Als we op maandagochtend vroeg de Mas verlaten is het nog schemerig en fris. We rijden met verlichting aan geconcentreerd naar beneden Dat gaat natuurlijk als een speer, maar oppassen blijft geboden. We blijven dalen tot voorbij Ceret en pakken dan de route weer op. Om bij de Spaanse grens te komen moeten we klimmen tot 700 meter. Het eerste deel gaat redelijk geleidelijk omhoog. De laatste drie kilometers voeren echter over een onverhard pad, voor een deel met grof steenslag, uitgesleten door de regenval en met, zo nu en dan, een stijgingspercentage tussen tien en achttien procent. Lopen dus!! Zeulend met die fietsen omhoog tot dat het zwaarste voorbij is. Hup weer in het zadel en trappen, tot aan de top. Op die top houdt plotseling het onverharde pad op en verandert in een prachtige brede asfaltweg. Dat is Spanje! We zijn op de top van Col de Manrell bij de grens tussen Frankrijk en Spanje aangekomen. Het is alsof we via een achterdeurtje Frankrijk verlaten hebben. We beginnen met de afdaling, maar stoppen al snel weer, om te genieten van het schitterende uitzicht dat we, vanaf deze hoogte, hebben. We kijken een langgerekt dal in en zien zelfs in de verte, de baai van Rosas liggen. Het landschap is ook anders, het doet een beetje denken aan Toscane en ook de grondsoort is veel meer ijzerhoudend, zo aan de rode kleur te zien. We maken een heerlijke afdaling en bereiken halverwege de middag, eerder dan gedacht, Figueres. De stad, waar Dalí een groot deel van zijn
leven heeft gewoond. Als we ons hebben opgeknapt en net de Rambla oplopen, gaat de telefoon. “Zijn jullie er al ?” “Ja, Pieter, we lopen net de Rambla op”. “Mooi”, zegt Pieter, “wij zitten aan de linkerkant op een terrasje”. Ze zijn met de auto naar Figueres gekomen om nog gezellig samen wat te eten en te praten. Het wordt een leuke avond en we eten heerlijke tapas in een restaurant naast het Dali-museum. De volgende dag staan we vroeg op, om op tijd bij het museum te zijn, voordat de grote drukte losbarst. Dat was een slim plan. In het museum kijken we onze ogen uit. Wat was die Dalí een veelzijdige, maar ook bijzondere en doldrieste kunstenaar. Het museum is ondergebracht in een verbouwd theater, dat door Dalí zelf is ingericht. Op advies van Pieter brengen we ook een bezoek aan de ruimte waar de collectie sieraden, die Dalí heeft ontworpen, zijn ondergebracht. Werkelijk de moeite waard. Schitterend, letterlijk en figuurlijk! Vanuit Figueres vervolgen we onze fietstocht richting Girona. Op onze weg daarnaar toe komen we door het kleine plaatsje Púbol, waar we koffie gaan drinken. Midden in dit plaatsje, op het hoogste punt staat een 14e eeuws kasteeltje. Dit kasteeltje was het verblijf, dat Dalí in 1971 voor zijn vrouw en muze, Gala, heeft gekocht en wat ze, voor het grootste deel, zelf heeft ingericht. In de kelder van het kasteeltje hebben de Dalí’s een eenvoudige, maar stijlvolle, tombe laten bouwen om daar, na hun dood, in begraven te worden. Echter alleen Gala ligt daar begraven. Het gebalsemde lichaam van Salvador Dalí zelf ligt in zijn museum in Figueres begraven. Het kasteeltje in Púbol is nu ook een museum en voor acht euro per persoon kun je daar een kijkje gaan nemen. Wij hebben dat niet gedaan en zijn, genietend van het heerlijke weer, doorgefietst naar Girona. Het laatste stukje via een drukke weg, rijden we aan de noordkant Girona binnen en fietsen
meteen, de bordjes ‘toeristeninformatie’ volgend, het centrum in. In Girona betekent dat ‘klimmen’, tien procent en meer, richting kathedraal. Daar boven aangekomen, weten we, dat er ergens in die buurt een leuk hotelletje moet zijn. Na een twintig minuten, straatje in, straatje uit, straatje omlaag, straatje omhoog, geklauterd te zijn, vinden we het adresje. Hoera, er is nog één kamer vrij. Nou ja, kamer! Het blijkt een kamertje te zijn, waar je je kont niet kunt keren. Maar, ahla, geen gezeur, dit heeft ook wel wat. Midden in het centrum, vlak bij de kathedraal, op het hoogste punt van de stad. Wie heeft dat?? Nou, wij!! Met elk kwartier het gebeier van de klokken in de verschillende torens, die aangeven dat er weer vijftien minuten van de unieke tijd voorbij zijn gegaan en elk half uur de dubbele slagen en elk uur …….. En ga zo maar door, tot diep in de nacht ….! De volgende ochtend, en dat is ook uniek, wordt ons ontbijt, door de aardige eigenaresse, persoonlijk geserveerd. Het ontbreekt ons aan niets. En als we vertellen waarom we op weg zijn naar Barcelona, doneert ze spontaan een bedrag ten gunste van de speeltuin voor Matoekoe. Wij stappen weer op de fiets en rijden naar …… het treinstation. Onze uitgestippelde route houdt n.l. op in een plaatsje iets onder Girona. Vandaaruit word je geadviseerd, om beslist niet fietsend door te gaan naar Barcelona. Vanwege de verkeersdrukte en het gebrek aan kleine, veilige wegen, die leiden naar die stad, geeft zelfs de Spaanse ANWB het advies om de trein of boot te nemen. Wij zijn moedig en zien obstakels als uitdagingen, maar willen graag nog langer genieten van het leven. Vandaar dat we een treinkaartje kopen naar Barcelona, onze fietsen op de daarvoor bestemde plek in de coupé zetten en na anderhalf uur in de stad van Gaudi uitstappen. We gaan meteen een hotel zoeken in de buurt van het station. Oeps …. Dat valt niet mee. Als Stanny bij een hotel vraagt hoe het komt dat alles vol is, zegt de aardige dame: “Tja, dit is Barcelona.” Het blijkt echter dat, in deze toch altijd al drukke stad, het nu extra druk is vanwege een internationaal congres van en voor Herbalife aanhangers. Dat heeft iets te maken met gezond eten, afvallen en …..??? Dat staat blijkbaar erg in de belangstelling, want het trekt duizenden bezoekers. Dat is nog niet zo erg, maar die duizenden bezoekers willen ook graag overnachten. Vandaar, dat veel hotels vol zijn. Ook blijkt het dat net in dit weekend, de aankomst is van de Audi Regatta. Een belangrijk internationaal evenement in de zeilwereld. Uiteindelijk komen we terecht in een mooi vier sterren hotel. Met een kamer, waar het kamertje in Girona drie keer in past en met airconditioning in plaats van klokkengebeier. We laten de bepakking nog op de fiets en rijden direct door richting Sagrada Familia. En hoe? Gewoon over fietspaden en –stroken, die zijn aangelegd langs de kilometerslange straten van Barcelona. Zo komen we vrij
eenvoudig en snel, na zes kilometer door de stad en in totaal 2300 km op de teller, aan bij de wereldberoemde schepping van Gaudi, die wel eeuwig in de steigers blijft staan. We planten onze fietsen voor het hek en geven elkaar een dikke zoen. We zijn er!!!! We hebben het gehaald! Dankbaar en geëmotioneerd realiseren we ons, dat we ons doel veilig hebben bereikt. Na Rome, nu ook Barcelona onder onze fietsschoenen. Stanny krijgt een jonge man zover, dat hij voor ons op zijn knieën gaat liggen. Nee, niet uit eerbied voor ons en onze prestatie, maar om een foto te maken waar niet alleen wij, maar ook een groot deel van de Sagrada op staat. Na de fotosessie blijven we nog wat rondkijken. Het is er altijd druk. Wij strijken neer op een terrasje en besluiten nog een dagje langer in deze prachtige stad te blijven. Daarna treinen wij terug naar het noorden en fietsen richting Costa Brava, waar we ons een aantal dagen, zon, zee en strand hebben beloofd. Alles overziend hebben we ook nu weer intens genoten van het fietsen, de vrijheid, de wonderschone natuur en de vele aardige mensen die wij zijn tegengekomen. En Matoekoe. Wel, met de directie hebben we goed contact. De eerste aanbetaling voor de aankoop van speeltoestellen is reeds overgemaakt en men kijkt uit naar onze komst. Rest ons nog om te vermelden, dat wij tijdens onze tocht een bedrag van € 402,00 gedoneerd hebben gekregen en dat daarmee het totaalbedrag op € 3902,00 komt. Dat is nog niet het eindbedrag, want we weten dat er nog een paar donaties zullen volgen. Wij gaan nu uitrusten en ánders genieten, om na thuiskomst weer fris aan de voorbereidingen voor ons werk in Suriname te beginnen.
Groetjes, Stanny en Wim
leven heeft gewoond. Als we ons hebben opgeknapt en net de Rambla oplopen, gaat de telefoon. “Zijn jullie er al ?” “Ja, Pieter, we lopen net de Rambla op”. “Mooi”, zegt Pieter, “wij zitten aan de linkerkant op een terrasje”. Ze zijn met de auto naar Figueres gekomen om nog gezellig samen wat te eten en te praten. Het wordt een leuke avond en we eten heerlijke tapas in een restaurant naast het Dali-museum. De volgende dag staan we vroeg op, om op tijd bij het museum te zijn, voordat de grote drukte losbarst. Dat was een slim plan. In het museum kijken we onze ogen uit. Wat was die Dalí een veelzijdige, maar ook bijzondere en doldrieste kunstenaar. Het museum is ondergebracht in een verbouwd theater, dat door Dalí zelf is ingericht. Op advies van Pieter brengen we ook een bezoek aan de ruimte waar de collectie sieraden, die Dalí heeft ontworpen, zijn ondergebracht. Werkelijk de moeite waard. Schitterend, letterlijk en figuurlijk! Vanuit Figueres vervolgen we onze fietstocht richting Girona. Op onze weg daarnaar toe komen we door het kleine plaatsje Púbol, waar we koffie gaan drinken. Midden in dit plaatsje, op het hoogste punt staat een 14e eeuws kasteeltje. Dit kasteeltje was het verblijf, dat Dalí in 1971 voor zijn vrouw en muze, Gala, heeft gekocht en wat ze, voor het grootste deel, zelf heeft ingericht. In de kelder van het kasteeltje hebben de Dalí’s een eenvoudige, maar stijlvolle, tombe laten bouwen om daar, na hun dood, in begraven te worden. Echter alleen Gala ligt daar begraven. Het gebalsemde lichaam van Salvador Dalí zelf ligt in zijn museum in Figueres begraven. Het kasteeltje in Púbol is nu ook een museum en voor acht euro per persoon kun je daar een kijkje gaan nemen. Wij hebben dat niet gedaan en zijn, genietend van het heerlijke weer, doorgefietst naar Girona. Het laatste stukje via een drukke weg, rijden we aan de noordkant Girona binnen en fietsen
meteen, de bordjes ‘toeristeninformatie’ volgend, het centrum in. In Girona betekent dat ‘klimmen’, tien procent en meer, richting kathedraal. Daar boven aangekomen, weten we, dat er ergens in die buurt een leuk hotelletje moet zijn. Na een twintig minuten, straatje in, straatje uit, straatje omlaag, straatje omhoog, geklauterd te zijn, vinden we het adresje. Hoera, er is nog één kamer vrij. Nou ja, kamer! Het blijkt een kamertje te zijn, waar je je kont niet kunt keren. Maar, ahla, geen gezeur, dit heeft ook wel wat. Midden in het centrum, vlak bij de kathedraal, op het hoogste punt van de stad. Wie heeft dat?? Nou, wij!! Met elk kwartier het gebeier van de klokken in de verschillende torens, die aangeven dat er weer vijftien minuten van de unieke tijd voorbij zijn gegaan en elk half uur de dubbele slagen en elk uur …….. En ga zo maar door, tot diep in de nacht ….! De volgende ochtend, en dat is ook uniek, wordt ons ontbijt, door de aardige eigenaresse, persoonlijk geserveerd. Het ontbreekt ons aan niets. En als we vertellen waarom we op weg zijn naar Barcelona, doneert ze spontaan een bedrag ten gunste van de speeltuin voor Matoekoe. Wij stappen weer op de fiets en rijden naar …… het treinstation. Onze uitgestippelde route houdt n.l. op in een plaatsje iets onder Girona. Vandaaruit word je geadviseerd, om beslist niet fietsend door te gaan naar Barcelona. Vanwege de verkeersdrukte en het gebrek aan kleine, veilige wegen, die leiden naar die stad, geeft zelfs de Spaanse ANWB het advies om de trein of boot te nemen. Wij zijn moedig en zien obstakels als uitdagingen, maar willen graag nog langer genieten van het leven. Vandaar dat we een treinkaartje kopen naar Barcelona, onze fietsen op de daarvoor bestemde plek in de coupé zetten en na anderhalf uur in de stad van Gaudi uitstappen. We gaan meteen een hotel zoeken in de buurt van het station. Oeps …. Dat valt niet mee. Als Stanny bij een hotel vraagt hoe het komt dat alles vol is, zegt de aardige dame: “Tja, dit is Barcelona.” Het blijkt echter dat, in deze toch altijd al drukke stad, het nu extra druk is vanwege een internationaal congres van en voor Herbalife aanhangers. Dat heeft iets te maken met gezond eten, afvallen en …..??? Dat staat blijkbaar erg in de belangstelling, want het trekt duizenden bezoekers. Dat is nog niet zo erg, maar die duizenden bezoekers willen ook graag overnachten. Vandaar, dat veel hotels vol zijn. Ook blijkt het dat net in dit weekend, de aankomst is van de Audi Regatta. Een belangrijk internationaal evenement in de zeilwereld. Uiteindelijk komen we terecht in een mooi vier sterren hotel. Met een kamer, waar het kamertje in Girona drie keer in past en met airconditioning in plaats van klokkengebeier. We laten de bepakking nog op de fiets en rijden direct door richting Sagrada Familia. En hoe? Gewoon over fietspaden en –stroken, die zijn aangelegd langs de kilometerslange straten van Barcelona. Zo komen we vrij
eenvoudig en snel, na zes kilometer door de stad en in totaal 2300 km op de teller, aan bij de wereldberoemde schepping van Gaudi, die wel eeuwig in de steigers blijft staan. We planten onze fietsen voor het hek en geven elkaar een dikke zoen. We zijn er!!!! We hebben het gehaald! Dankbaar en geëmotioneerd realiseren we ons, dat we ons doel veilig hebben bereikt. Na Rome, nu ook Barcelona onder onze fietsschoenen. Stanny krijgt een jonge man zover, dat hij voor ons op zijn knieën gaat liggen. Nee, niet uit eerbied voor ons en onze prestatie, maar om een foto te maken waar niet alleen wij, maar ook een groot deel van de Sagrada op staat. Na de fotosessie blijven we nog wat rondkijken. Het is er altijd druk. Wij strijken neer op een terrasje en besluiten nog een dagje langer in deze prachtige stad te blijven. Daarna treinen wij terug naar het noorden en fietsen richting Costa Brava, waar we ons een aantal dagen, zon, zee en strand hebben beloofd. Alles overziend hebben we ook nu weer intens genoten van het fietsen, de vrijheid, de wonderschone natuur en de vele aardige mensen die wij zijn tegengekomen. En Matoekoe. Wel, met de directie hebben we goed contact. De eerste aanbetaling voor de aankoop van speeltoestellen is reeds overgemaakt en men kijkt uit naar onze komst. Rest ons nog om te vermelden, dat wij tijdens onze tocht een bedrag van € 402,00 gedoneerd hebben gekregen en dat daarmee het totaalbedrag op € 3902,00 komt. Dat is nog niet het eindbedrag, want we weten dat er nog een paar donaties zullen volgen. Wij gaan nu uitrusten en ánders genieten, om na thuiskomst weer fris aan de voorbereidingen voor ons werk in Suriname te beginnen.
.JPG)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten