Op naar Chili, Argentinië en Australië

Hoera, eindelijk dan weer een levensteken van ons. Wij komen er steeds meer achter dat, als je rondreist, zoals wij dat doen, je regelmatig in situaties en op plaatsen komt, waar internet gebruiken onmogelijk is en/of we ons er geen tijd voor gunnen, omdat we zo ontzettend genieten!

Maar goed, waar waren we gebleven. Oh ja, we sloten de deur achter ons in Paramaribo.

Wim jr. brengt ons vroeg in de ochtend naar Zanderij. Alles verloopt vlotjes en een paar uren later, na drie politiecontroles, zitten we in het vliegtuig op weg naar Aruba. Tijdens deze vlucht laten we onze belevenissen in Suriname nog eens aan ons voorbij gaan. Daarbij ontkomen we er niet aan, om ons te blijven verbazen, over het feit dat een man als Bouterse, met zo'n beladen verleden, gekozen is tot president. Ook uit gesprekken met diverse mensen in Suriname maken we op, dat een groot deel van de bevolking ontzettend naïef is en de ogen sluit voor het verleden. Zolang zij blijven geloven in sprookjes, zal dat land nooit echt een vrij en democratisch land worden. De reis naar Aruba is kort en al snel zwaaien we naar Sanne, die al staat

te wachten. Daan en Sanne zijn vrienden van Raoel en Annelies. Daan is helaas op oefening, maar gelukkig wel op het eiland en het valt ons toe, dat wij vanmiddag een bezoek gaan brengen aan het Arikokpark (daar kwamen wij de vorige keer niet aan toe, mede vanwege de hoge waterstand). Laat Daan daar nou net op oefening zijn! Nadat we ons in hun mooie huisje hebben opgeknapt, rijden we met Sanne in hun Jeep, met speciale instap, naar dat mooie reservaat. En wie komen we daar tegen?? Jawel, Daan. Een hartelijke begroeting en leuk weerzien. In de avond nemen we Sanne en Daan mee uiteten in een leuk restaurantje "Tango" genaamd, heel gezellig en lekker om bij te praten. De volgende ochtend nemen we afscheid van Daan en brengt Sanne ons naar het vliegveld. De vlucht naar Miami gaat vlotjes en het doorchecken van onze bagage naar Santiago is meteen goed geregeld. 12 november, Gido, onze kleinzoon, is 6 jaar geworden. Gefeliciteerd! Zondagochtend 14 november om 07.00 uur landen we in Santiago de Chili. Met openbaar vervoer gaan we naar ons appartement in het centrum. Het blijkt een mooi en groot appartement te zijn. Na wat zwemmen en rusten gaan we de zondagmiddag beleven in de hoofdstad van Chili. En dat is echt een mooie ervaring. Het gezinsleven speelt zich af op straat. In een heerlijke ontspannen sfeer wandelen ouders met kinderen over de pleinen, zitten in groepjes bij elkaar te praten of genieten van de rust en het heerlijke weer. Wat ons meteen opvalt is, dat niemand haast heeft, dat er veel verschillende

bevolkingsgroepen zijn, dat het schoon en netjes is en dat de vaders de kleine kinderen dragen of de kinderwagens en buggy's duwen. Na een fijne wandeling brengen we een bezoek aan de prachtige kathedraal op de Plaza del Armas en belanden daarna op een terrasje. Een danspaar in mooie kleding geeft een demonstratie en even verderop wordt er door de gewone bevolking gedanst op muziek, die live gezongen wordt door een jonge vrouw. Geweldig, wat een sfeer!!
De volgende morgen pakken we de bus naar de kust en bezoeken Vina del Mar en Valpareso. Dat is even wennen. De temperatuur valt zwaar tegen en Wim koopt, noodgedwongen, een vest. Geen stranddagje dus, zoals we hadden gehoopt. Een wandeling door het park en langs het strand, met veel pelikanen, zijn voldoende. Valpareso is bekend om zijn veelkleurige huizen die tegen een stijle bergwand zijn aangebouwd. Met een soort container-kabelbaantje gaan we naar een hoger gelegen stadsdeel en hebben daar een mooi uitzicht over de bergwand en de (Marine)haven. In de dagen, dat we in Santiago zijn, ontmoeten wij ook Bob en Isabel Horsman. Dit hadden we al gearrangeerd, voordat we uit Nederland vertrokken waren. We hebben een enige middag met Isabel, die ons naar een kunst en cultuur markt brengt. Daarna genieten we van een heerlijke maaltijd bij hen thuis. De volgende ochtend vroeg op. We gaan met de bus door het Andesgebergte naar Mendozza in Argentinië. De zitplaatsen in deze bussen zijn te vergelijken met de business-klasse in een vliegtuig. Je krijgt je maaltijden en drankjes en kunt ongestoord, languit, slapen. Welke burger heeft dat!  Het wordt een prachtige rit, waarbij we over een bergkam komen, nadat we 33 haarspeldbochten hebben gehad. GIGANTISCH en dat met die grote bussen en enorme vrachtwagens.  Op die hoogte hebben we meteen de sneeuwgrens bereikt en zien we de prachtige bergtoppen aan ons voorbij schuiven. Wat ons opvalt is dat de vorm, de kleur en het soort gesteente van de bergen aan de Chileense kant heel anders zijn dan die aan de Argentijnse kant. Na een rit van 8 uur komen we in Mendozza aan. In de dagen in Mendozza maken we mooie stadswandelingen en een excursie naar verschillende wijnbedrijven en een olijvenverwerkingsbedrijf. Zaterdag 20 november. Koffers weer inpakken, op naar de busterminal. Een nachtrit van 14 uur staat ons te wachten in zo'n mooie luxe bus, richting Buenos Aires. Zondag 21 november, hoera, Paula onze schoondochter is jarig. In de hoofdstad van Argentinië aangekomen hebben we in het centrum Hotel Bristol geboekt aan de Avenue 9de Julio. De breedste straat ter wereld. Hij heeft 23 rijbanen met daartussen en daarnaast nog groenstroken en trottoirs ter grootte van nog eens 10 rijbanen. Phoe-hé! Een prachtige, bruisende stad. Een mooi centrum, goede wandel-winkelstraten en diverse folkloristische wijken. De stad van de Tango!! Voor die avond boeken we meteen een Tangoshow met dansles en diner. De Tango hebben we niet geleerd, maar wel hebben we erg gelachen. De show was geweldig, mede omdat we prachtige plaatsen hadden gekregen. Het eten was heerlijk en alles prima, in stijl, geregeld. We hebben een rondtour door de stad gemaakt, die uit drie ritten bestond, naar de verschillende wijken van de stad en verdeeld kon worden over meerdere dagen. Een prima manier om, in korte tijd, een goede indruk te krijgen van zo'n grote stad. Tijdens de eerste rit komen we op het beroemde Plaza del Mayo en lopen daar enige tijd rond. De witte hoofddoekjes van de 'Dwaze Moeders' staan afgebeeld op het plein. Elke donderdag komen daar nog steeds vele vrouwen samen om te demonstreren uit protest tegen de verdwijning van zovele mannen en jongens tijdens het regime van Pinochet in de jaren 70. Sinds jaren is er nu ook een soort tentenkampje opgericht waar de 'vergeten militairen' bivakkeren. Dit zijn oud-militairen uit de Falklandoorlog die geen enkele erkenning en compensatie hebben gekregen voor hun inzet tijdens die oorlog in 1982. Aan de rand van dat plein staat ook het Casa Rosada met het welbekende balkon, vanwaar Eva Perón het volk toesprak en opriep tot actie. 'Don't cry for me, Argentina!'. Playa del Mayo is dus het plein van protest. Tijdens de tweede rit krijgen we een goede indruk van de luxe buitenwijken van de stad en de derde rit brengt ons in de Boca wijk. Daar waar de tango op straat wordt gedanst, waar het beroemde Boca-stadion staat, waar Maradonna zijn voetbalcarriëre begon, waar de huizen bontgekleurd zijn, door verfresten van boten te gebruiken.en daar waar het leven bruist en gonst. In elk restaurant en op elke straathoek wordt de tango gedanst en mensen die mee willen doen gaan gewoon hun gang. Ook komen we door het havengebied en langs de gerestaureerde kades. Deze zijn, inclusief de pakhuizen, weer in oude stijl teruggebracht en fungeren nu als restaurant of winkel en is een geweldige trekpleister voor het publiek tijdens de weekenden.
Als we uit ons hotelraam kijken, dan zien we midden op de Av. 9de Julio, vlak voor onze neus, dat er een enorm podium is opgebouwd. Het is zaterdagavond en voor dat podium worden honderden stoelen klaargezet. ????? Het blijkt dat wij, vanuit ons hotelraam, mee kunnen genieten van een balletshow, waarin wordt gedanst op de muziek van de Carmina Burana. Prachtig !! Ook wordt deze show rechtstreeks uitgezonden op TV. We zitten dus 1e rang. De volgende ochtend is alles al weer afgebroken en opgeruimd en neemt het gewone leven weer zijn loop. Wij bereiden ons voor op een nieuwe bustrip. Deze keer naar het noorden. Eerst gaan we nog koffie drinken in het Akira Sushi restaurant. Dit bevindt zich op de 22ste verdieping van een wolkenkrabber, van waaruit we een prachtig uitzicht hebben over een groot deel van de stad en het havengebied, met op de achtergrond de Atlantische Oceaan. Om 18.00 uur zijn we bij de busterminal. Je moet je voorstellen dat zo'n busterminal ongeveer 18 verschillende touroperaters herbergt, verdeelt over ruim 40 loketten. Het is er een komen en gaan van bussen, die naar alle uithoeken van het land rijden. Soms wel 3 of 4 verschillende busmaatschappijen, die op hetzelfde tijdstip naar dezelfde bestemming gaan. Wij hebben weer gekozen voor een luxe bus, want we willen naar Cataratas del Iquazu, hoog in het noorden van Argentinië en op het drielandenpunt van Paraquay, Brazilië en Argentinië. De reis zal 17 uur duren. De bus vertrekt precies op tijd, het diner is smakelijk, wijntje erbij, filmpje op het scherm, stoeltje achterover .... en dat voor 450 Peso (90 euro) voor een reis van 1200 km door berg en dal en God mag weten wat voor verlaten oorden meer. Bij aankomst zien we vanuit de busterminal ons hotel al liggen, dus dat hebben we weer prima geregeld. Onze hotels boeken we steeds online via http://www.booking.com/ en dat bevalt ons uitstekend. De twee dagen daarna krijgen we de ervaring van ons leven. MAGNEFIEK, woorden schieten te kort. Oh ja, we moeten nog vertellen waaróm we daar zijn. Wel, de mooiste en grootste watervallen, die we ooit hebben gezien. En we hebben ze niet alleen gezien, maar ook gevoeld en beleefd. Werkelijk ongelooflijk, overweldigend, fascinerend,
ademdenemend, indrukwekkend, spetterend, fantastisch en sprankelend. Een super ervaring! Naast het horen van het geweld van het neerdonderende water, zien we ook telkens weer een prachtige regenboog boven het water. De watervallen van Iguazu zijn 's werelds breedste watervallen en liggen midden in de jungle en zijn 2,7 km breed met een hoogte van 70m.. Een aaneenschakeling van 275 watervallen en watervalletjes. We beleven het ook nog op een heel speciale manier. We gaan namelijk met een boot op weg en duiken dwars door een paar watervallen heen. Wat een geweld, we zitten echt naar adem te happen. We hebben een DVD gekocht van deze watervallen, dus kunnen we het jou altijd nog eens mee laten beleven. Later gaan we met een andere boot het moeras en de jungle in en zien prachtige vlinders, vogels en ... krokodillen. Vlak nadat we een krok van ongeveer 1.50 meter zijn gepasseerd, kan Wim het niet laten om samen met een jongere knul, uit de kleren te gaan en hopla een heerlijke, verfrissende duik te nemen. Stanny ziet het met enige bezorgdheid gebeuren, maar Wim ligt er al in. Na een paar honderd meter pikt de boot ze weer op en klimt Wim weer aan boord, helemaal compleet! Het zijn namelijk zoetwaterkrokodillen en die houden niet van Wimmenbillen. Naast veel vlinders zien we ook apen, een toekan, verschillende lagarto's (grote logge hagedissen), een aantal coati's (soort neusbeertje met lange staart) en veel andere in het wild levende dieren. Wat een ervaring!! In Iquazu is natuurlijk alles gericht op de toerist en dat zijn er honderden per dag. Er is dus van alles te koop. Zo kopen we bij een interessante
jonge dame een paar mooie sieraden van natuursteen en schaffen we ook een maté en bombilla aan. Dat is een traditioneel houten bekertje waaruit sterke kruidenthee wordt gedronken door middel van een zuigpijpje, de bombilla. Leuk voor thuis, toch? Overal zie je mensen daar mee lopen tot zelfs winkelpersoneel aan toe. Na deze geweldig indrukwekkende ervaringen rijden we weer terug naar Buenos Aires. In het hotel kunnen we onze indrukken gelukkig via internet delen met de kinderen en familie. Want als je zoiets moois hebt beleefd,  is het fijn om dat te kunnen delen. We zitten nu in een ander hotel dan vorige keer, maar wel is op de Av. 9de Julio. Er is weer een groot podium geplaatst en de TV-camera's staan weer klaar. Het blijkt een klassieke balletuitvoering te worden op muziek van La Traviata, dat wordt uitgevoerd door een Philarmonisch orkest. Die avond zijn we daar ook bij aanwezig en verbazen ons over de vele mensen die aanwezig zijn. Buenos Aires, een prachtige stad en absoluut de moeite waard om te beleven.
Maandag 29 november, de dag dat we Zuid-Amerika gaan verwisselen voor Australië. Maar dan wel eerst de bagage goed nakijken of er geen fruit, zaden, zand aan schoenen, etenswaren etc. etc. meer inzit. Want de snuffelhondjes op de internationale luchthavens van Australië zijn zeer goed getraind en het kost je uren van uit- en weer inpakken als er wat gevonden wordt. Die ervaring hebben we al, dus ..... We vliegen naar Sydney en gaan veertien uur vooruit in de tijd. De dag verruilen we voor de nacht. Dat betekent dus een stevige jetleg. Carolien heeft voor ons een appartement georganiseerd in het centrum, een prima stek om te verblijven. Dicht bij de haven, The Operahouse en de Harbour Bridge. De volgende ochtend zijn we (te) vroeg wakker natuurlijk. Het regent. Bah, dat zal de hele dag zo blijven. Nou ja, we ontbijten aan de kade en boeken een concert in The Operahouse voor morgenavond. Dan op naar de Sydney Tower. Boven zien we niets anders dan mistflarden en dikke regenwolken. We mogen morgen gratis terugkomen. Dan maar de warenhuizen in zoals de Queen Victoria Arcade. Prachtig in Kerststijl versierd met een enorme Swarovski-boom. In de middag, op naar de Harbour Bridge. Wim gaat deze tegen zonsondergang beklimmen. Dat


betekent in een speciale uitrusting en gezekerd over de ene boog van de brug naar boven, dan oversteken en over de andere boog weer terug. Een trip van ruim drie uur. Niet echt zwaar, hoewel er een paar punten zijn waar je zeker geen hoogtevrees moet hebben. Heeeeeel bijzonder en een prachtige ervaring met mooie uitzichten. Stanny klimt naar een ander deel van de brug en bezoekt een expositie over de bouw. Rond 21.30 uur is hij weer terug en duiken we gezellig een pub in om elkaar bij te praten. De volgende ochtend nog steeds slecht zicht vanaf de Tower, een mooie dag dus om een bezoek te brengen aan het Maritiem Museum. Daar is een expositie "On their own" over meer dan 100.000 Britse migrantenkinderen, die vanaf 1860 oa. naar Australië zijn gestuurd. Schokkend om te zien en te lezen hoe deze kinderen, vanuit Engeland, volgens een programma van de overheid, naar o.a. Australië werden getransporteerd, "omdat dat goed was voor hun ontwikkeling". Eind 2009 bood de Australische regering officieel zijn verontschuldigingen aan en deed Engeland dat in 2010!!!!
Het weer is inmiddels opgeknapt. Met een veerboot varen we door de haven terug naar Circular Quay. Tijd voor een lekker glaasje wijn met prachtig uitzicht op het operagebouw en de haven. In de avond op naar het operagebouw, waar wij een concert bijwonen van een Chinees Folk Orchestra. We moeten even wennen aan de klanken van de verschillende instrumenten en het is leuk om te achterhalen waar welke klank vandaan komt en bij welk instrument het hoort. Daarbij genieten we van de mooie houten zaal en de goede akoestiek. We hebben een plesante avond.
Vrijdag 3 december weer vroeg wakker. We vernemen dat het in Nederland stevig heeft gesneeuwd. Sinterklaas Frank en Pieten Joshua en Raoel bezoeken vandaag, met leerPiet (kleindochter) Lianne, haar school in Heemskerk. Een echt familieoptreden. Jammer dat wij daarbij niet aanwezig kunnen zijn! Tijdens ons ontbijt in een restaurant aan de kade maken wij rijmpjes voor de Sinterklaasavond, die wij in Melbourne met Carolien en haar kinderen zullen gaan vieren. Dat valt nog niet mee in het Engels, maar het resultaat mag er zijn. We vliegen vandaag naar Melbourne, een vlucht van maar anderhalf uur. Carolien en Carla staan ons op te wachten. Carolien is de dag hiervoor overgekomen vanuit Perth. Een warm weerzien. De komende dagen staan in het teken van lekker bijpraten, voorbereidingen voor de Sintviering, tuin opruimen, visum voor India regelen, gezellig spelletjes doen en we geven onze kleding weer eens een 'normale' wasbeurt. Want als je weken lang vanuit je koffer leeft, dan kun je af en toe alleen maar kleine wasjes doen. Zondag 5 december: "Mijn hartje klopt van vreugde". We zijn bij Carla uitgenodigd om Sinterklaas te vieren. In haar appartement is het een mix van Sint en Kerst. Ze heeft haar uiterste best gedaan om een Sintsfeer te creëren. Allerlei Sintspulletjes heeft ze uitgestald. Ze heeft zelfs speculaas gebakken! Wel moeten we even wennen aan het gezicht dat de zak van Sinterklaas naast de kerstboom staat. Valjean, zijn vriendin Lil en een vriendin van Carla zijn ook aanwezig. We genieten van een geweldige lunch en een gezellige pakjesmiddag. Terug in het huis van Carolien pakken we onze koffers weer in en vliegen de volgende dag naar Hobart in Tasmanië. We huren daar een auto en bezoeken de komende tien dagen verschillende interessante en mooie plaatsen op dit prachtige, groene, winderige, koude en heuvelachtige eiland. Na een dagje Hobart rijden we naar het zuid-oostelijke puntje, Port Arthur. Een voormalig strafkamp voor de, vanuit Ierland en Engeland naar Australië overgebrachte gevangenen, die al meerdere ontsnappingen achter de rug hadden. Heel interessant!
Na een dagje rust rijden we naar de oostkust en verblijven we drie dagen in Coles Bay. Deze streek staat bekend om zijn oesters en kreeft. Juist ... daar genieten we dus uitgebreid van en laten dat gepaard gaan met een verrukkelijke Sauvignon Blanc. Zie je het voor je. Zo, even mijn mond afvegen. Coles Bay is de poort tot het Freycinet National Park met zijn prachtige Wineglass Bay. Wat een toepasselijke naam! Maar, om daar te komen moet je wel een paar uur lopen. Wandelschoenen aan, voldoende water mee, inschrijven in het bezoekersregisters (zodat men weet wie wanneer is gaan lopen en weer teruggekomen is) en off we go! Geweldig die natuur, de frisse wind en de prachtige uitzichten. Terug in Coles Bay doen we boodschappen in de supermarkt annex postkantoor. We eten 's avonds heerlijk thuis. Maar wel met de haard aan, want het is best koud. De volgende dag staat een bezoek aan het wildlifepark op het programma. We gaan nu eens eindelijk de Tasmanian Devils echt bekijken  Wel, die wil je niet 's nachts tegen komen. Tijdens voedertijd vertelt een ranger over de op Tasmanië in het wild levende dieren en dat zijn er heel wat. Waaronder de Tijgerslang, die nog  veel voorkomt. Maandag 13 december rijden we, via het mooie plaatsje Daloraine, naar de westkust. Dit plaatsje ademt nog de sfeer van de jaren 50 uit. Verder op weg naar de westkust komen we langs Cradle Mountain. We stoppen, maken daar een rondwandeling en komen en-passant nog dit schattige diertje, een walleby tegen.
Daarna gaan weer door, richting Strahan (Strohn) een havenplaatsje. Onderweg even een bakkie uit onze kleine thermoskan. Voor wie gaat reizen zoals wij, een aanrader om in je uitrusting te hebben. In Strahan komen we, via de toeristeninformatie, in een prachtig appartement terecht. Ruim opgezet en zeer smaakvol ingericht. We halen fish en chips en genieten op de veranda in de zon van onze maaltijd. In de avond, bij de brandende haard, een scrabble of rummikub en dan lekker naar bed.








De volgende morgen na het ontbijt vlot naar de haven. Er wacht ons een river cruise met lunch. Met z'n drieën genieten we er volop van. We gaan even buitengaats en dat is, voor veel mensen aan boord, net genoeg om niet zeeziek te worden. Er staat namelijk een strakke windkracht zes en de deining is behoorlijk. Hierna varen we de Gordon River op en brengen we een bezoek aan Sarah Island. Dit was, zo rond 1830, de eerste strafkolonie voor zware crimminelen. Om deze personen bezig te houden werd er een programma opgezet om schepen te bouwen. In de loop van een paar jaar zijn hier tientallen schepen van stapel gelopen. Uiteindelijk vond een nieuwe gouveneur van Tasmanië het niet goed meer om daar gevangenen voor te gebruiken, dat was te weinig straf. De gevangenen zijn toen overgebracht naar Port Arthur. Op dit Sarah  eiland krijgen we een leuke rondleiding . De gids brengt het verhaal heel beeldend door de verschillende gasten een rol in het geheel te geven. Als we weer aan boord zijn volgt er een uitgebreid lunchbuffet. We smullen van de heerlijke zalm, die in grote getale aanwezig is en laten het ons allemaal heerlijk smaken. Halverwege de middag zijn we weer aan wal en kijken terug op een heerlijke en luxe boottrip. John en Carolien, bedankt! Als we weer in Hobart zijn, besluiten we meteen door te rijden naar Mount Wellington, die hoog boven de stad uittoornt. Hij heeft vandaag "zijn hoed niet op" en dat is bijzonder. De meeste dagen van het jaar is de bovenste helft van deze berg in de wolken verdwenen. Vandaag niet, dus hup naar boven. Dit geeft ons een prachtig uitzicht over de stad Hobart en het is imposant om te zien hoe er een regenwolk recht op ons afkomt op ooghoogte. Zaterdag gaan we naar de Salamanca Market waar ieder zich uitstekend vermaakt. Wim wordt geboeid door het optreden van een Schotse band, terwijl Stanny en Carolien heerlijk tussen de kraampjes zwerven. In de middag skypen met het thuisfront. In de krant lezen we dat in Coles Bay de supermarkt annex postkantoor vannacht is afgebrand. Toch een raar idee als je daar pas nog bent geweest. Zondag brengen we nog een bezoek aan de Botanische tuin en op weg naar het vliegveld lunchen we in een oesterrestaurant. Top!! Twee nachtjes in Melbourne en dan door naar Perth aan de andere kant van Australië. John staat ons op te wachten en thuis staan de 'bubbels' klaar. In de dagen, die volgen, komt ook Carla vanuit Melbourne aan en arriveert Mieke vanuit Derby(Noord  west Australië). Een fijn weerzien en goede opmaat naar de voor ons liggende feestdagen. In de ochtenden hier in Perth pakken wij het sporten weer op, want er is hier en daar wel een kilootje bijgekomen de laatste maanden. Samen badmintonnen als het niet te hard waait, Stanny, samen met John en Carolien, zwemmen in de vroege (05.15) ochtend en Wim pakt de fiets om heerlijk een uur stevig bezig te zijn. Ook dat fietsen moet vroeg gebeuren, want na 11 uur wordt het echt te warm. Hier in West Australië is het weer geweldig. Voor velen te warm, 32 tot 40 graden, maar wij vinden het heerlijk. Elders in Australië is het echter minder prettig. Grote overstromingen aan de Oostkust in Queensland en ook in het Noordwestelijke deel van West Australië is er grote wateroverlast. Gelukkig hebben wij daar geen last van. In de middag van 24 december rijden we met z'n allen naar het zuiden, naar Bunbury. Daar wonen twee zussen van John en samen met hun gezinnen en de moeder van John brengen we de Kerstdagen door. Terwijl jullie in sneeuw en kou zitten, met kachel en kaarsjes aan, liggen wij in het zwembad, lopen in korte broek en zitten buiten op het terras aan een heerlijk gekoeld biertje. Heel anders, maar mede door de goede sfeer, heel gezellig. Op Tweede Kerstdag drinken we nog gezellig met z'n allen koffie en rijden dan weer terug naar Perth. In de dagen daarna gaan Carla en Mieke weer naar hun eigen stekkie, is kleinzoon Wouter 5jaar geworden en keert de rust weer een beetje terug. Tuintje sproeien, sporten, kwebbelen, bezoekje hier, bezoekje daar, heerlijk rustig. Oud en Nieuw vieren we thuis met z'n vieren. Geen oliebollen of appelflappen, heel ver weg ergens een 'stads-vuurwerk', geen Freek, geen aftelklok, Maar wel een slaatje van Carolien haar hand met een afbeelding van de klok en gezellig en knus bij elkaar. We laten de kurk om 12 uur knallen wensen elkaar een geweldig nieuwjaar en staan in ons T-shirt en korte broek nog even buiten te luisteren naar .... de stilte van het nieuwe jaar 2011.
Een goed moment om jou en een ieder die dit leest, vanaf de andere kant van onze aardbol een

   GEWELDIG, GEZOND, LIEFDEVOL EN REISLUSTIG JAAR TOE TE

WENSEN in 2011.

Zojuist gehoord:
Opbrengst van expositie van Babs Bannenberg heeft €1005,- opgeleverd! FANTASTISCH!
Dat brengt het totaal van onze sponsortocht voor Eco-Trust India boven de € 10.000. ONGELOOFLIJK!!!

Onze vooruitzichten:

• Carolien en Carla samen 90 in Melbourne op 15 januari
• Met Martin en Petra door Nieuw Zeeland 17 januari tot eind febr.
• Bij Louisa en Hans op bezoek in India bij het Eco-Trust kinderproject in maart

Eenvoudig reageren via http://www.stannywim.waarbenje.nu/