Onze wereldreis gestart

Londen
Zoals gebruikelijk gaan we, lopend met onze rolkoffers, naar het station in Uitgeest. Niet gebruikelijk en  verschrikkelijk leuk, dat we worden uitgezwaaid door Martin, Petra, Marjolein, Matthijs, Nel en Wim, Raoel en Annelies. Hartverwarmend en ook best wel een beetje emotioneel. Logisch natuurlijk, we gaan tenslotte niet even voor een weekje naar Lutjebroek.

Na een rustige en comfortabele treinreis, stappen we midden in Londen uit. Installeren ons in het hotel en duiken meteen de stad in om onze kaarten voor de musical, voor die avond, te halen. De musical Jerseyboys vonden we geweldig. Het gaat over de opkomst en ondergang van de beatband The Four Seasons. Heerlijke 60er-jaren muziek. Dank Frank voor het goede advies! Na afloop nog een pint gepakt in de gezellige drukte van een pub.

Zondag in de loop van de dag naar Covent Garden, waar we heerlijk winkeltjes bekijken en worden vermaakt door verschillende zanggroepen en artiesten. De volgende ochtend vroeg op, om op tijd op Heathrow te zijn, voor onze vlucht naar Miami.

Florida

Na een ontspannen vlucht landen we in de middag in Miami. Op de luchthaven staan we wat wezenloos rond te kijken, want hoe komen we nu bij het verhuurbedrijf waar we onze auto op kunnen halen. Nou heel simpel. Met de shuttlebus, die rijden af en aan naar de autoverhuurbedrijven. Daar aangekomen vallen we om van verbazing over de manier waarop er, hier in Amerika, auto's worden verhuurd. Stel je voor: een parkeergarage van drie verdiepingen, waarin 16 verhuurbedrijven zijn gevestigd. Je loopt naar jouw bedrijf op de beganegrond, meldt je daar, vult de nodige papieren in en je wordt doorverwezen naar de etage, waar de auto's van dat bedrijf staan.

Komen we daar aan, blijkt het dat je gewoon naar een auto, van jouw besproken klasse, kunt lopen, kan instappen (sleutel zit in het contactslot) en via een controlepoortje kunt wegrijden. Bij dat poortje wordt de barcode van de auto gescand met een apparaatje en ..... weg ben je.

In het verkeer even wennen aan de brede wegen met zijn vele rijbanen en de afstanden en snelheden in mijlen. We vinden vrij snel ons hotel aan Miami Beach en liggen die avond op tijd in bed. Het hotel is ingericht in de stijl van de Rock en Roll tijd (jaren 50) en in het restaurant staan verschillende auto's, Amerikaanse sleeën, uit die tijd ingericht als zitje.

Na een dagje strand gaan we op weg naar Key West. Een rit van vijf en een half uur over de Keys, eilandjes met elkaar verbonden door bruggen, waaronder de 7 miles bridge van dretig meter hoog. Het plaatsje Key West is het uiterst zuidelijke puntje van Florida, 150 km verwijderd van Cuba. Vandaar dat de sfeer in dit stadje ook geheel Cubaans is. Het swingt de pan uit onder de tropische zon. En met name de zonsondergang is daar een toeristische attractie. Elke avond stroomt de boulevard vol met mensen, die de zon in de oceaan willen zien zakken. Een heel circus is er omheen gemaakt. Zangers, koorddansers, vuurvreters, cartoonisten, kraampjes noem maar op, verzamelen zich rond zes uur op de boulevard. Restaurants hebben vlonders en terassen aan laten leggen om het publiek te laven. Wij bekijken het met onze Hollandse nuchterheid, wij zien tenslotte altijd al de zon in de zee zakken, maar vermaken ons prima. We gaan op tijd naar een gezellig Cubaans restaurantje met live muziek en genieten volop. Stanny drinkt er een echte Cubaanse cocktail, de Mojito, lekker en exotisch.
De volgende dag, in de regen, naar de Everglades. Voor we in Evergladescity aankomen gaan we eerst naar een info centrum om de Everglades ook echt te beleven. Nou dat hebben we!!! De Everglades bestaan uit moerasachtige gebieden en mangrovebossen, veel water dus. Ja, en .......
Met de auto mochten we dat parkdeel niet in, het treintje liet nog twee uur op zich wachten, dus konden we kiezen uit lopen of fietsen. Niet moeilijk dus. Op de fiets, een rondje van 12 km is voor ons niets, door de Everglades.
Welke Nederlander heeft dat ? Wij dus!! Wat we óók hadden was, na drie kilometer, een zijknat pak, want het begon me daar toch te regenen, niet normaal. En laten we nu bij kilometer zes nog een echte levende krokodil langs de kant van het fietspad tegenkomen. Op een halve meter afstand rijdt Stanny er zo langs!! Eerst even schrikken, maar daarna wil Wim dat beestje, van bijna twee meter lang, wel van dichtbij zien. Terug dus, helaas hij kroop weer net het water in. Wim heeft dus al zijn vingers en tenen nog. Ook hebben we daar veel roofvogels, verschillende grote insekten en prachtige bloemen gezien. Toen we soppend bij de auto terugkwamen, hebben we ons omgekleed en stelden we lachend vast dat we de Everglades in optima forma beleefd hadden, nl nat, nat en....... nat.

De dag daarna met een airboot de mangrovebossen in. Alsof je met een helikopter over het water scheert, geweldig!! Grote, in het wild levende, krokodillen gezien van heel dichtbij en terug op de steiger een babykrokoding vastgehouden. Best schattig!!

We besluiten de westkust van Florida te laten voor wat het is en rijden, via een rustig landelijke weg, naar Kissimee bij Orlando, daar waar het Walt Disneyland zich bevindt.

Twee dagen zijn we daar en bezoeken op dag één Epcot, een park waar de attracties in het teken staan van de opbouw en het gebruik van energie. Vanaf de Big-Beng tot een lancering naar de maan. We hebben het daar allemaal beleefd.

Op dag twee beleven wij de Walt Disney Hollywood Studios. Van een rock and roll achtbaan tot demonstraties van stuntauto's en motoren die in films worden uitgevoerd en opgenomen. Er rijdt bijvoorbeeld een auto de set op en verdwijnt weer, waarna er een explosie volgt. Vervolgens komt de auto terug, maar rijdt nu als twee, in de lengte gehalveerde auto's, weer de set op. Lachen!!

De dag daarna, ja...... het is hard werken zo tijdens onze wereldreis, bezoeken we NASA Kennedy Space Centre. Interessante 3D films gezien over o.a. de grootste ruimtetelescoop Hubble, zijn plaatsing aan het ruimtestation en zijn gemaakte opnames.Ook een film over de maanlanding met de Apollo 11 op 20 juli 1969. Eén van de Apollo raketten is, op ware grote, tentoongesteld in een enorme hal. Indrukwekkend!!  Verder worden we nog in een z.g. opleidingscentrum, als astronaut gelanceerd in een space shuttle. Leuk om te ervaren.

Aan het eind van de dag hebben we 'het end in de bek', geen voeten meer over en zijn toe aan rust, om alle indrukken van de laatste dagen te verwerken. We zijn pas een week onderweg en hebben het gevoel alsof we al een maand op pad zijn. Op naar Cocoabeach, een goed hotel en strand ... Heerlijk genoten van het rijden op de hoge, hoge dake ... nee, golven op een bodyboard dat we konden lenen van een aardig stel uit Tennessee.

Na wat dagen rust, rijden we  naar Miami, brengen de auto terug en checken in voor onze vlucht naar Aruba. Auto inleveren bij de bekende parkeergarage, door poortje rijden, mannetje scant met apparaatje de code, kijkt naar kilometerstand, toetst wat in en ...... je bon met alle gegevens rolt eruit. Hij zegt nog:"Thank you for driving Alamo", je stapt uit je auto, pakt je bagage en gaat met de klaarstaande shuttelbus naar het vliegveld. Zo eenvoudig kan het. Wat ook eenvoudig kan.... is inchecken. Komen in de vertrekhal, worden door een vriendelijke man verwezen naar een incheckmachine, halen ons paspoort door het apparaat, toetsen onze vluchtgegevens in en daar rolt onze boardingpas dan uit. Tot zo ver kenden wij dit al. Maar, zegt de man, mag ik even uw boardingpas. Die haalt hij langs een apparaatje aan zijn pols en even later rollen onze vluchtkofferlabels uit een apparaat dat aan zijn broeksriem hangt.Wat is bluetooth toch handig! Niets geen wachten in rijen. De labels plak je aan je koffer, die geef je af bij een paar mannen met een grote kar en ... klaar zijn Stan en Wim.

Aruba

Aruba is Aruba niet. Al drie weken regent het hier bijna dagelijks. Straten staan blank, scholen hebben al diverse dagen de deuren moeten sluiten en de zon .......???? Warm en vochtig is het, maar gelukkig, ons hotel is goed, we hebben een prachtige kamer met nieuw meubilair en een heerlijk bed. Maar ja .... wij willen naar het strand. Ook dat kan, want de tweede dag breekt de zon door en liggen wij te bakken, te lezen, te sudoku-ien aan het hagel witte strand onder een hutje van palmbladeren. Dompelen af en toe in het warme water van de zee, maken een strandwandeling en een praatje met alleraardigste mensen van over de hele wereld. Kijk...... dat is het nou!! Daar komen we hier voor!!

Zondagchtend, tijd voor de kerk. Nou, dat was vroeger zo, hoewel. We staan vroeg op en gaan aan de wandel naar de Alto Vistakapel aan de andere kust van het eiland. Aan de dame van de receptie vraag ik nog, voor alle zekerheid, de weg. Ze kijkt mij verbouwereerd aan. Lopen naar die kapel ??? Dat doen we hier op het eiland niet en het is gevaarlijk ook. Pas op voor honden!! Dat was ons al eerder verteld, dus daar hebben we op gerekend. We nemen een stok mee en doen wat kiezelstenen in onze zak en gaan op weg. Na vijf kwartier staan we, doornat van het zweet, bij de kapel. De stok hebben we twee keren moeten gebruiken om een hond op afstand te houden, maar verder ging het prima.

In de kapel steken we een kaarsje op voor onze bijzondere intenties en zoeken daarna het nabij gelegen labyrint op. De werkelijke reden van ons bezoek. Een van stenen aangelegd labyrint, waar al duizenden jaren mensen komen om zich te bezinnen. Het is een plaats voor contemplatie en meditatie, zonder dat er een religie aan verbonden is. Stanny en ik gaan onze eigen weg tussen de steentjes, het voelt als een wandelende meditatie en in het midden aangekomen nemen wij onze tijd. Heel bijzonder om je gedachten zo mee te laten voeren door de warme passaatwind die om je hoofd waait, terwijl je uitkijkt over het uitgestrekte diep blauwe water.

Als we terugkomen bij het hotel is het inmiddels gaan regenen. We hebben ongeveer 14 kilometer gewandeld en vinden het wel mooi zo. Tijd om even heerlijk te gaan rusten.

De dagen daarna is het regenachtig tot hoosbuien. Zelfs zien wij nog een heuse tornado op zee. We bezoeken Oranjestad en onze geplande catamarantocht gaat vanwege het slechte weer niet door. Met onze boeken en het internet vermaken we ons prima.

Vooruitblik

- Drie weken werken in Suriname op het kinderproject Matoekoe

- Twee weken vakantie in Suriname

- Reizen naar Chili/Argentinie