Australië een feest .... Nieuw Zeeland prachtig

De vorige keer eindigden wij met een toost, nu gaan wij verder met een feest. Zaterdag 8 januari vliegen wij, samen met John en Carolien, van Perth naar Melbourne en nemen onze intrek in hun huisje in Cotham Road.
De tiende vieren we de verjaardag van Carolien. We doen dat op een bescheiden wijze.
Omdat zij 60 is geworden zal zij haar verjaardag, samen met haar dochter Carla, die 30 is geworden, nog groot gaan vieren. De komende dagen staan dan ook in het teken van de voorbereidingen daarvoor. We brengen nog wat bezoekjes aan vrienden en knappen het huisje en de tuin wat op. We doen inkopen, waaronder een nieuw fototoestel en maken een pakket klaar om naar

Nederland te versturen. 15 Januari. Carolien en Carla 90. Het wordt gevierd bij een plaatselijke bowlingclub. De middag daarvoor hebben wij de zaal al versierd en ingericht, drankjes en etenswaren voorbereid en klaargezet. Langzaamaan druppelen de vrienden en (voor ons inmiddels ook bekenden) binnen. Leuk om elkaar weer te spreken en te zien. In de loop van de middag krijgen we les in bowling. Het lijkt op curling, maar dan op gras. De bal is niet rond en aan één kant zwaarder, waardoor je met een boogje kunt rollen. En nee Wim, je mag er niet mee gooien !! alleen maar rollen. Het spel lijkt een beetje op Jeu de Boules en wordt voornamelijk gespeeld door oudere mensen in witte kleding. Welnu, wij vermaken ons prima, rollen wat ballen, drinken een drankje, eten een hapje en genieten van het mooie weer. Na afloop is er een uitgebreid buffet, dat door Carla, zus Mieke en een vriendin is gemaakt. Een enige dag!
De volgende dag vroeg op. Wij pakken onze koffers en worden door Caro en John naar het vliegveld gebracht, drinken nog koffie, nemen afscheid en ..... op naar Sydney. In de avond komen we daar aan, nemen een hotelletje bij het vliegveld en vertrekken maandag 17 januari vroeg naar Nieuw Zeeland. We landen mooi op tijd in Christchurch, waar we op het vliegveld blijven wachten om, na een uurtje, broer Martin en Petra te begroeten, die net vanuit Nederland zijn aangekomen.
Met hen zullen wij de komende zes weken Nieuw Zeeland gaan ontdekken. Een heerlijk en blij weerzien. We babbelen 100-uit. In de stad hebben we een mooi hotel midden in het centrum, een prima keuze.
De volgende ochtend bezoeken we wat bezienswaardigheden  in de stad, waaronder de prachtige Kathedraal en gaan naar een Maori dansshow. Dit geeft een goede indruk van wat een Haka (dans - groet) is. Op woensdag pikken we onze campertjes op. Het is een Hi-top Britz campervan, met van alles er op en er aan. Hoewel .... na een paar dagen blijkt dat de tafel van de camper van Martin niet past en ons linnengoed niet compleet is. Maar goed, daar hebben we wat op verzonnen. We hebben besloten het Zuider eiland rond te gaan via Kaikoura omhoog en dan links om. We kunnen nu natuurlijk alles beschrijven wat we hebben gedaan en gezien, maar dat wordt te veel, te lang en geeft lang niet weer, welke indruk het op ons maakt. Vandaar wat algemene indrukken en hier en daar wat ervaringen. In het kort: Nieuw Zeeland is Prachtig! Een geweldig vakantieland met een enorm mooie en afwisselende natuur.
Kenmerken van dit land zijn: Varens, de Kiwi, de Pauashell en het Bungy jumpen. De varen is een

oorspronkelijke plant van het land en komt hier in grote getale voor, zowel als stamvaren en als bodembedekker.
De Kiwi is inmiddels een bedreigde vogel en wordt zeer beschermd. Het is een nachtdier en legt een ei, dat driekwart van zijn lijf inneemt. Je ziet ze zelden. De

Pauashell is zo groot als een hand en bestaat maar uit één deel. De binnenkant van de schelp is mooi glimmend blauw-groen-paars gewolkt debuitenkant ook, als die bewerkt wordt. Het Bungy jumpen is hier ontstaan en wordt in vele vormen uitgevoerd.
Het is hier zó mooi en wijds. De lucht is fris en helder en het ruikt hier heerlijk. De afwisselende landschappen zijn overweldigend. Het is net heel Europa, maar dan in één land. Zo lijkt het op de heuvels in Frankrijk en Engeland, dan weer de bergen in Zwitserland of Schotland, de fjorden in Noorwegen, de velden in Nederland. Het barst hier van de riviertjes en kreken en prachtige, daarbij behorende landschappen.Wat heel erg opvalt is het dierenleven. Terwijl de flora hier zo uitgebreid en groots is, blijft de fauna duidelijk "achter". Wild kom je hier praktisch niet tegen. Hoogop wat possums en roofvogels, maar verder geen roofdieren, geen slangen, hagedissen, leguanen of noem maar op, wat je in b.v. Australië wel plenty tegenkomt. Heel bijzonder.
Wat hebben we gedaan. In Kaikoura zijn we de zee op geweest en hebben walvissen gezien, maar

ook albatrossen, zeehonden en dolfijnen. We zijn naar
wijnbedrijven geweest en drinken daar soms een glaasje van (hi-hi). We hebben het Abel Tasmanpark bezocht, zijn bij de Pancakerocks  aan de kust bij Punakaiki en hebben een dag heerlijk liggen luieren in de warmwaterbronnen van Hamnersrpings. Ook hebben we wandeltochten gemaakt door het regenwoud en naar de Franz Jozef en Fox gletsjers. Stanny heeft met een helicopter een vlucht boven de Fox gletsjer gemaakt en heeft daar ook sneeuwballen gegooid. Martin en Wim zijn met een jetstreamboot over een rivier en tussen rotsen door aan het rossen geweest. Spannend en leuk. In het mooie stadje Queenstown zijn we een dagje langer gebleven en zijn daar met een kabelbaan omhoog een berg op geweest, hebben daar gekeken naar bungy jumpen en hebben een paar afdalingen op een soort rodelbaan gemaakt.

Ook een mooie gelegenheid om te skypen met het thuisfront en de nodige mailtjes te beantwoorden. We rijden door naar Milford Sound en maken daar een boottocht door het fjord. Indrukwekkend en mooi. Helaas worden we ook belaagd door de zandvliegen.

In Curio Bay zien we pinguins en een, door de oceaan overstroomd, versteend woud (170 miljoen jaar oud), waarna we bij Nugget Point gaan kijken hoe de zeeleeuwen zich liggen te koesteren op de rotsen in de zon. In Dunedin zoeken we oom ( van Wim en Martin) Jan en tante Nel op. Het wordt een gezellige middag die we besluiten met een maaltijd van de chinees. Na Dunedin rijden we door naar Omaru waar we tegen de avond gaan kijken hoe pinguins en zeeleeuwen aan land komen. Vooral die pinguins zijn schattig om te zien. Ze komen met een groep van ongeveer 50 stuks aanzwemmen, landen met een behoorlijke vaart op hun buik op het zand of de rotsen, hoppen omhoog op hun pootjes en waggelen naar de kant, waar hun nesten verborgen liggen tussen de struiken. Daar worden de hongerige jongen gevoerd met de vers gevangen vis. De volgende dag rijden we door naar Christchurch, waar we onze camper weer parkeren in één van de vele camperparken. Dit land is daar helemaal op ingericht. Het is zeven maal groter dan Nederland, maar heeft maar vier miljoen inwoners. Dun bevolkt dus. De wegen zijn goed en het toerisme is groot. Wij hebben steeds op caravanparken gelogeerd, die doorgaans goede faciliteiten hadden. Vooral de Top-10 Holidayparken zijn goed, maar ook bij de boer op het erf is het goed toeven. Het is inmiddels 8 februari, tijd om de campers in te ruilen voor een grote zevenpersoons auto, een Toyota Previa, dan het Zuidereiland te verlaten en bij Picton de Ferry te nemen naar het Noordereiland. Als we staan te wachten om aan boord te gaan, staat er een mooie oldtimer achter ons. Uit het verhaal van de eigenaar maken wij op, dat hij onderweg is naar Napier, waar jaarlijks een festival wordt gehouden ter herdenking van de aardbeving die in 1931 de stad vernietigde. De stad is daarna weer opgebouwd, echter in Art-Decostijl. Een onderdeel van het festival is een parade van oldtimers. In Wellington aangekomen bezoeken we het Te Papa museum waar veel informatie over de Maori cultuur is te vinden. Echt de moeite waard. We krijgen er ook te zien hoe, bij de bouw van dit museum, al rekening is gehouden met een eventuele aardbeving. Het gebouw rust op rubber blokken, die de schokken moeten opvangen. We rijden verder naar Martinburough. In dit gebied bezoeken we enkele wijnbedrijven en vieren er Petra's

verjaardag. De mondharmonica wordt uit de koffer gehaald om niet alleen voor Petra, maar ook voor de zonen Dave en Raoel een hartelijk 'Lang zal ze leven' te spelen en te zingen. Hieperdepiep, hoera!! Op onze route laten we ons leiden door de zon. Zo gaan we daarom eerst naar New Plymouth, terwijl we aanvankelijk naar het noorden zouden gaan. Het blijkt een goede keuze te zijn geweest. De weg naar New Plymouth voert langs de kust die te vergelijken is met de Engelse kust. Alleen kan er hier prima op de golven worden gesurfd. Tevens zie je telkens Mount Taranaki liggen. Een 2518m hoge vulkaan, die maar zelden in zijn geheel te zien is. Meestal draagt hij zijn 'wolkenhoed'. In de stad aangekomen zoeken we tante Hilda op. Zij is een zus van de moeder van John. De volgende ochtend krijgen we bezoek van neef Peter John met wie wij een hapje gaan eten. Het is leuk om, met deze NZ neef, vloeiend Nederlands te kunnen spreken. Voor we de stad verlaten gaan we eerst nog een kijkje nemen bij de Te Rewa Rewa Bridge.

Een brug met een bijzondere uitstraling. Tevens staat deze bridge symbool voor de vele bridge avonden die wij hebben met Martin en Petra. Op weg naar Lake Taupo rijden we door een fascinerend landschap dat verrassend veel op het Hobbit land lijkt uit de film Lord of the Rings. Lake Taupo en omgeving is bekend om het vliegvissen op forel. Dat wordt heerlijk aan de forel. Mis dus! Forel mag niet verkocht worden, zelfs niet aan een restaurant. Je zult het dus zelf moeten vangen. Ja, je voelt het al aankomen ..... Maar nee, we zijn er toch maar niet aan begonnen. Wel maken we prachtige wandelingen, brengen een bezoek aan een infocentrum over vulkanen, geijsers en aardbevingen en gaan kijken bij het bungy jumpen.  Op naar Napier. Onderweg komen we tientallen oldtimers tegen. En, ja hoor, uitgerekend dit weekend is het hoogtepunt van het jaarlijkse festival. We kunnen gelukkig nog een motel vinden en kijken in de stad onze ogen uit. Alle gebouwen in het centrum ademen de sfeer van de Art-Deco stijl uit en hier en daar zie je

mensen lopen in kleding uit de jaren dertig. Geweldig! Als we aankomen is het al bere gezellig in de stad. Vanaf een terrasje zien we vele oldtimers aan ons voorbij trekken, maar ook oude motorfieten. Alles in een gemoedelijke en rustige sfeer onder een heerlijke warm zonnetje. Dit is echt genieten. We besluiten nog wat langer te blijven om in elk geval de zaterdag, met zijn parade en verschillende optredens, te kunnen meemaken. Steeds meer mensen kleden zich in de Charleston stijl en ook de jeugd ontbreekt niet. Zaterdagochtend zijn wij om elf  uur in de stad, kopen wat kledingstukken en attributen in de stijl van de jaren dertig en storten ons in het feestgedruis. Wat een geweldige sfeer!

De stad is terug in de tijd. Jong en oud loopt in kleding van de dertiger jaren. Op verschillende hoekjes bandjes of een barbershop koor en bij een brassband in een winkelstraat worden, door verschillende paartjes, ook hier weer jong en oud, de dansen van die tijd gedemonstreerd. Om half één wordt de parade, vooraf gegaan door een detachement van de NZ Marine. Marinemensen hebben n.l., nadat de aardbeving in 1931 had plaatsgevonden, direct hulp kunnen verlenen en veel goed werk gedaan, omdat zij op dat moment met een schip voor de kust lagen. Daarna volgen de oldtimers. Ongeveer 250 van die prachtige oude auto´s trekken aan ons voorbij, met natuurlijk ook alle inzittenden in stijlvolle kleding. In de middag kijken we nog naar een modeshow, die leuk wordt gepresenteerd en ook de rest van de avond is het één groot feest in een prettige en gemoedelijke sfeer. Goed dat we zijn gebleven! Als we de volgende ochtend Napier verlaten, regent het. Dat blijft de hele dag zo. We rijden richting Rotorua en moeten over een groot deel ongeplaveide weg. De auto ziet er aan het eind van de middag niet uit. Stijf onder de modder. Overigens is het een prettige auto met, vooral voor de dames achterin, heel veel ruimte. Ze zitten daar dan ook als een vorstin. Rotorua is het centrum van de Maori cultuur en een actief vulkanisch gebied. Veel geijsers, modderpoelen en stoompluimen komen daar spontaan uit de grond. Zelfs midden in het stadsparkje zie je de stoompluimen, van achter verschillende bosjes, omhoogkomen. We brengen een bezoek aan een Maori cultuurpark, temidden van de geijsers en modderpoelen. Eén van de geijsers, de Puhuto, komt elk uur tien minuten in werking en spuit dan een straal water van 95 graden zo´n 15 meter de lucht in. Wat een geweld.

Er is een heetwaterbron, waar kokend water uit opborrelt.  Hiervan maken de Maori´s nog actief gebruik om bij, verschillende ceremoniële gebeurtenissen, eten in te koken. Zij maken nog steeds gebruik van de natuur, maar zullen er niets in veranderen. De Maori show vinden we geweldig. We worden verwelkomd door een Maorivrouw die uitlegt, wat de krijgers laten zien als verwelkoming, in hun dorp. De dansen en haka´s worden zo overtuigd en vol vuur gebracht, dat we werkelijk onder de indruk zijn. De volgende dag willen Stanny en Petra ´modderen´.
Ze gaan dus naar een mud spa/natuur-modderbad om die ervaring op te doen. De mannen rijden in die tijd naar een golfbaan, waar je er erg veel van hebt in dit land. Hier wordt Wim door Martin de fijne kneepjes van deze sport bijgebracht.

Dan horen we van de aardbeving, die plaats heeft gevonden in Christchurch. Vreselijk....Zeker als je bedenkt dat wij in diverse gebouwen hebben rondgelopen, die nu zwaar beschadigd of zelfs compleet zijn ingestort. We brengen meteen het thuisfront op de hoogte dat wij gezond en wel zijn.
We vervolgen onze weg door dit prachtige land naar Waitomo. Daar gaan we met een gids, via een spelonk, de grotten in om glimwormen te bekijken. Deze wormpjes, waarvan het gloeipunt aan het einde van hun lijfje zit, maken ongeveer 25 kleefdraden waarmee zij hun prooi vangen. Ze hebben voor een maand

genoeg aan één vlieg. Na de grotten gaan we door naar Tauranga in het Noorden. Deze plaats ligt aan de oceaan en blijkt een gezellige badplaats te zijn. Het weer is goed, het appartement geweldig, dus blijven we hier een paar dagen. Dat geeft ons de gelegenheid om te spelen in de hoge golven en de krachten te ervaren van de zee. Er wordt veel met surfplanken op de golven 'gereden' en een bodyboard komt hier goed van pas. Voor Stanny gaat hier nog een wens in vervulling. Ze gaat, samen met Petra, zwemmen met dolfijnen in het wild. Wauw, wat een ervaring om deze dieren vlak onder je door te zien zwemmen en met de boot, midden in een school van moeders met jongen terecht te komen. Martin en Wim beklimmen in die tijd Mount Maunganui. Een behoorlijk stijle klim, maar dan heb je wel een prachtig uitzicht. Zo vermaken wij ons uitstekend en genieten van zon, zee en strandleven.
Zondag 27 februari is het tijd om de koffers weer in orde te gaan brengen en voorbereidingen te gaan treffen voor onze rit naar Auckland. Daar vandaan vliegen wij dinsdag verder naar Hong Kong en gaan Martin en Petra weer naar Nederland. We kunnen terugkijken op een fijne tijd samen, in een bijzonder mooi land, met zijn prachtige natuur. Ook dit was weer echt genieten!!

Vooruitblik:

• Hong Kong
• Bij Louisa en Hans op bezoek in India bij het Eco-Trust kinderproject 
• Indonesië

Eenvoudig reageren via http://www.stannywim.waarbenje.nu/