naar Rome gaat en de wegen elkaar steeds kruisen.
Siena ligt veel hoger dan Florence en ook de weg er naar toe is vele keren steiler dan we daarvoor hebben meegemaakt. Dit is dus écht het middengebergte, de Apennijnen.
Na 68 km komen we het bord Siena tegen en moeten dan nog een paar kilometer klimmen om in de binnenstad te komen. Snel naar de toeristinfo en ook hier weer geen probleem om een goed onderkomen te vinden. We rijden eerst door naar het bekende schelpvormige plein van Siena, de Campo. Deze is helemaal in gereedheid voor de Palio. De grote

paardenrace, die in juli en augustus plaatsvindt. De buitenring van het schelpvormige plein is voorzien van aangestampt zand en de tribunes staan opgesteld tegen de gevels. Oké, een stukje geschiedenis dan. De Palio is de beroemdste en kortste paardenrace ter wereld. Sinds de 13e eeuw wordt hij jaarlijks gehouden op 2 juli en 16 augustus en gaat het sinds de 16e eeuw om drie rondjes om de Campo. Er is plaats voor tien ruiters. Dit is een selectie uit de ruiters van de verschillende contrades. De stad telt 17 wijken (contrada). Elk heeft zijn eigen vaandel, kleuren,  lied, wijkgebouw, beschermheilige, totumdier en noem maar op. Hoe meer de dag van de race nadert, hoe sterker elke contrade zich profileert. In elke contrade hangen de eigen vlaggen aan de gevels en dragen de bewoners de kleuren van hun contrade, d.m.v. een zijden sjaal. Ook de lamphouders aan de gevels zijn geschilderd in die kleuren. Trommelaars en vaandelzwaaiers oefenen dagelijks. 

De jeugd, die een bepaalde rol speelt in het feest, wordt in breefings uitgelegd wat de regels zijn. Kostuums worden op maat gemaakt en dat alles per contrade. De piste op de Campo wordt elke ochtend geprepareerd met water en opnieuw aangestampt. Welke contrade mag strijden wordt bepaald door het lot. De jockeys rijden zonder zadel, in vol galop en beschikken slechts over een zweep, waarmee ze zonodig een rivaal of diens paard een optater mogen geven. Het is overigens het paard dat wint. Het maakt niet uit of de ruiter wel of niet op het paard zit. De winnende contrade ontvangt de 'palio', een zijden banier. Al dagen van te voren kun je de spanning voelen.

We blijven hier nog een dag om de rest van de stad te kunnen bekijken. Zoals de prachtige Duomo en Battistero. Hoewel erg heuvelachtig, is binnen het centrum, alles op loopafstand. Als wij in de avond terug komen bij ons hotel, is er in onze contrade een gezamenlijke maaltijd bezig, met veel gezang van strijdliederen. Leuk om de aanloop naar dit feest mee te maken, maar wij willen verder.

Vrijdag 13 augustus, op tijd op de fiets en na even dalen meteen weer in de klim. Oei, de spiervezeltjes in onze bovenbenen moeten weer in de plooi gezet worden. Het landschap verandert. We fietsen langs de Crete, een wonderlijk, naakt landschap, waarin de welhaast erotische rondingen van Moeder Aarde goed zichtbaar zijn. Het lijkt soms een maanlandschap. Geen zon en de wolken stapelen zich in de verte op. Het is een echt heuvelachtig geheel, met veel dalen en klimmen. Er is een duidelijk verschil tussen het fietsen in de Alpen en in de Apennijnen. De Alpen steek je dwars over in twee dagen. Oké, zwaar, maar dan heb je het gehad. De Apennijnen steek je bijna in de lengte door. Dagen lang klimmen en dalen met veelal percentages tussen 5 en 10 procent. Telkens als je denkt dat je boven bent, dient de volgende bocht zich aan en klimt het verder. Dit is zowel lichamelijk als mentaal veel zwaarder. Dit komt op uithoudingsvermogen en karakter aan.
Donkere wolken pakken zich samen en het gerommel komt steeds dichterbij. Vlak na het plaatsje Buonconvento, als we in een klim van 7 km zitten, breekt het onweer los. Met bakken komt het naar beneden en het weerlicht aan één stuk door. De ene staafbliksem volgt de andere op en de knetterslagen komen soms van twee kanten tegelijk. Werkelijk beangstigend. Geen herberg of schuilplaats in de buurt, alleen maar bomen en struiken. Dus .... doorklimmen naar Montalcino. Soppend in onze schoenen en druipend, kloppen we aan bij een B&B. Een aardige Engelssprekende dame wijst ons haar mooiste kamer. Wij voelen ons bezwaard om haar onderkomen zo te betreden. Zij staat er echter op, dat wij deze kamer betrekken en helpt ons met onze, nog nadruipende tassen, naar boven te sjouwen. Wonderlijk zoals douche en slaap je gesteldheid kunnen veranderen. Het weer is opgeklaard, tijd om het plaatsje te verkennen. Montalcino is het centrum van de Brunello wijnen. Dat hebben wij wel verdiend. Bij een wijnwinkel proeven we verschillende soorten rode, robuuste wijnen. Deze stevige wijnen zou je niet in Italië verwachten. 's Avonds bij het diner laten we ons deze streekwijn, als begeleider van de gnocchi (kleine knoedels van aardappel en bloem) en polenta (gerecht van mais- of kastanjemeel), goed smaken.

Na een goede nachtrust en een hartelijk afscheid van het echtpaar rijden we vandaag, zaterdag 14 augustus, Toscane uit, met 2153 km op de teller. Echter niet, voordat we nog de nodige hoogtes hebben overwonnen. Dat wordt dus weer veel schakelen. Volgens het routeboekje klimmen we vandaag ongeveer 1200 meter en dalen we er 1035. Stanny heeft inmiddels ook haar draai gevonden in het afdalen. Extra steun bij het klimmen vandaag is de wetenschap, dat we via internet hebben vernomen dat wij nieuwe, grote donaties hebben gekregen. Dit brengt het totaal van onze sponsoractie op reeds € 8000,00. Op naar de 10duizend!!
Voor de cryptologen onder ons het volgende: We klimmen naar de `Vleugelburcht". Wie ons als eerste de juiste naam opgeeft weet zich verzekerd van een lekkere fles wijn, zodra wij terug zijn.
Het weer is van slag, geen zon, veel wind en door onze bezweten lijven voelt dat erg koud aan. In Arcidosso is het tijd voor de lunch en halen een broodje kebab. Net als we binnen zijn, breekt er een hoosbui los. Verplicht blijven we schuilen. Een groepje Duitssprekende, Italiaanse Turken spreken ons aan en melden ons dat het vandaag niet meer droog wordt. Die indruk krijgen wij ook al. Na 34 km stranden we dus. In regenjack met weggooiponcho eroverheen, gaat Wim op zoek naar een hotel o.i.d. We komen terecht in hotel Toscane. Vergane glorie, maar we hebben een slaapplek en ... onze fietsen mogen we in de leegstaande eetzaal stallen.

Zondag 15 augustus. De zon piept voorzichtig tussen de gordijnen door, dus snel aankleden en tassen inpakken. Het ontbijt geeft ons het gevoel in een voormalige jeugdherberg terecht te zijn gekomen. Lange tafels en zelfbediening. Niet gisteren, maar vandaag rijden we dan toch Toscane uit. De bedoeling is ongeveer 55 km te rijden. Bij een fel klimmetje, vlak bij onze koffiestop, springt de ketting van Stanny d'r fiets verkeerd en blokkeert. We voeren een noodreparatie uit en nu blijkt hoe belangrijk het is dat je voldoende materiaal bij je hebt en goed bent voorbereid. Na een kwartiertje is de zaak gefixt en drinken we gezellig koffie aan de bar.

In de dorpjes, waar we doorheen komen is het een gezellige boel. De Italiaanse zondagmiddag wordt in gezinsverband en op dorpspleintjes met elkaar gevierd. Veelal zien we ook kermisattracties voor de kinderen terwijl de ouders zitten te praten en water en wijn drinken. Wij bekijken dit met genoegen, nemen een slok uit onze bidon, eten een appel en fietsen verder. We dalen af het tufsteengebied in (Area del Tufa) richting Lago di Bolsena, het grootste kratermeer van Europa.We zoeken een overnachtingsplek voor we het meer bereiken. Voor vandaag is het klimmen weer voldoende geweest. In Onano zoeken we ons een slag in de rondte, maar kunnen geen adresje vinden. Dan maar door naar Grotte di Castro. Alles uitgestorven na middagmaaltijd en dit plaatsje ligt nog maar 10 km van het meer vandaan. We dalen verder af naar het meer. Goed opletten, want de weg is verraderlijk slecht met, zeker in de bochten, los steenslag en gaten of spleten. Dit komt weer aan op concentratie en stuurmans/vrouwskunst. Aan het meer is het een gezellige drukte. Veel dagjesmensen zoeken hun vertier en verkoeling op het smalle zwarte lavastrand. Wij zoeken een plek om te overnachten. Die 55 km zijn we allang gepasseerd en onze benen beginnen in opstand te komen. Eerst maar wat pep in de klep met een blikje cola. Hup verder langs het meer. Het fietst best leuk, we horen in de rietkraag de vogels zingen en realiseren ons dat we dat al een poosje niet meer hebben gehoord. We gaan door naar het volgende plaatsje, maar krijgen eerst nog een klimmetje van 16 procent. Lopen dus, het is gelukkig maar een kort stukje. In Capodimonte, een echt touristen plaatsje, zit alles vol, zelfs geen plek in de herberg. Er blijft niets anders over dan door te gaan naar het plaatsje Marta. Geen plek in B&B, geen plek in een klein hotel. Hoe is het mogelijk. Nou heel eenvoudig..... 15 augustus is een van oorsprong christelijke feestdag die de moderne Italiaan gebruikt om gezellig met familie buitenshuis door te brengen. Vandaar die drukte en het is natuurlijk vakantietijd. We worden verwezen naar een vier sterren hotel. Ja, wel plek en onze fiets mag mee op de kamer. Joepie! De prijs laten we maar even voor wat het is, dat lost zich later vanzelf op. We zijn blij dat we een mooie slaapplaats hebben, want na 83 km zijn we dáár wel aan toe. Douchen en opknappen, het is al bij zevenen en we zijn toe aan een goede maaltijd. Die krijgen we in een prima visrestaurant. Na het eten lopen we terug via de boulevard, waar het nog gezellig druk is. Als een blok vallen we die avond in slaap.

Maandag 16 augustus worden we getracteerd op een stralende zon en een uitgebreid ontbijtbuffet. Stel je maar voor, cakejes, taarten in allerlei smaken, koffiebroodjes vers uit de oven, croissants met zoete vulling of rijk besuikerde buitenkant. O ja, en nog een klein knalhard wit kadetje met een plakje kaas of  prosciutto (Toscaanse rauwe ham). We laten het ons heerlijk smaken met vers fruit en vruchtendrankjes.

We hebben berekend dat we ruim in de tijd zitten en nog maar 150 km bij Rome vandaan zijn. Onze planning, om maandag 23 augustus in de loop van de dag aan te komen op het St. Pietersplein, halen we ruimschoots. Door een goede deal met het hotel besluiten we hier vier dagen te blijven. Zo scheppen wij rust voor onszelf en de ruimte en tijd om jullie te voorzien van onze ervaringen.
Na het ontbijt maken we een stevige wandeling langs het haventje en doen wat inkopen. Stanny skypet de familie rond en Wim verkent het dorpje verder. Aan het eind van de middag zoeken we een plekje in de haven en dineren daar op onze manier. Kaasjes, olijven, tomaatjes, wortel en brood overgoten met een smakelijk wijntje (bij de plaatselijke slager gekocht).