Suriname ....... wat een ervaring !

Op zaterdag 9 oktober komen wij, midden in de nacht, aan op vliegveld Zanderij en rijden met een taxi naar ons appartement in de Hofstede Crullaan 47 in Paramaribo. We worden uitbundig en luidruchtig begroet door de drie honden van Peter. De halve buurt is meteen wakker, maar .... we zijn er. Peter wijst ons het appartement. Een eenvoudige en ruime inrichting. http://www.surinametravel.com/ (zie onder accomodatie, appartementen, access appartement). We drinken nog wat en kruipen dan moe onder onze klamboe.

Na lekker te hebben geslapen, drinken we koffie met Peter in de tuin. Een mooie tuin met verschillende bloemen en planten. Zoals de Faya Lobbi (vurige liefde) in verschillende kleuren, maar ook grote bamboe en banaanachtige planten. We maken kennis met een paar andere bewoners. Wim, een aardige jongen die al ruim drie jaar in Suriname woont en werkt als timmerman. Sophie, zij werkt in Paramaribo als stagiaire en later Linda ook. Verder wonen er ook nog 3 Javaanse jongens, maar die zien we maar af en toe. Het huis van Peter is een mooi monumentaal houten huis in oud Surinaamse stijl, dat hij zelf heeft verbouwd en opgeknapt. Wij wonen beneden en zelf woont hij boven. De stagiaires wonen in een ander huis, dat verderop in de tuin is gebouwd en Wim woont in een apart klein huisje op het erf, dat hijzelf, samen met Peter heeft gebouwd. In de loop van de dag gaan wij naar de supermarkt om boodschappen te doen. Wat een belevenis! Een soort grote overdekte markthal, waarin zich aan de zijkanten verschillende winkeltjes bevinden. De artikelen aldaar gepakt, dienen apart afgerekend te worden. Je overig uitgekozen artikelen moeten, met een speciaal kassa-ritueel, betaald worden, waarbij de artikelen aan de hand van de kassabon door iemand anders moeten worden gecontroleerd. En pak het echt niet eerder in, want dan ziet de lieftallige caissière er meteen heeeeeeeeeeel anders uit. Nou ja, effe wennen. Naast deze grote supermarkt, blijken er nog tal van Chinese mini supermarktjes te zijn , deze zijn eigenlijk altijd open. We hebben Peter uitgenodigd om met ons te gaan eten. Hij weet een mooi Thai's restaurant in de buurt. We hebben heerlijk gegeten, tevens een goede gelegenheid om elkaar wat beter te leren kennen.

Zondag 10 oktober wordt Stanny wakker tussen vrolijke Surinaamse en 55jaar vlaggetjes.We hebben besloten om vandaag, 10-10-2010  haar verjaardag te vieren, omdat we morgen, op haar eigenlijke verjaardag, op Matoekoe beginnen. Die vlaggetjes had Wim al stiekem in de supermarkt gekocht en nog ergens een fles champagne kunnen vinden ook. Al vroeg in de ochtend klinkt het 'Lang zal ze leven' op de mondharmonica en de honden janken vrolijk mee. Later in de ochtend stappen we op de fiets, pas op: het verkeer rijdt hier links, en brengen een bezoek aan Fort Zeelandia. Een voor Suriname historisch beroemde, maar ook, vanwege de 'decembermoorden', beruchte plaats. Tijdens de rondleiding wordt de geschiedenis van het fort goed uitgelegd en ook hetgeen er in december 1982 is gebeurd,

ontbreekt daarbij niet. In een buitenvleugel van het fort, daar waar de kogelgaten nog zijn te zien, staat een mooie plaquette met de namen van de 15 mensen die toen zijn vermoord. We staan er poosje ontroerd stil !!!

Maar het leven gaat door. Vanuit het fort lopen we naar het Onafhankelijkheidsplein, helemaal geen plein, maar een groot grasveld voor het presidentiëelpaleis. Op dat moment wordt er een manifestatie gehouden door de Marron bevolkingsgroep (creoolse mensen, vroeger de bosnegers). De naam Marron werd vroeger gegeven aan de weggelopen slaven, maar wordt nu alom gebruikt. Er klinkt gezellige muziek, we drinken er een Parbobiertje en eten wat. In de middag thuisgekomen vinden wij het een mooie gelegenheid om, samen met de andere

aanwezige huisgenoten, de fles champagne te laten knallen, waarbij blijkt dat Peter er toevallig ook nog een koud heeft liggen. Het wordt een gezellig geheel. Zeker met de kokosnoten met wat Rum daarna.

Maandagochtend vroeg per taxi naar Lelydorp, zo'n 15 km onder Paramaribo. Wat een drukte op de weg, volgens ons hebben ze hier meer auto's dan mensen. Op verschillende kruispunten staan politieagenten het verkeer te regelen. Vooral van buitenaf de stad in, is het één grote file. Om half negen zijn we op Matoekoe en worden door Janny Bansia, de directeur, begroet en rondgeleid. We worden voorgesteld aan de medewerkers en kijken bij de verschillende groepen, waar de pupillen mee bezig zijn. Kort gezegd is Matoekoe een  heilpedagogisch centrum,  waar kinderen en jongvolwassenen met een geestelijke beperking, worden opgevangen en begeleid. Er wonen 16 pupillen permanent in het kinderhuis en ongeveer 40 pupillen komen dagelijks naar Matoekoe voor hun dagbesteding.

Om het niet te lang te maken, kijk even op http://www.matoekoe.nl/ en je krijgt een goed beeld van het centrum. We nemen ook een kijkje in het gastenverblijf. Dit is een mooi huis met twee verdiepingen, dat helaas bijna een jaar lang heeft leeggestaan, dus sterk aan een schoonmaakbeurt toe is. Momenteel wordt het bewoond door vleermuizen, vogels, vele kakkerlakken, (bos)spinnen en kleefkikkers. Op zich niet erg, maar ze horen daar niet. Wij nemen de uitdaging aan om daar verandering in te brengen en die klus te klaren. We spreken af het nodige materiaal in te slaan en mee te brengen, want zoals bij heel veel instellingen in Suriname zijn de financiële middelen zeer beperkt.

 's Morgens om half zes op, zodat we de dagopening met de kinderen, om 8 uur mee kunnen maken.De rit ernaar toe duurt 3 kwartier.  Dan stevig aan de slag, waarna we rond 14.30 naar de stad teruggaan, inkopen doen, een biertje drinken bij de bar Zus en Zo, die op onze weg naar huis ligt, om dan 's avonds moe onder de klamboe te duiken. Vrijdag blijven we in de stad om een postpakketje te versturen voor de verjaardag van Gido en Wouter. Wij dus naar het hoofdpostkantoor. Nee, dat kan daar niet, omdat er geen douane beambte aanwezig is. Aan de andere kant van de stad wel, maar dan moeten we wel op tijd zijn anders..... Taxi !!!! Gelukkig gehaald! Het enige wat de douaneman deed was, zonder te kijken wat er in zat, een stempel met handtekening op de enveloppe zetten, waarna we hem mochten dichtplakken en bij een ander loketje versturen. We zijn met de bus teruggegaan.
Ook leuk, een mooie gekleurde bus, met plastic overtrokken stoelen (plak, plak), waar je instapt door je hand op te steken en pas bij het uitstappen het enorme bedrag van 1,60 SRD = 37 eurocent betaalt. We gaan meteen door naar de Centrale Markt, een enorme overdekte hal waar groente, fruit, vlees en vis wordt verkocht. Een kleurrijk en geweldig spektakel. Veel groente en fruit komt van de kostgrondjes van de mensen die buiten de stad wonen en ligt mooi in stapeltjes uitgestald. Thuisgekomen, douchen, eten en opknappen, want we gaan naar het theater. Vanavond speelt een groep pupillen van Matoekoe een toneelstuk. Hier hebben ze al wekenlang voor geoefend en worden daarbij ondersteund en begeleid door de theatergroep Trivelino uit Den Haag. Een theatergroep, die ook o.a. uit mensen met een verstandelijke beperking bestaat. De kinderen van Matoekoe spelen hun stuk over het ge/misbruik van een blackberry = cellulair=mobieltje als voorprogramma voor Trivelino, die een komisch stuk spelen over de grote boze wolf, die er genoeg van heeft om steeds op zijn donder te krijgen. Een leuke avond die, naar Surinaams gebruik, wordt afgesloten met een hapje en een drankje. We fietsen naar huis. Wim voorop met een noodlampje op het stuur en Stanny daarachter met een hoofdlampje op haar achterhoofd. Bij een stoplicht zingt er een jonge knul vanuit de auto "dat is goed, dat is goed, dat is goed', goed idee jouw lichtje!"
Thuis nog samen een lekkere koele djogo (literfles) Parbobier, met de voeten op tafel en dan lekker slapen.
De zaterdag bombarderen we tot skype- en telefoondag en vinden het heerlijk dan steeds weer iets van klein/kinders, familie en vrienden te vernemen. Helaas is de internetverbinding hier erg instabiel, maar het lukt meestal aardig.
Zondagochtend 17 oktober stappen we om 09.00 uur met (andere) Wim, Sophie en Peter in de auto om naar Merveille te gaan. Dat is een oude, niet meer in gebruik zijnde, plantage uit 1695 waar in zijn 'glorie tijd' ruim 200 slaven koffie en suiker verbouwden. Ten tijde van de emancipatie = afschaffing van de slavernij, werkte er nog 142 slaven. Peter heeft een deeltje van die plantage gekocht en daar, samen met Wim jr., een huisje op gezet. Het ligt aan de overkant, pal aan de rivier, een half uurtje varen.

Na wat schoonmaken, zijn we gaan kappen, zagen, snoeien,  bungelend lezen in een hangmat, zwemmen en rondwandelen, terwijl de muskieten trachtten om hun zondagmaal aan ons te vergaren. Gelukkig is er Deet en zo. Achter de hut, in de openlucht keuken, heeft Wim jr. het houtvuur tussen de stenen aangemaakt en kookt het water al. Daarna tovert Peter samen met Sophie een heerlijke
maaltijd op tafel waar we op zijn Surinaams van genieten.
Van maandag tot vrijdag werken we hard om het gastenverblijf weer toonbaar te maken. Je ziet het opknappen. In het midden van de week, gaat Stanny zich steeds meer bezighouden met de jongste groepen. Ze heeft gezien, dat zij voor hen, met haar ervaring, heel wat kan betekenen. In overleg met de leiding en de medewerkers observeert zij de kinderen en de lokalen en geeft zij adviezen. Met name de medewerksters zijn daar erg blij mee. Ook schaffen we de nodige eenvoudige materialen aan. Het is heerlijk om te zien hoe Stanny opbloeit en bruist van ideeën. Het valt ook niet mee om, in een relatief korte tijd, een maximum aan kennis te spuien, spelverdieping te geven, lessen voor te doen en de lokalen wat anders in te richten. Het resultaat blijft niet uit. Kinderen zie je veranderen en actiever worden en de medewerkers hangen aan haar lippen. Wim ploetert intussen vrolijk door met bezem, sopdot, dettol, water en dweil. Om de twee uur hangt er weer een druipnat hemd aan de lijn. Maar als de stofwolken gezakt zijn is er weer een deel van het huis spic en span.

De vleermuizen zijn, na een intensieve jacht, niet meer teruggekomen, kikkers en vogels blijven op afstand en ook de kakkerlakken houden niet van te veel drukte. We hebben besloten om gebruik te maken van de maaltijd op Matoekoe. Ria, de kok, maakt eenvoudige maar heerlijke maaltijden klaar van groenten, die door tuinman Azaad worden verbouwd. Elke dag vers en als het mogelijk is met vis, wat vlees of kip, tot de poten aan toe. Wel even wennen hoor die kippenpoten met sporen en al.

Achter de kinderlokalen blijkt er een zandbak te liggen. Vol bladeren en vies zand. De aanvraag voor nieuw zand is al een half jaar onderweg, maar wegens geldgebrek, nog niet gehonoreerd. Onze bruisende Stanny krijgt een geweldig idee, je voelt hem al aankomen. Wat kost het, wanneer kan het er zijn en wie mikt het in de zandbak? Vragen die binnen een halfuur worden beantwoord. "Mooi", zegt ze. "Mijn verjaardagcadeau is nieuw zand in die zandbak". Donderdag beslist, maandag wordt het gestort. Een gouden greep!!! Door de hulptuinman is de zandbak bladervrij gemaakt en het vieze zand verwijderd. Maandagochtend gaat Wim samen met Azaad en Koppy (medewerkers) en een paar grotere

pupillen, gewapend met kruiwagen, emmers en schoppen, aan de slag en na twee uur en liters zweet, ligt de zandbak vol met schoon zand. Diezelfde ochtend mogen de kinderen er in spelen en het resultaat  is verbluffend om te zien. Kinderen die anders de hele dag wat apathisch voor zich uit kijken of weglopen, maken nu een zandberg of graven een gat. Ook komt er in elk lokaal een huishoek en een snoezelplek. Iets dat juist voor deze kinderen van groot belang is. Daarnaast legt Stanny uit dat je niet alleen met een pop de hele dag op je schoot hoeft te blijven zitten, maar dat je die ook kunt wassen, met echt water, kunt aan- en uitkleden en eten kunt geven. Er gaat een wereld voor de kinderen open! Niet vreemd dat Juf Stanny, met haar warme invoelingsvermogen, snel met de kinderen een goede en hechte band heeft opgebouwd. En Wim? Die is door de kleine Sjavelli inmiddels tot Opa bevorderd. Heerlijk toch!

Vrijdag nemen we vrij om boodschappen te doen en om onze verblijfsvergunning bij deVreemdelingenpolitie te verlengen. Zaterdag skype- en socialisingday. Zondag 24 oktober gaan we vroeg op pad, omdat we zijn uitgenodigd door Ellen, een Nederlandse medewerker van Matoekoe, en haar Surinaamse man Tjoep, mee te gaan naar Overbridge. Een strandje aan de Surinamerivier, waar je een hut(overkapping) kunt huren als bescherming tegen de zon. Een mooie plek en heerlijk om te zwemmen, te praten en te luieren in de meegebrachte hangmatten. We gebruiken een uitgebreide lunch en de dag vliegt voorbij. Ellen en Tjoep brengen ons thuis, waarbij we de afspraak maken nog een keer met elkaar te gaan eten.

Onze laatste week op Matoekoe is aangebroken. Stanny houdt zich bezig met de jongste groepen en de medewerkers, Wim legt de laatste hand aan het schoonmaken en weer inrichten van het gastenverblijf.

's Avonds maken we plannen hoe we de laatste twee weken zullen invullen. Af en toe komen er ook bezoekers op Matoekoe en zo lopen we die week pardoes Aad tegen het lijf. Aad is één van de geestelijke vaders en oprichters van Matoekoe. Nu hij zich daar niet meer actief mee bezig houdt, heeft hij zijn kunstenaarsleven (fotografie) weer opgepakt en runt een eenmans reisbureautje. Hij heeft een leuk tripje voor ons naar het binnenland en wij maken meteen afspraken om daar volgende week naar toe te gaan. Tevens nodigt Aad ons uit om naar de opening van de Nationale Kunstbeurs te komen, waar ook werken van hem en de andere oprichter van Matoekoe, Albert, hangen. Donderdagavond komen Ellen en Tjoep ons ophalen en rijden we naar de Kunstbeurs. Werkelijk de moeite waard en leuk om zo tussen alle belangrijke Surinaamse kunstenaars te lopen en hun werken te bekijken. En weer gezellig met ..... een hapje en drankje.

Onze laatste dag op Matoekoe, is een bijzondere dag. De kinderen gaan naar Bosbivak, een legerkampement waar ook een strandje is, hutten staan en gezwommen kan worden. Met twee bussen gaan we op weg. Daar aangekomen valt het niet mee om de kinderen en jongvolwassen pupillen in toom te houden. Ze staan te springen om te mogen zwemmen. Koppy en Wim brengen eerst nog een touw aan, om aan te geven waar het te diep wordt, waarna de kinderen 'los' mogen.

Onvoorstelbaar, wat een uitbundigheid! Het is niet voor te stellen dat dit dezelfde kinderen zijn die anders zo timide zijn en zich veelal maar moeilijk, langer dan een paar minuten, met één ding kunnen bezighouden. Nu springen ze, plonsen ze door het water en lijken onvermoeibaar. Aardig is het om te melden dat het water colabruin van kleur is. Dit wordt veroorzaakt door bladeren van bepaalde bomen. Vandaar dat de naam Colakreek hier niet vreemd klinkt. Na de lunch wordt er nog een balspel gedaan, waarna de pupillen weer worden omgekleed. Bij de weeksluiting melden wij aan de kinderen, dat dit voor ons de laatste dag was. We hebben de kinderen én de medewerkers van  Matoekoe in ons hart gesloten. Het staat voor ons al vast dat wij naar Suriname en Matoekoe zullen terugkomen. We nemen hartelijk afscheid en rijden met Janny terug naar de stad. Het voelt een beetje dubbel aan. Weemoedig, even slikken, adem halen en ontspannen, maar ook blij dat we ons nu meer kunnen gaan richten op de rest van dit prachtige land. We weten het, daar waar je aan de ene kant iets sluit, gaat aan de andere kant iets open. Als je dit leest en je weet nog niet welk goed doel je wilt gaan steunen, dan is Matoekoe jouw steun dubbel en dwars waard!  Wij zullen ons de komende tijd gaan inspannen om met name een omheinde speeltuin, de droom van de Matoekoe medewerkers, waar te maken. Voor de ontwikkeling van deze kinderen is dat een uiterst waardevolle investering. Nu wij de contacten hebben gelegd, kunnen we er ook naar toe werken om dit te realiseren. Donaties zijn welkom op 5059292 tnv CLM Dudink-Klijn, ovv Speeltuin Matoekoe.

Zaterdag, na de nodige skype- en telefoongesprekken gaan we in de middag naar Lorna, voor een massagebehandeling. Wat een geweldige techniek en handen heeft deze Indiaanse dame. We maken meteen een vervolgafspraak. Zondag, bijtijds onder de klamboe vandaan, want we gaan fietsen. Met Peter gaan we naar het Commewijnedistrict aan de overkant van de rivier om de voormalige plantage Peperpot te bezoeken. Een leuke rit en we gaan koffie drinken bij een Javaanse vriend van Peter.

Bij de plantage aangekomen zien we dat de directeurswoning weer prachtig is gerestaureerd, maar dat de fabriek en de droogschuur nog een aardige onderhoudsbeurt nodig hebben. Onderdelen van machines liggen verspreid over het terrein, maar het geheel geeft een goede indruk wat een enorme arbeid er hier in vroeger jaren is verricht. Daarna rijden we  door de naburige kampong, waar Peter wat groente koopt. Dit wordt spontaan van de plant geplukt die tegen het huisje op groeit. Verder toont hij ons de cacaoboom met vrucht en de koffiestruik. Hij plukt verschillende bonen om ons te laten zien hoe ze groeien en smaken als ze net uit de vrucht komen. Heel leerzaam. Op de terugweg stoppen we bij een Javaans eethuisje, een warung, waar ik zowaar "petjel" kan bestellen. Een groenten gerecht met rijst en een licht pittige pindasaus. Wim herinnert zich nog dat hij dat 42 jaar geleden ook kocht, verpakt in een bananenblad, van Javaanse vrouwen, die dat op de kade verkochten. Heerlijk !!
De maandag 1 november besteden we om boodschappen te doen. We moeten het nodige aan eten inslaan, omdat we morgen voor 4 dagen het binnenland ingaan. Wim jr., die montenteel drie vrienden uit Nederland op bezoek heeft, heeft daarvoor vrijgenomen. Zij hebben besloten mee te gaan.We gaan naar Koesiekamba, een eilandje in de Surinamerivier onder het grote stuwmeer. De volgende ochtend laden we onze spullen in een busje en worden we uitgezwaaid door Albert en Aad (de oprichters van Matoekoe, weet je nog). Verder gaat Frans mee, onze gids, en Bertje is de chauffeur. Een gids, zul je zeggen. Ja, want in dat deel van het binnenland, waar wij heengaan, spreken de mensen alleen Saramaccaans en een beetje Sranan Tongo (Surinaams), daarnaast kent hij dat gebied goed, omdat hij daar is geboren. Met het busje rijden we tot

Atjoni, daarna stappen we over op een korjaal. Onderweg krijgen we, gelukkig, maar één lekke band (Surinaams: de band is geboord). Je moet je namelijk voorstellen, dat de eerste 50 km over geasfalteerde wegen gaat, daarna wordt het fijn steenslag en grof steenslag.Ze zijn   de weg door het binnenland aan het asfalteren. De laatste 15 km is nog de oorspronkelijke weg, zand met kuilen, gaten en enorme, door het regenwater uitgesleten, geulen. Dat is dus echt spitsroede rijden. We doen er dan ook vier uur over om in Atjoni te komen(150km). Waarom we een busje hebben gehuurd? De andere foto toont het alternatief. Een oude containertruck, waar in de container gaten, als ramen, zijn gesneden en je opgepakt tussen mensen, allerlei huisraad en dieren zit opgepropt. Atjoni is een plek aan de Surinamerivier waar een aantal winkeltjes en bedrijfjes staan en waar een 10-tal korjalen op het strand liggen. Als we doorelkaargehusseld en stijf het busje uitkomen, komt Mekka op ons af.

Hij is de zoon van Pa en Ma Mekka, de beheerders van het gebied waar wij naar toe zullen gaan. We laden onze spullen in de korjaal en snijden door het water stroomafwaarts. Al snel krijgen wij grote bewondering voor de kennis en stuurmanskunst van Mekka. In de rivier staat een behoorlijke stroom en we moeten verschillende sula's / stroomversnellingen passeren, waarvan de doorgangen zeer nauw zijn.

Het barst van de rotsblokken, die soms vlak onder het wateroppervlak liggen. Je wil je niet voorstellen, wat het betekent om hier op de rivier om te slaan. Buiten het verliezen van je persoonlijke spullen en de sterke stroming, zwemmen er niet alleen vissen als witties en katvis, maar wemelt het er ook van de piranja's en zijn kaaimannen geen vreemde hier. Maar goed, bij een volgende sula aangekomen, stuurt Mekka de korjaal behendig naar de kant en staan Pa en Ma Mekka ons op te wachten. Wat een prachtige plek!! 

We richten onze hutjes in, pakken de kookspullen uit en steken de BBQ aan. Daarna de zwembroek aan en wijst Frans ons de plekjes aan waar wij 'veilig' kunnen zwemmen. Heerlijk! Goed geslapen en vroeg op, ontbijten we in de keukenhut.  Met Frans gaan we vanochtend het bos in en zal hij ons naar een naburig dorpje brengen. Dat we daarbij door de nodige kreekjes moesten waden, had hij  niet verteld. Later nog heerlijk gezwommen in de rivier, terwijl een paar vrouwen bezig zijn cassave te schillen. De volgende dag blijft Wim 'thuis'. Heerlijk in zijn boek gedoken vermaakt hij zich prima.
Stanny bezoekt met de anderen het geboorte dorp van Frans, Baigoetoe. Met de korjaal gaan ze op weg en krijgen een goed beeld van het dagelijkse leven van de Marrons. Vooral het mogen uitproberen van het rijststampen wekt de nodige hilariteit. Dit moet je toch echt leren en het juiste ritme goed aanvoelen, anders wordt het een bende. Het was een leerzame en mooie ervaring. In de middag terug, nog net tijd voor een verfrissende duik in de sula, voordat het bier 'o-klok is. Gezamenlijk een biertje drinken en lekker ontspannen de ervaringen uitwisselen. Dan het eten voorbereiden, deze keer spaghetti met 'van alles' en alweer staat er een heerlijke maaltijd op tafel. Onder het eten breekt er een hevige regenbui los, de generator valt uit en de (zak)lantaarns gaan aan. Binnen no-time staan de paden onder water en de grasvelden blank. Gelukkig staan onze hutjes op palen, dus ... sop, sop en we liggen droog onder onze klamboe en onder het bladerendak van de palmboom op onze hutjes. De laatste ochtend lekker lummelen, zwemmen, lezen, bungelen in de hangmat.

Stanny is vroeg op en gaat op het balkon zitten kijken naar de opkomende zon. Het gezang van de vogels, het borrelen en stromen van het water in de sula en het geluidloos opkomen van het licht, van diep paars, naar oranje tot hel geel, maakt het geheel tot een symphonie van kleuren en geluid dat je beroert tot in je ziel.. Het is een wonder om mee te mogen maken. Stil en ontroerend!!  Na het gezamenlijke ontbijt pakken we onze spullen bij elkaar, maken schoon,  waar nodig en drinken nog gezellig een kopje koffie. Oké, tijd om terug te gaan
naar de stad. Ja, dat zeggen we nu wel zo makkelijk, maar ..... eigenlijk had dit nog veel langer mogen duren. Die rust, die basische eenvoud, die natuur en die ruimte ....

Het afscheid van Ma Mekka is warm en hartelijk, Stanny en Ma Mekka hebben elkaar gevonden. Na een warme omhelzing laden we de korjaal in en worden we hartelijke uitgezwaaid. De terugtocht gaat vlot en voorspoedig, geen geboorde band dus. In ons appartement aangekomen, eerst douchen en dan gezellig met de anderen nog even napraten. Het was een geweldige ervaring!!
Het weekend, lekker huiselijk, wat sypen, gefeliciteerd Ben en alvast een tripje regelen met een boot naar verschillende plantages. Je moet weten dat er in de achttiende, eeuw alleen al in het Commewijnegebied, ruim honderd plantages in bedrijf waren, waar voornamelijk koffie, suiker en een beetje cacao werd verbouwd. Dit kon alleen maar bij de gratie van het werk van duizenden slaven, die door 'onze'  Verenigde West Indische Compagnie, vanuit Afrika, waren aangevoerd. Mevrouw Cynthia Mc Leod, een bekende Surinaamse historicus, heeft over die periode verschillende boeken geschreven. Uit haar passie om de geschiedenis voor de jeugd levend te houden, heeft zij een boot aangeschaft en maakt daarmee excursies naar verschillende plantages. Tijdens die excursies vertelt zij haar verhaal en geeft op die manier de jeugd een stuk 'levende' geschiedenis mee. Om deze excursies betaalbaar te maken voor de jeugd, maakt zij ook boottochten en stadswandelingen met toeristen.  Dinsdag ochtend stappen we aan boord van de Sweet Merodia, de boot van Cynthia. Een plaatsvervangend gids vertelt haar verhaal.  Het wordt een boeiende en goed verzorgde dag met warme lunch erbij. We varen langs Fort Nieuw Amsterdam dat ligt op de spiltsing van de Suriname- en Commewijnerivier en varen verder stroomopwaarts naar de plantage Frederiksdorp. De huidige eigenaar heeft de oude gebouwen in hun volle glorie gerestaureerd en verhuurt ze nu als hotel accomodatie.

De tweede plantage die wij bezoeken is Rust en Werk. Hier een compleet ander beeld. Vanaf de steiger tot  vijfhonderd meter landinwaarts, staan er tientallen huisjes. Er leeft een complete Marron gemeenschap. Net als wij aanmeren, komt er een bootje aan met zo'n twintig kinderen. Net uit school, gekleed in hun blauwe schooluniform blouse (v.o.) of groen-witte blouse (b.o.), lopen ze druk kwebbelend, tussen onze groep door naar huis. Verder op de plantage kweekt de eigenaar, in grote vijvers, garnalen. Deze worden verkocht aan hotels en restaurants in heel Suriname en worden ook geëxporteerd. Aan het eind van de dag zijn we weer veel te weten gekomen over de geschiedenis van dit prachtige land en hebben we de nodige contacten gelegd. Wie weet ......

De rest van de week vullen we met skypen, het weblog bijwerken, de stad bekijken, de beroemde houten kathedraal bekijken en voorbereidingen treffen voor de volgende stap op onze reis. Met Ellen en Tjoep gaan we nog een avondje eten bij een Javaan in de wijk Blauwgrond en de laatste avond eten we met Peter, Wim jr., Sophie en Linda in een gezellig restaurantje in de buurt. Wim jr. zal ons morgenochtend naar Zanderij brengen en daarmee eindigt onze

Surinamereis. We kijken terug op een geweldige tijd, waarin we hebben genoten van het land en zijn bevolking en de prachtige natuur. Diep in ons zelf voelen we dat dit voor ons niet het laatste bezoek aan Suriname zal zijn geweest.

We trekken onze slippers uit en de deur achter ons dicht. Tot ziens!
Sranan, mo syi!! 

Vooruitblik:

• Eén dagje Aruba bij Sanne en Daan. Hoera, Gido zes jaar!;
• Vlucht naar Miami en doorvlucht naar Santiago de Chili;
• Ontmoeten Bob en Isabel in Santiago en reizen wat rond;
• Over land, via de Mendoza streek naar Buenos Aires;
• Bezoek aan de 275 watervallen van Cataratas del Iguazú;
• Begin december door naar Australië;
• Ontmoeten Carolien en met elkaar door naar Tasmanië;
• Feestdagen in Perth met familie.