Een blij weerzien

Donderdagochtend 13 oktober brengt Hanny, de buurvrouw, ons naar de trein. We zijn lekker op tijd op Schiphol om in te checken en gaan om 14.00 uur de lucht in. Na een prettige en goede vlucht landen we op Zanderij. Als we uit het vliegtuig naar buiten stappen is het net of we een warme deken over ons heen krijgen. De plaatselijke tijd is 18.00 uur (23.00 uur Ned.) met een temperatuur van 32 graden. Heerlijk!! Met een taxi laten we ons naar Paramaribo brengen. Hier verblijven we, net als vorig jaar, bij Peter in de Hofstede Crullaan. Het weerzien is hartelijk en met een gevoel van `weer thuis komen` nestelen we ons in benedenverdieping van zijn huis. Een mooie 19e eeuwse, traditionele, Surinaamse houten woning. Het was een lange dag, nog even iets drinken en dan gauw slapen. Vrijdagochtend, als we net een half uurtje wakker zijn, trakteert Peter ons in de tuin op koffie met een roomhoorn. Een feestelijke opening van een uurtje waarin er heel wat wordt bijgepraat. De rest van de dag besteden we aan boodschappen doen en de koelkast optoppen met de nodige noodzakelijke spullen. Om 14.00 uur vallen we uitgeteld op ons bed en slapen anderhalf uur. De jetleg is nog goed te voelen. Het weekend gebruiken we om, op de fiets, de stad te bekijken. We strijken neer in het

Waaggebouw voor een kopje koffie, kopen een krantje in de Saramaccastraat, drinken een Parbo biertje bij Broki aan de Waterkant (een lange straat in het centrum, gelegen aan de oever van de Surinamerivier) en eten Pom in een Surinaams eethuis. Wat is het toch prettig als je een stad al kent en je er, na verloop van tijd, weer terug komt. De maandag begint vroeg. Om zeven uur met de taxi naar Matoekoe in Lelydorp. De ontvangst is buitengewoon. 'Oh, mi Gado, zijn jullie het echt ?' Hartelijk worden de handen geschud, brassa's (omhelzing) gegeven en geknuffeld. We maken kennis met Thea, de nieuwe directeur, die meteen tijd voor ons maakt. Diverse keren hebben we al mailcontact gehad, maar zo met elkaar aan tafel praat het toch wat makkelijker. Hoofdonderwerpen zijn natuurlijk onze fietstocht en de speeltuin. De opdracht voor de speelattributen is al een paar weken geleden gegeven, maar tot op heden is er nog niets geleverd. Thea stelt voor om meteen even bij het constructiebedrijf langs te gang om polshoogte te nemen. Dat staat ons wel aan. Lekker slagvaardig! Maar eerst gaan we, met z'n drieën even de groepen langs om de pupillen en begeleiders gedag te zeggen. Wat een enthousiasme! Ze willen alles van ons weten. Waar we waren, hoe het was, wat we allemaal hebben gezien...... Overweldigend! We zien een paar nieuwe gezichten, maar missen er ook één. Jovanka, een meisje uit de jongste groep, blijkt een paar weken, nadat wij vorig jaar zijn vertrokken, aan een hartkwaal te zijn overleden. Daar worden we stil van, temeer daar Stanny met haar een goed contact had en zij op verschillende foto's staat, o.a. in onze flyer. Thea laat ons het gastenverblijf zien, dat wij vorig jaar, onder het vergieten van stromen zweet, hebben schoongemaakt. Het ziet er goed uit en wordt momenteel bewoond door één van de oudere pupillen die buiten het project werkt, maar wel een beschermde woonomgeving nodig heeft. Een goede ontwikkeling. Na ons rondje lopen we naar het constructiebedrijf, dat tweehonderd meter verder in de straat ligt. De eigenaar is niet aanwezig en de rest van de medewerkers weet van niets. Morgenochtend is de eigenaar er wel, wij dus ook. En ...... hij is er niet. Wel zien we nu dat er een rek in elkaar wordt gelast dat verdacht veel op een schommelstelling lijkt. Er gaat dus wat gebeuren. We gaan nog even door naar Lelydorp, daar weet Thea een nieuwe speeltuin te staan. Deze is geschonken door het Amerikaanse leger als onderdeel van het project New Horizons. Een liefdadigheidsproject van het Amerikaanse Ministerie van Defensie, dat op verschillende plaatsen in het Caraïbisch gebied, scholen en ziekenhuizen opknapt, sportvelden aanlegt en speeltuinen bouwt. Dit jaar was ook Suriname de gelukkige. In juli en augustus zijn er verschillen pelotons militairen met materiaal ingevlogen om, op diverse plaatsen aan het werk te gaan. En het resultaat mag er zijn. Geweldig wat een speeltuin. We kijken onze ogen uit en besluiten ter plaatse om contact op te nemen met het Ministerie van Defensie. Terug op Matoekoe belt Thea meteen naar het Ministerie en krijgt van een kolonel het advies om zich aan te melden voor het project bij de Amerikaanse Ambassade. Mede door deze ontwikkeling besluiten wij dat de speeltuin die wij gaan aanleggen, niet ten behoeven van de dagopvang op het grote veld tussen de leslokalen komt, maar aangelegd gaat worden naast het kinderhuis. In dit huis wonen permanent, momenteel, zestien kinderen en jongeren. Voor hen is dit een enorme aanwinst en verrassing. Vervolgens belt Thea de eigenaar van het constructiebedrijf en maakt de afspraak dat hij om 12.00 uur op Matoekoe verwacht wordt. En, ja hoor, daar is-ti-dan. Een alleraardigste man die, na wat verontschuldigingen, belooft dat de speelattributen volgende week klaar zijn. Stanny heeft inmiddels een plattegrond getekend hoe de speeltuin er moet komen uit te zien. Dit werkt zeer verhelderend en geeft een goed beeld van wat er nodig is en moet worden gedaan. Met hem bekijken we de plek waar de speeltuin moet komen. Samen maken we een soort stappenplan. Gras verwijderen doen wij, de evenwichtsbalkjes neemt hij mee, tien kuub banzand bestellen doen wij, autobanden onder de wip plaatsen doet hij en als klap op de vuurpijl zal hij het geheel plaatsen zonder de kosten daarvoor in rekening te brengen. Dat is zijn donatie aan het project. Geweldig toch! Met nog wat adviezen van zijn kant, gaan wij de volgende dag aan het werk. Om half tien staan Azaad, de tuinman, en zijn pupillen klaar om te beginnen. Gewapend met kruiwagen, kapmessen en een paar tjappen. Ik weet niet hoe je het schrijft, maar het is een soort schep waarvan het blad dwars op de steel staat. Je gebruikt het als een ´hak´ en graaft, met een halende beweging, het gras van de grond. Ook Koppie, van de papiermakerij, komt met zijn pupillen helpen. Er wordt in de brandende zon gewerkt, gezweten, gedronken en gerust en na een paar uur is het hele tuintje ´schoon´. Zelf werken we ook driftig mee, want een goed voorbeeld doet ......  De laarzen die Wim van Azaad kreeg, heeft hij al weer afgestaan aan één van de jongens, die op zijn mooie witte schoenen, door de prut loopt te baggeren. Nu doet Wim dat op zijn sandalen, maar dat mag de pret niet drukken. Als beloning krijgen de jongens een paar lekkere koeken, die wij speciaal voor deze gelegenheden bij ons hebben. Stanny is inmiddels begonnen met het schilderen van een hekje van het kinderhuis om de omgeving wat op te fleuren en ook een muurtje krijgt een andere kleur. De reacties daarop zijn geweldig, zowel van de pupillen als de begeleiders. Wim is, naast alle klussen, bezig een powerpoint presentatie te maken over onze fietstocht voor de stafleden en begeleiders, die we volgende week zullen vertonen tijdens een algehele medewerkersvergadering. Zo vliegt de tijd, voor we het weten is onze eerste week al voorbij en duiken, of liever gezegd, plonsen we het weekend in. Het weer is n.l. omgeslagen. Dat houdt in dat het vanaf donderdag, elke dag ergens tussen 15.00 en 20.00 uur regent. Nou ja, regent! Donkere stapelwolken pakken zich dan samen en na verloop van tijd breekt er een enorme bui los. Na zo'n bui is het gelukkig weer vrij snel droog, maar ook drukkend warm. Zondag echter, is daar een uitzondering op. Het begint om rond 17.00 uur te regenen en in no time staan alle straten blank. De ene onweersbui volgt de ander op. De riolering, of wat er voor door moet gaan, kan de enorme hoeveelheid water niet aan, met als resultaat dat het erf van ons huis compleet onder loopt. Al snel
staat er ongeveer 15 cm water in de tuin. Peter komt ons waarschuwen dat we rekening moeten houden met lekkage. Snel alle spullen van de grond en ja hoor ...... op verschillende plaatsen komt het water al door de tegelvloer omhoog. Eerst proberen we dat nog met dweilen weg te krijgen, maar het is letterlijk dweilen met de kraan open. Er is geen houden aan. Ook het bassin van de badkamer staat al onder water, de afvoer daarvan hadden we kunnen afstoppen met een stokje, waarvan we ons al eens hadden afgevraagd waarom dat daar staat. Nu weten we dat dus! Maar goed, in de loop van de avond en nacht loopt het hele benedenhuis, kamer, slaapkamer en keuken onder water. Als we om zes uur, de volgende ochtend, onze benen, onder de klamboe vandaan, buiten het bed zwaaien, staan we tot aan onze enkels in het water. Gelukkig ziet het er schoon en helder uit, maar het is natuurlijk armoe troef. Na een ´plonsend´ ontbijt gaan we gewoon naar Matoekoe, want er moet toch gewerkt worden en aan dat waterpeil kunnen wij niets veranderen. De tuin staat nog blank en dat zal pas veranderen als het volgende laag tij de Surinamerivier heeft bereikt. Hierdoor kunnen de kreken in de stad weer hun water lozen. Als we ´s avonds thuis komen, heeft Peter al een andere kamer in het achterhuis voor ons ingericht en een deel van onze spullen overgebracht. Gelukkig knapt hierna het weer op en na twee dagen van hozen (ongeveer 200 liter) en schoonmaken, kunnen wij weer terug naar ons appartement. En Matoekoe, de speeltuin. Wel, we hebben niet stil gezeten. Het blijkt dat we van ons budget, na de bouw van de speeltuin nog een leuk bedrag overhouden. In het regenweekend hebben we daarom nog wat spelmateriaal gekocht. Daarnaast heeft Stanny bij Thea het idee gelanceerd om, na de presentatie van onze reis, de begeleiders te vragen om hun liefste wens voor materiaal voor hun groep in te vullen op een lijst. Thea is het daar helemaal mee eens. De presentatie vinden ze geweldig. Ze hadden er geen idee van hoe we dat nu hebben gedaan. Na wat vragen te hebben beantwoord, nemen wij de gelegenheid waar om aan Thea een check ter waarde van € 4500,00 te overhandigen, als eindresultaat van onze sponsortocht. Een luid applaus is het gevolg. Als Stanny dan nog de lijst laat rondgaan, waarop zij hun wens voor hun groep mogen aangeven, dan is het echt feest. `Ik heb een schoevendraaiertje en een tangetje nodig`, `mijn ventilator is al een poos stuk´, ´mag ik er ook een fiets op zetten, om even snel een boodschapje te doen?´, ´ik wil graag wat materiaal voor een snoezelhoek voor de kleintjes´. Zomaar een greep uit de wensen die worden geuit. We beloven, in overleg met Thea en afhankelijk van het budget, ons best te doen om iedere wens te honoreren. Wat een enerverende middag en zo fijn om zoveel oprecht blije gezichten te zien. In het begin van de week is er ook tien kuub zand gestort. Die wordt, weer samen met de ploegen van Azaad en Koppie, per
kruiwagen, als ondergrond op de plek van de speeltuin gestort en uitgespreid. De speeltoestellen kunnen komen! De schommel, de wip en de glijbaan worden donderdagmiddag gebracht en zullen de maandag daarop worden geplaatst en verankerd. Intussen heeft Stanny een hinkelbaan op het pad geschilderd en heeft ze een speurpad uitgezet. In plaats van pijlen heeft zij sinaasappeltjes en bananen op de paden geschilderd. Als Stanny haar eerste geschilderde oranje sinaasappel aan Ria, de kokkin, laat zien, staat die er wat glazig naar te kijken. `Nou`, zegt Stanny, ´zie je niet wat dat is?´ Ria haalt haar schouders op.´`Een sinaasappel`, zegt Stanny trots. `Na, dat kan niet`, roept Ria, `die zijn bij ons groen en geel!` In overleg besluiten ze dat het dan maar mandarijnen zijn, die zijn wel oranje. Wim heeft samen met Tjoep, een vriend van ons, nog een paar kuub zand naar de zandbak gekruid. We zijn blij als het weekend is. Lekker uitslapen tot ongeveer acht uur. Wat doen we dan zoal. Nou, we bezoeken de jaarlijkse kunstbeurs, kuieren over een natuur en milieumarkt rond Fort Zelandia, gaan kijken naar de optocht van het Hindoestaanse Divali, lichtfeest,  pikken een filmpje bij Zus§Zo, fietsen de hele stad door om de landbouwbeurs te bezoeken enz. enz. Kortom, in de twee weken dat we hier nu zijn vermaken wij ons prima. Is het niet in een waterballet, dan wel in een zandbak, speeltuin of andere leuke gelegenheid. Inmiddels is het zondag 30 oktober. Vanuit Nederland hebben we gehoord dat het met tante Nelly niet zo goed gaat. Gisteren heeft Stanny nog even met haar gesproken door de telefoon, maar we zijn er niet gerust op. Vanochtend zijn we in de kathedraal naar de hoogmis geweest. Het is
de grootste houten kathedraal ter wereld en is vorig jaar weer geopend, nadat het ruim twintig jaar in de steigers heeft gestaan. Het is een mooie viering, met een goede voorganger, veel wierook en een vierstemmig mannenkoor. Echt sfeervol! Bij het Maria altaar steken we voor Nelly een kaarsje op. Als we ´s middags thuis komen, worden we gebeld dat Nelly in coma ligt. Enkele uren later komt ze te overlijden. Dit is even dik slikken! We besluiten dat we voor Stanny meteen een vlucht boeken naar Nederland, zodat zij op gepaste wijze afscheid kan nemen van haar geliefde tante en ook voor oom Cees, in deze moeilijke dagen, een troost kan zijn. Wij houden Nelly in gedachte als een lieve, hartelijke tante, een mooie vrouw, een dame met alure en een fijn, ruimhartig persoon.