Adriatische kust, de Apennijnen in en dan ... Florence

Zondag 1 augustus. We gaan Ravenna bekijken. In tegenstelling tot de steden die wij tot nu toe bezochten, is deze stad niet bekend om zijn Middeleeuwse of Renaissance bezienswaardigheden. Nee, deze stad staat bol van de vroegchristelijke en Byzantijnse mozaïeken, welke behoren tot de mooiste ter wereld. We hebben het dan over de tijd van de 4e tot de 7e eeuw. Een beetje geschiedenis willen we je niet onthouden. In de 1e eeuw na Chr. stichtte keizer Augustus de haven Classis naast de stad. Ravenna's bloeitijd begon in 402 nadat keizer Honorius zijn residentie verplaatste naar deze stad uit vrees voor de invallen van de barbaren. Echter in 493 veroverde de Ostrogotische koning Theodorik de stad en bracht deze tot grote bloei. Hij gaf opdracht tot het bouwen van de grootste monumenten, met name kerken en een doopkapel, en liet ze voorzien van prachtige mozaïeken. Hij was aanhanger van het arianisme, een stroming die de goddelijke natuur van Christus niet onderschreef. Vooral onder de Goten, Vandalen en Longobarden bleef deze stroming tot de 6e eeuw bestaan, ondanks dat het tijdens het eerste Concilie van Nicea (325) als ketterij was veroordeeld.
Waarom is dit nu zo belangrijk. Wel, omdat er een mooi verschil in beeldtaal is tussen de mozaïeken van de klassieke tijd en die uit de Byzantijnse tijd, die daarop volgde. Gelukkig is dat alles bewaard gebleven. Wij hebben (maar) vijf kerken uitgezocht om te bekijken en het mausoleum van Theodorik. We vallen van de ene verbazing in de andere. Zeker als je bedenkt dat de mozaïeken gemaakt zijn van steentjes van ongeveer een centimeter groot. Verbazingwekkend mooi en gedetailleerd.

Na de lunch is de laatste kerk aan de beurt. We dachten dat we al wat gezien hadden, maar dit slaat werkelijk alles. De Sant'Apollinare Nuovo is ook door Theodorik gebouwd, echter zijn de mozaïeken in de Byzantijnse tijd iets aangepast. Gelukkig niet veel, hier en daar een aureool en sommige beeltenissen zijn achter mozaïekgordijnen verdwenen.
Het geheel was zo mooi, we raakten er helemaal van ondersteboven.
Moe maar voldaan keren we terug naar het hotel en vallen als een blok in slaap.

Maandag 2 augustus maken wij tot een stranddag. Lido Adriano ligt op 10 km afstand. Wat is nou 10 km? Als we daar aankomen staan we voor een 'Zandvoort' in kwadraat. Kilometerslang strand en parasols. Wij huren twee bedden en een parasol en zijn voor de hele dag gesteld. Heerlijk gezwommen in de Adriatische zee (28 graden), lezen en plannen over de rest van onze reis.

Op dinsdag 3 augustus zitten we om 09.00 uur op de fiets terug richting Ferrare. We hebben een straffe wind tegen. Jammer want gisteren kwam de wind juist uit de goede richting. Maar goed, als Noord-Hollander ben je wind gewend, dus economisch rijden.
Onderweg stoppen we om een foto te maken van een Mariabeeld in een grot die bij een huis in de tuin staat. Meteen komt er een oudere dame uit het huis naar buiten en is verguld met het feit dat Stanny van haar Mariabeeld een foto maakt. Als ze ziet dat onze grote waterfles bijna leeg is, geeft ze ons een nieuwe fles water mee. We rijden niet door tot Ferrare, maar slaan eerder af om de geplande fietsroute weer op te pakken. We stappen na 57 km af in Portomaggiore. (Spreek dit eens 10 keer uit, dat is toch écht Italiaans?). Een redelijk stadje met een uitgebreide middenstand. We vinden dit een mooie plek om eens naar de kapper te gaan. Want het vele transpireren onder je helm blijkt de haargroei te bevorderen. Lekker gekortwiekt keren we terug naar ons hotelletje. We mogen gebruikmaken van de computer van het hotel om even onze mail te bekijken. Het sterkt ons enorm om te lezen hoeveel mensen met ons meeleven/-reizen. Hartverwarmend. Het hotel is ook een soort wegrestaurant/hotel voor arbeiders die in de buurt aan het werk zijn. Heerlijk no-nonsens gedrag en veel lol onder elkaar. De eigenaresse schotelt ons een heerlijke Italiaanse maaltijd voor, zo overvloeding dat er geen dessert meer bij kan. Het valt ons op dat er alleen op onze tafel een bloemetje is neergezet. Veel te vol gaan wij naar bed, terwijl de anderen nog verder genieten.

Het ontbijt op woensdag 4 augustus bestaat uit een volle schaal met zoete broodjes en een croissant met slagroom, tevens ontkomen we niet aan ons toetje. Tja, wat je 's avonds laat staan......
Vandaag pakken we een zijarm van de Po op. In deze etappe zien we weer veel akkerbouw, maar ook fruitteelt en wat wijnbouw. In de verte doemen de Apennijnen al op. Op kilometer 63 rijden we Bologna in.

Wat een drukke stad. Dit komt met name door dat het centrum niet autoluw is. Al het verkeer, groot en klein, dendert door het centrum. Wat een herrie en stank, zeker bij een temperatuur van 34 graden. Dit hebben we nog niet eerder in grotere steden meegemaakt. Bologna is bekend om zijn vele arcades (booggallereïen) en zijn twee scheve vierkante torens.
Een daarvan stond 3.20 mtr. uit het lood en is daarom, na 250 jaar, uit veiligheidsredenen in lengte gehalveerd. Als we ´s avonds in de universiteitswijk gaan eten, zitten we op een terrasje met muziek, naast Bernadette en Nick uit Nieuwkoop. Zij volgen de Reitsmaroute naar Venetië. Na een poosje met hen gesproken te hebben blijkt het dat wij gemeenschappelijke vrienden hebben. Meteen wordt er met deze vrienden geSMSt. Leuke reacties volgen. We nemen afscheid van elkaar, wetende dat we morgen de Apennijnen in gaan. Wie weet..

Als we wakker worden regent het en belooft donderdag 5 augustus onze eerste natte dag te worden in vijf weken. Na het ontbijt is het droog en klaart het wat op, dus rijden. Aan de voet van de beklimming begint het echter weer te regenen. Even een buitje, dus schuilen we onder de bomen. Het blijft maar regenen en ook het onweer komt steeds dichterbij. Na twintig minuten stappen we toch maar weer op om te stoppen bij het eerste de beste café voor koffie. Wie zitten daar ?? Bernadette en Nick waren nog net voor de bui gestopt. Het plenst inmiddels behoorlijk, dus nog maar een bakkie. Na ruim anderhalf uur stappen we toch maar weer op, het regent iets minder hard en het onweer is voorbij. Regenjack aan en karren maar.

Als Wim een bergweidje passeert ziet hij twee herten, op twintig meter afstand, staan grazen. Ze kijken op en lopen iets meer naar de bosrand toe. Gelukkig is Stanny ook op tijd om ze te zien en als zij Stanny zien, zijn zij zo verrukt over het aanblik dat zij blij een sprongetje maken en het bos in verdwijnen. Terwijl het gisteren nog 34 graden was, is inmiddels de temperatuur gezakt tot 13 graden. Dat is echt koud, helemaal als je ook nat bent, zowel van de regen als van het zweten. Want, dat zou je haast vergeten, het gaat wel op en af, variërend van 3 tot 11 procent. In de middag is Wim koud, nat en moe en strijken we bij een restaurantje neer. Gauw naar binnen en omkleden. Lunchen. De keuken blijkt al dicht te zijn, de moeder ziet ons aan en maakt alsnog een panini (dikke tortillia) met beef en  salami. Ze zijn warm, dus knappen we daar lekker van op.

We passeren de Passo di Raticosa (968 mtr.), dalen dan af om daarna weer te klimmen. Zo gaat het verder, dat zijn de Apennijnen. Aan het einde van de middag besluiten we de eerste gelegenheid te pakken om te overnachten. Dat wordt een agriturissimo 200 mtr. van de weg af. Na een km. afdalen hebben we hem nog niet gevonden. Bij navraag moeten we weer omhoog naar de weg, want daar vandaan is het nog 200 meter verder. We zijn hem nooit tegengekomen en rijden door naar Traversa, een klein bergdorpje, waar we in een albergo een plekje voor de nacht vinden. Het blijkt tevens het dorpscentrum voor ouderen te zijn, met diner en bingo. Als wij ons hebben opgeknapt breekt er een noodweer los en slaat de bliksem, tot twee keer toe, vlakbij het dorpje in. Gelukkig geen nare gevolgen. Over volgen gesproken....... Als wij net zitten te eten, stappen Bernadette en Nick het restaurant binnen. Gelukkig waren zij net voor de bui binnen. We praten gezellig weer wat bij en gaan vroeg naar bed. We hebben het wel gehad voor vandaag.

 

Vrijdag 6 augustus begint vochtig en koud. Veel laaghangende bewolking, maar ook hier en daar een stukje blauwe lucht. Op naar de Passo della Futa (902 mtr.)

Voor de rest van de dag spelen we haasje over met Nick en Bernadette, omdat we ieder ons eigen tempo in fietsen en rusttijden hebben. Het weer knapt op en het Toscaanse landschap dient zich aan. Mooie lanen met cipressen en verspreidt liggende huizen in Toscaanse stijl. Inmiddels is onze totaal teller de 2000 km gepasseerd. Even een moment om bij stil te staan. Het is nu alleen nog maar afdalen en al dalende krijgen we steeds meer prachtige uitzichten over de stad Florence. In het voorstadje Fiésole stappen we nog even af om rond te kijken. Het is een stadje met resten uit de Etruskische tijd. Ook zijn er nog resten van een Romeins theater uit de 1e eeuw na Chr. We zien hier Bernadette en Nick nog even en nemen afscheid van ze. Zij gaan naar de camping en wij rijden door naar het centrum van Florence. Wat een stad en wat een drukte. Bij het grote treinstation Santa Maria Novella moet ook de toeristeninfo zijn. Als we in die richting rijden komen we verschillende hotelletjes tegen. Laten we eens gaan vragen..... en bij de tweede is het raak. Ook weer mooi in het centrum en voor onze fietsen is er ook plaats, op het terras op de eerste verdieping. Geen lift dus sjouwen we ze de 25 mooie, brede marmeren trappen op en stallen ze op het terras. We knappen ons op en terwijl Stanny rust, hangt Wim de was op en gaat alsnog op zoek naar de toeristeninfo voor een plattegrond. Daarmee gewapend gaan we de stad in om ons al meteen te verbazen over de schoonheid van de verschillende kerken en gebouwen. We eten wat, maken ons plan voor morgen en gaan lekker slapen.

Zaterdagochtend op tijd uit bed, want wil je de mooiste bezienswaardigheden zien en niet in een lange rij komen te staan, dan moet je er vroeg bij zijn. Om half negen staan we in een al aardig groeiende rij voor de Duomo(Dom) om de koepel te beklimmen.

Deze Duomo beheerst met zijn geweldige koepel van Brunelleschi de stad. De kathedraal is een van de grootste ter wereld. Aan de binnenkant van de koepel is een fresco van het laatste oordeel aangebracht. De klim naar boven (634 treden) is de moeite waard. Je komt tot vlak onder het fresco en hebt, van dichtbij, een prachtig uitzicht op de vele verschillende taferelen. Verder voert de klim tot over de koepel aan de binnenkant van het dak naar het hoogste punt.

 Daar stap je naar buiten en kun je je vergapen aan het totale overzicht over de stad. Het is gelukkig helder weer, een mooi uitzicht dus.  Beneden op het plein bekijken we de bronzen deuren en andere opmerkelijke versierselen van dit imposante gebouw. Hierna kopen we een ticket voor de hop-on hop-of bus om zo snel op andere mooie plekken te komen. Vanaf de Piazzale Michelangelo hebben we een mooi uitzicht over de stad en de Ponte Vecchio. Met de bus naar Palazzo Pitti. Lopen we daar rond komen we Gerard tegen. In Trento hebben wij hem ontmoet. De wereld is klein. We lopen door naar de Ponte Vecchio. De bekende brug met zijn goud- en zilversmeden, waarna wij ons vergapen aan het moois en de beelden op de Piazza della Signoria. Te veel om op te noemen.  Het is inmiddels heel druk geworden en bij de verschillende ingangen van de paleizen staan enorme rijen. Wij blij dat we vroeg zijn begonnen, maar hebben het nu wel gehad.

We kopen een wijntje en wat eten en zoeken vanaf het terras in het hotel contact met het thuisfront.

Zondag 8 augustus gaan we weer vroeg op pad. Nu eerst naar het Casa Buonarroti, het huis waar Michelangelo heeft gewoond en waar nu een familiemuseum van is gemaakt. Heel interessant. We gaan weer naar het Piazza della Signoria om de nodige foto´s te maken, omdat het er nu nog een stuk rustiger is. De stad blijft ons verbazen, op elke hoek zie je wel weer iets moois, zo ook de fresco´s op de verschillende huizen. Na een heerlijk kopje koffie gaan we naar het hotel om deze aflevering te maken. Veel leesplezier!