Een stap dichter bij Rome

Zaterdagochtend 17 juli wat later uit bed dan gewoon. Na een goed ontbijt om half 10 op de fiets. Vandaag dalen we af via Landeck naar Ried, een ander bekend skigebied. Boven Ried liggen nl. de wintersportplaatsen Serfaus, Fiss en Ladis. Plaatsen waar wij zelf, jaren geleden, aan het skieën zijn geweest. Maar eerst komen we een nieuw obstakel op de weg tegen. Voor ons zeker niet alledaags. De weg is afgezet omdat er een helicopter en een ambulance dwars op de weg staan. Het blijkt om een inwoner van één van de, naast de weg gelegen, huizen te gaan. Dit duurt nog wel even, dus pakken wij onze thermoskan en schenken ons een kopje koffie in. Gelukkig blijkt dat de politie fietsers wel door laat gaan. Snel inpakken en doorgaan. Er volgt nu een tien kilometer lange afdaling, waarin wij genieten van de mooie vergezichten. We volgen nu de rivier de Inn. Voorbij het plaatsje Ried is er, volgens ons gidsje, een nieuw adresje, iets van de route af. Zoeken dus. Het blijkt ergens naast de weg te liggen bij het plaatsje Thösens en we moeten terug en omhoog om er te komen. Het laatste stukje duwen we onze fietsen één voor één een hellinkje van 21% op. Het loont de moeite, we staan voor een prachtig huis, waar een Nederlands stel, Edith en Marcel Rensen, http://www.alp-appartments.eu/ sinds een paar jaar appartementen verhuurt. Geweldig mooi en goed verzorgd. Na de rit van gisteren en vandaag, ook al waren het vandaag maar 42 km, besluiten we hier twee rustdagen in te lassen. Ons lijf is moei!!!! en daar geven wij, zeker in deze mooie en rustige omgeving, graag aan toe. Deze dagen wandelen we wat in de omgeving, kunnen de Tour volgen, skypen en rusten, lezen, rusten.
Hoera, Gwen heeft haar eigen website http://www.gwens.nl/ Gefeliciteerd, lieve schat!!

Dinsdag 20 juli nemen we hartelijk afscheid van Edith, Marcel en kleine Mats. Bij het afrekenen wordt een deel van de kosten gesponsord voor het project. Geweldig en Dank!!

Het wordt vandaag weer klimmen, want de Alpen zijn we nog niet door. De Reschenpass staat op het programma, JoHo. Tevens verlaten we het land waar je van iedereen de groeten van God krijgt (Grüss Gott of zoals oude mannetjes zeggen 'SGott'). In deze rit passeren we de grens met Zwitserland en Italië. Veel Wilhelmus dus.
Op een bergpas, voor het plaatsje Martina, komen we een obstakel tegen. Weer staat er een helicopter op de weg, Het blijkt nu om een ongeluk te gaan waarbij een motorrijder uit Denemarken een auto heeft geraakt. De motorrijder wordt, na een half uurtje, met de heli weggebracht. Wij hebben het inmiddels toch wat koud gekregen en trekken onze windjacks aan. Als we de plek van het ongeluk passeren zien we de brokstukken nog liggen. We zijn er voor de rest van de dag behoorlijk van onder de indruk.Vlak na het plaatsje begint de echte klim. Het zijn elf genummerde haarspeldbochten, verdeeld over 6 km, met een stijgingspercentage van 5 tot 9 %. We fietsen het in ene door. Bo..... wat een benen.

Boven op de Norberts Höhe wacht ons koffie met apfelstrudel. Ook komen we daar nog iets heel opmerkelijks tegen.

Opeens komt er een kleine huifkar getrokken door ezeltjes de berg op. Het is een gezin met vier kinderen, dat lopend onderweg is naar Eisenach en hebben al 500 km afgelegd. Naast de kar lopen nog een grote hond en een ezelsveulen, Moeder houdt een parasolletje boven zich en draagt de jongste op haar buik. De drie andere kinderen lezen stripboekjes in een kleine ruimte tussen de tentspullen in de huifkar. Bijzonder!! Het gezin wordt door het restaurantpersoneel verwend met een ijsje. Wij beginnen aan de afdaling om daarna weer omhoog te gaan naar de echte Reschenpas en passeren de Italiaanse grens. Later zijn we de Reschenpass al voorbij, voor dat we er erg in hebben. Nergens werd dit punt gemarkeerd. Nu begint pas de werkelijke afdaling. Een afdeling van 10 km, van 1400 naar 900 meter, langs kleine weggetjes door dorpjes met bochtige straatjes. Maar ook met scheve putdeksels, gaten in de weg en waterafvoerkanaaltjes die dwars door het asfalt zijn gegraven. We dalen soms met 20%. Oppassen en goed geconcentreerd blijven. Het Italiaanse wegdek is echt iets heel anders dan we tot nu toe ervaren hebben. Om een uur of vier fietsen we het sfeervolle mini-stadje Glurns in. Een middeleeuws aandoend stadje, dat nog geheel wordt omsloten door een stadsmuur met torens en poorten uit 1580. Als we door een van de poorten naar binnen rijden staan we meteen op een gezellig pleintje. Een hotelletje aan dit pleintje is snel geboekt en na ons te hebben opgeknapt zijn wij toe aan ons wel verdiende biertje. We hebben vandaag 59 km gereden en de teller staat precies op 1250 km totaal. Dit is dus de helft van onze te fietsen kilometers. Hoera!!

Voor het eten willen we nog even wat inkopen doen. De supermarkt blijkt buiten de stadsmuren te liggen. Wij wagen ons door de noordelijke poort naar buiten en glippen schielijk het winkeltje binnen, doen snel onze inkopen en spoeden ons dan weer terug tussen de veilige muren van de stad. Gelukkig, geen struikrovers tegengekomen. 

Terug in de stad steken we, in het prachtige kerkje, een kaarsje aan en staan even stil bij de bijzondere gebeurtenissen en onze ervaringen van de laatste dagen. Greet succes met de Nijmeegse 4-daagse, die je gesponsord loopt voor het kinderproject. Echt super!

Woensdag 21 juli. Aan het ontbijt zitten we met twee Zwitserse jongens aan tafel die op de motor onderweg zijn naar de Zwarte Zee. We eten het traditionele Vinschger Paarl. Een plat grofvolkoren broodje met kummel daarin verwerkt. Heerlijk. Vandaag fietsen we voornamelijk in oostelijke richting naar Merano. We volgen daarbij steeds de Adige en komen door het plaatsje Laas. Dat is bekend om zijn goede kwaliteit marmer. Verder rijden we de hele dag tussen de appelboomgaarden door. Kilometers lang is het oorverdovend stil. Het enige dat wij horen zijn de natuurgeluiden. Het murmelen van het water, de vogels in de bomen en de krekels in het veld. Dit is genieten. Tussen al die appelbomen rijden heeft ook zo af en toe zijn nadelen. Dat nadeel heet: beregeningsinstallatie/waterkanonnen. Het is soms spitsroede rijden om niet nat te worden, maar erger is, dat de paden nat zijn, glibberig worden en wij, en onze fietsen, er niet meer uit zien. Als ik naar beneden kijk zijn mijn onderbenen, mijn schoenen en de onderste helft van onze fietsen helemaal grijs van de modder. Dat wordt dus weer poetsen. In Merano overnachten we in een gasthaus bij frau Kaufmann. Om haar huis heen staat het vol met kiwibomen, druivenranken en andere fruitbomen. Het lijkt een beetje op De Kuil 3 maar dan in een andere omgeving. Deze avond nestelen wij ons in de tuin met salade, kaas en wijn. Ook dat is weer genieten.

Op donderdag 22 juli starten wij fris en monter om via Bolzano naar Auer te rijden. In de beschrijving zien we echter dat je ook, i.p.v. in Auer aan de Kalterer See kunt verblijven, Zij het, dat het iets omrijden is,
We besluiten dat laatste te doen. Onderweg komen we door Bolzano, een kleurrijke stad met veel bloemen, vooral orchideën,. Op een terrasje raken we in gesprek met een duits-sprekende Italiaan, die ons de weg wijst en ons veel info geeft over de stad. Stanny bezoekt het musuem waar Ötzi, de uitgegraven ijsvoorvader, is te bezichtigen. Ook zijn er, in deze kleurrijke stad,  tal van folkloristische dans- en zanggroepen aanwezig die op verschillende pleinen optreden.

We pakken de route weer op en rijden naar de Kalterer See via een binnenweggetje. Slim, dachten wij. Mijn hemel, dat was afzien. Het bleek 650 meter stijgen te zijn in 4 km. De temperatuur was op dat moment tegen de 40 graden en het bord langs de weg gaf aan een stijging van gemiddeld 14%. Dit was niet te fietsen. Kapot komen we boven aan en ..... kijken van boven af op het meer, zo'n 400 meter onder ons. Dit was dus duidelijk het verkeerde weggetje. Maar goed, beneden bij het meer vinden we een mooi onderkomen bij een zeer vriendelijke vrouw. Ze is hevig onder de indruk van onze fietstocht, als we de volgende ochtend afrekenen, hoeven we niet het hele bedrag te betalen. Ze schenkt dat aan het project. Geweldig toch!
Onze hele reis geven wij i.p.v. fooi een sleutelhanger cadeau. Deze zijn door Carola Wilshaus, een buurvrouw van ons, gemaakt ter ondersteuning van het project. www.mijnwebwinkel.nl/winkel/kraalcarool Op deze wijze komen ze goed van pas. 

Vrijdag 23 juli. De aardige dame van het pension is werkelijk ontroerd als wij afscheid van haar nemen en haar een sleutelhanger geven. Zij pakt onze beide handen beet en wenst ons een goede en behouden tocht.
De rit van vandaag voert weer langs de Adige. Een mooi fietspad over een dijkje. Helaas ligt het ook ingeklemd tussen de autostrada en een andere drukke weg. Na het plaatsje Salurn verlaten we het Duitse taalgebied dat onderdeel uitmaakt van Zuid Tirol. Het is weer pittig warm en besluiten vandaag tot Trento te rijden. In de kerkgeschiedenis is dit een belangrijke plaats vanwege het Concilie van Trento in de 16e eeuw.
In dat concilie werd er een einde gemaakt aan allerlei misstanden binnen de RKkerk. Dit was het begin van de Contrareformatie. De eerste persoon die wij in Trento tegen het lijf lopen is een man, die hier een internationaal congres bijwoont van betrokken katholieken. Via de toeristeninfo komen we terecht bij Marina. Zij heeft een B&B in het centrum, vlak naast het piazza Duomo met zijn beroemde Neptunusfontein.
Wat willen we nog meer. Een geweldig onderkomen met veel verwennerijen en leuke mensen. Na ons opgeknapt te hebben drinken we op het plein ons biertje en genieten van een enorme regenbui, die op dat moment losbarst. Tien minuten later schijnt de zon weer. In de avond halen we wat eten in de supermarkt en genieten daarvan op ons dakterras.

Zaterdag 24 juli is het gezellig druk in de stad. We blijven nog een dagje. Marina verwend ons enorm met cake en vruchtendrank. We ontmoeten hier in huis ook een Duitse heer die goed Engels spreekt, Tassilo uit Stuttgart. Hij wandelt in verschillende jaren van Obersdorf naar Verona. Een innemende man, die ook een bijdrage geeft voor het kinderproject.

In de middag willen we met de kabelbaan omhoog om een goed uitzicht over de stad te hebben. Helaas, vanwege de wind is hij gesloten. Dit geeft ons de gelegenheid om het Castello del Buonconsiglio te bezoeken. Een mooie burcht die stamt uit de 13e eeuw en was de residentie van de regerende prins-bisschoppen, die tot Napoleon, de scepter zwaaiden over Trento. Mede door de prachtige frescoserie, die per maand het werk van de boeren in detail uitbeeldt en de gotische schilderkunst is het werkelijk de moeite waard. Weer ´thuis´ gekomen ontmoeten we Gerard, die te voet onderweg is van Breda naar Rome. Er volgen weer goede gesprekken. Als we wat te eten hebben gehaald blijkt een vriend van Marina spagetti te koken. We schuiven gezellig met Marina en haar vrienden aan tafel en maken er een gezellig geheel van.