Wij blijven ons verbazen

5 Juli. Weer een prachtige dag! Vandaag verlaten we de Rijn om over te steken naar een ander deel van deze rivier. De wind zit zeer gunstig en de etappe is grotendeels vlak. Ook nu komen weer door prachtige gebieden. In Uitgeest zien we ze vliegen .... de buizerd bedoel ik. Nou hier komen we er elke dag ook heel wat tegen. Af en toe vliegt er een, op tien meter afstand van ons, op uit een veld en klapwiekt met zijn machtige slagen omhoog, om al cirkelend op de termiek, zijn weg naar boven te vervolgen op zoek naar zijn volgende prooi. Zo ook genieten we van de vele vlinders en vogels, die ons de weg lijken te willen wijzen. Het valt ons op dat, juist als wij eens onzeker zijn van de goede afslag, er een paar vlinders of een vogel voor ons uit vliegt en ons als het ware de weg wijst.

Zo elke dag buiten en met en in de de natuur bezig zijn geeft een speciaal gevoel van verbondenheid met die natuur, maar ook met elkaar. Zo bleef er, tijdens onze lunchpauze, een hele tijd een mooie vlinder om ons heen cirkelen. Uiteindelijk streek hij neer op een fietshandschoen van Stanny en liet zich in alle rust fotograferen. Geweldig en bedenk dan meteen al die vogelgeluiden en de geur van het bos om je heen, dan kun je je wellicht iets voorstellen van hetgeen wij ervaren.

Onze benen zijn vandaag goed en het fietsen gaat makkelijk, we vorderen daarom snel en trekken lekker door. Af en toe goed drinken, vier bidons pp. halen we makkelijk vandaag. Toch blijft het goed opletten, want onverwacht kun je in een nare situatie belanden. Zo rijden we door een mooi bos op een asfaltweg en geeft de routebeschrijving aan dat we op de volgende vijfsplitsing het derde onverharde pad moeten nemen.

Het gaat licht omlaag, dus met een aardig vaartje komen we op de splitsing af. Blijkt dat het derde pad een grindbak is van gemalen steentjes. Met veel moeite kunnen we onze zwaarbeladen fietsen in bedwang houden en hebben even tijd nodig om van de schrik te bekomen. Oefff....dat scheelde weinig. Opletten dus!

Overigens is de route goed beschreven en met af en toe wat hulp van boven of aardige mensen prima te volgen.

Om half acht komen we aan in Heidelberg en rijden meteen naar het Hauptbahnhof, omdat daar meestal wel touristeninfo te vinden is. We hebben er 133 km op zitten en zijn wel toe aan een bad, eten en bed.

Gelukkig vinden we snel een hotel waar ook onze fietsen veilig ondergebracht kunnen worden. We besluiten om morgen onze eerste rustdag te nemen. Heidelberg leent zich daar prima voor.

Vandaag, 6 juli, begint goed. Raoel haalt zijn motorrijbewijs!! Gefeliciteerd, lieverd. Verder een dag om te skypen, het Schloss en Altstad te bekijken en ´s avonds Nederland van Urugay te zien winnen. Wat een dag !!

Hoera het is 7 juli, Lianne gefeliciteerd, al 12 jaar!!! We starten vandaag wat later en werken eerst het weblog bij. Gisteren heb ik de fietsen nog schoongemaakt en bij de fietsenmaker de versnellingen weer even goed laten afstellen. Want de heuvels en bergen komen in zicht. Onder weg komen we drie Nederlanders tegen die, net als wij de Reitsma route fietsen, maar dan zonder bepakking. Het blijkt dat de vierde met de auto de bagage meeneemt naar de volgende camping. Zij rijden tot Florence. Leuk om weer even wat info met elkaar uit te wisselen.
We willen vandaag, via Bruchsal waar een prachtig kasteel staat, doorfietsen naar Weingarten (wat een toepasselijke naam). Dit kasteel is tijdens de oorlog totaal verwoest en vanaf 1947 weer geheel herbouwd. Het ziet er dan ook weer prachtig uit. We hebben gelezen dat er in Weingarten vier hotels zijn, dus keuze genoeg. Nee dus!! Eén is niet meer in gebruik, twee hebben hun ruhetag en de laatste is ons veel te duur. Dus door naar Grötsingen, waar we bij Der Franz en zijn oude moeder een slaapplek vinden in het Gasthaus Zur Linde en wat duidelijk zijn beste tijd gehad heeft. We hebben vandaag 61 km gereden en zijn daarover zeer tevreden.Tussen de plaatselijke stamgasten zien wij ´s avonds hoe Der Manschaft verliest van Spanje. Jammer nou.