Op naar de Alpen

Zijn jullie al in de Alpen ? Ja, we zijn in de Alpen en ja, we zijn moe, en ja het was zwaar en ja ..... Daarover straks later. Maar eerst...

Donderdag 15 juli begint de dag zwaar bewolkt. De Bodensee is onstuimig en witte schuimkopjes worden voortgedreven door de wind. Een enorm verschil met gisteren. Omdat we eergisteren al een rustdag hebben gehad en gisteren al heerlijk van de see hebben genoten, zitten we om 08.00 uur op de fiets. We willen er een lekkere fietsdag van maken.

We krijgen, opweg naar Lindau, zelfs nog een buitje regen, dat hebben we nog niet eerder meegemaakt. Lindau is een mooi plaatsje met een prachtig beschilderd stadhuis. Vooral Lindau-Inzell is het bekijken waard. We wandelen rustig door het plaatsje en drinken er koffie. Dan door naar Bregenz. Tussen deze beide plaatsen is de grensovergang van Duitsland naar Oostenrijk, maar alles wat we daarvan zien is ......., dus markeren we een eigen punt als grens en laten het Wilhelmus klinken uit ons vlaggetje. Bregenz blijkt niet zo bezienswaardig te zijn. We rijden er even doorheen, kopen wat noodzakelijke spulletjes en gaan weer verder. Via de beschreven route komen we langs een oud tolkantoortje. Dit blijkt de grensovergang te zijn met Zwitserland. Aha, dus ook even Zwitserland in. Terwijl het Oostenrijkse tolgedeelte niets meer voorstelt, blijkt het Zwitserse deel nog volop in gebruik te zijn. Met name voor het vrachtverkeer moeten er nog de nodige formaliteiten worden uitgevoerd. Als wij onder het toegangsbord van Zwitserland ons Wilhelmus laten klinken, lachen de duanebeambten ons toe. Hup, weer op de fiets naar Oostenrijk. We hebben een deel van de Neue Rhein gevolgd en pikken nu het riviertje de Ill(ill) op. Zo in de buurt van de bergen komende kunnen we regelmatig zien hoe de cumuluswolken zich opeens kunnen ontwikkelen. Gelukkig is dat ver weg. Het weer is opgeklaard en met zo'n 32 graden is het opneiuw genieten. Via het plaatsje Feldkirch komen we in de middag in Bludenz aan. We hebben precies 100 km gereden en zijn langzaam en geleidelijk geklommen naar een hoogte van 550 meter. In totaal hebben we nu 1098 km gereden. Tijd om te eten en te slapen.

Vrijdag 16 juli. Onze eerste echte Alpenetappe begint meteen vanuit Bludenz met vals plat over een lengte van 20 km, afgewisseld met hellingen van 4 tot 8 %.

Ook moeten we door verschillende tunnels heen waar ook het gewone verkeer door moet. Gelukkig houden ze goed rekening met ons. Voor onze veiligheid hebben we onze reflecterende hesjes op de achterkant van onze fiets gebonden. Het is te warm om ze aan te trekken en zo zijn wij ook prima zichtbaar. In de eerste tunnel, een nieuwe van 550 meter, hangt een geweldige akoestiek. Luid zingend rijden we er doorheen. Wat een pret.

Na het plaatsje Klòsterle blijkt de weg opgebroken te zijn. Grote vrachtwagens rijden af en aan om puin en stenen af te voeren. Wij worden omgeleid via een fietspad dat opeens ophoudt te bestaan. Het gaat over in een grindbak van scherp steenslag. Het klimt daar 7 tot 9%, dus dat is voor ons niet te fietsen met 20 kg aan bagage. We lopen het pad verder op en zeulen onze fietsen mee. Mijn hemel wat is dat zwaar. Na een kleine kilometer bereiken we weer, vlak voor een tunnel, de hoofdweg. Totaal versleten en druipnat van het zweet wachten we op een goed moment om de tunnel in te rijden. Dat gaat gelukkig allemaal goed, maar het voelt niet echt veilig. Bij Langen am Arlberg drinken we koffie en klimmen we de volgende 10 km verder met een steiging van 4 tot 7 %. Dat gaat lekker. In een goede cadans en met regelmatige slag komen we zo in Stuben aan. Nog maar 5 km tot aan de top. Dat is ongeveer van Uitgeest naar Bakkum. Nou, wat is nu 5 km?

In Stuben gebruiken we een stevige lunch en rusten goed uit. Als we naar boven kijken zien we de haarspeldbochten al kronkelen en het verkeer slingert zich gestaag omhoog. Nu wij nog. Het route boekje geeft aan 2.2 km 8 - 10 %, 3 km 5 - 6 %. Oké, in het zadel en rossen. Welnu dat wordt het ook. Want af en toe blijkt dit boekje in ons nadeel wat te jokken. Puffend en totaal versleten komen we boven. Geen droge draad meer aan ons lijf. Nog net niet kapot, maar zeer voldaan. We hebben het gehaald !!!  De Arlbergpass op 1802 meter hoogte hebben we bedwongen.

Het is er druk met motorrijders en campers. Busladingen vol mensen gaan langs de stalletjes. Er staat een kille bries, wij trekken snel een ander shirt aan en beginnen de afdeling. Hierin zitten stukken van 13 % en slecht wegdek. Goed concentreren dus en veelal vol in de remmen. Als we in St.Anton aankomen heeft Stanny stijve onderarmen en handen van het remmen. Het is ook niet niets. We zijn vandaag geklommen van 550 meter naar 1802 meter over een lengte van 35 km en gedaald tot 1300 meter in 7 km. We zijn veilig beneden en vinden het welletjes voor vandaag. In dit zeer bekende wintersport plaatsje vinden we snel een goed hotelletje en laten we ons biertje heerlijk smaken. In de avond nog even het weblog bijwerken (hier hebben we weer internet) en daarna: Trust Stanny - Trust Wim.