Kuitenbijters

Donderdag 8 juli. Vanaf nu is het gedaan met de vlakke etappes. Het meeste hoogteverschil wordt heel geleidelijk overwonnen langs idylische beekdalen. Akkers, waar de kwinkelerende leeuwerikken boven de velden hangen en dichte bossen wisselen elkaar af.

Echter stuiten wij ook op enkele heuvels met een stijgingspercentage van 5 tot 11 procent. Dat voel je goed in je benen. Het is dan ook heerlijk om tegen het einde van de dag onze voeten te koelen in het riviertje de Würm.

Weer komen we de drie Nederlande fietsers tegen en vlak daarna worden we ingehaald door een jongen uit Lelystad die op weg is naar Istanbul. Hij heeft daar vier weken de tijd voor. Petje af!
Na 61 km komen we aan in het plaatsje Weil der Stadt. Het blijkt dat geen enkele accomodatie voor 17.00 uur open is. Verplicht moeten we dus plaatsnemen op een terrasje om daar ons dagelijks glaasje cola-light te nuttigen. Uit vorige fietstochten heeft Wim ervaren dat dit erg verfrissend en heilzaam werkt. Ook lazen we in reisverslagen en reisboeken dat er werd aangeraden regelmatig een glas cola te drinken. Dus doen wij dat braaf en het smaakt ons prima. Na vijven gaan wij naar een Gasthaus, waar wij vriendelijk worden ontvangen. We mogen onze gewassen kleding in de privé ruimte van de familie hangen en krijgen bij vertrek, de volgende ochtend, een flesje Kirschwasser (schnaps). Dit krijgt elke Nederlander, die naar Rome fietst, van de gastvrouw mee als versterking voor onderweg.

Vrijdag 9 juli vertrekken we lekker op tijd. Het weer blijft goed en de benen ook. Vandaag weer de nodige pittige kuitenbijtertjes. In Ehningen willen wij koffie drinken, blijkt echter alles nog dicht te zijn.
Wel kopen we op de plaatselijke markt heerlijke aardbeien en abrikozen.

Bij een stop in het bos smikkelen we daar lekker van en drinken onze zelfgemaakte koffie.Na ongeveer 50 km rijden we de bloemrijke studentenstad Tübingen binnen.
Veel hotels blijken al vol te zitten maar, als zo vaak al is gebeurd, spreekt een Duitse jonge vrouw ons aan en laat haar man enkele hotels bellen om te vragen of er nog plaats is.


Dit lukt prima en na een harteljk afscheid zijn wij toe aan een echte Duitse hefe-dunkel. Jongens wat smaakt dat goed. Daar maken wij maar een gewoonte van, Proost en Zum Wohl.
Het besproken hotel blijkt even buiten de stad te liggen. Dat komt goed uit want morgen nemen we lekker onze tweede rustdag. Na het eten in de stad, besluiten we op het marktplein nog een glaasje wijn te drinken. We schuiven aan bij een vriendelijk Duits echtpaar, dat ons uitlegt dat aanschuiven aan een tafeltje hier heel normaal is in deze streek.