Na een hartelijk afscheid van Martin en Petra, op het vliegveld van Auckland, checken we in en gaan nog wat snuffelen in de diverse winkeltjes. Hierbij lopen we pardoes tegen Bank en Henk Beentjes aan uit Uitgeest. Samen met Agaath en Tineke drinken we koffie en spreken onze verbazing uit over deze ontmoeting die ons 'toevalt'. Vlak voor ons vertrek, zijn wij nog getuigen van de twee minuten stilte, die er worden gehouden om de slachtoffers van de aardbeving in Christchurch te gedenken.
dat we in deze stad zijn gaan we naar een hoger gelegen deel van de stad via de langste roltrap ter wereld, iets minder dan een kilometer lang. Boven gekomen moeten we via de gewone trap weer terug, in totaal 880 treden. Halverwege zijn we, langs de trap, even in een barretje gaan zitten en hebben heerlijk genoten van het leven dat zich daar dagelijks afspeelt. Echt boeiend! In de avond hebben we naar een licht-lasershow gekeken, die wordt gehouden aan de kade en die zich afspeelt tussen Hong Kong Island en Kow Loon. Verder hebben we een georganiseerde toer door de stad gemaakt, waarbij we eerst een Boeddhistische tempel en vervolgens een Taoïstische tempel hebben bezocht, om daarna met een lange gondel-kabelbaan naar het hoogste deel van de stad gebracht te worden. En wat bezoeken we daar, .... inderdaad een andere tempel, maar nu één, waarnaast een enorme zittende Boeddha is geplaatst. 
Werkelijk heel bijzonder. We lopen daarna rond in het To Po Lin klooster en vinden dit een
mooie plek om wierookstokjes te branden en even stil te staan bij het recente overlijden van twee mensen, die wij van nabij hebben gekend. Helaas voor de reisleiding komen we hierdoor te laat bij de bus aan en krijgen (ha-ha) een 'gele' kaart, zoals de aardige reisleider ons lachend zegt. Wij weten echter zeker dat de goede Boeddha het ons allang vergeven heeft. We bezoeken een oud vissersdorpje, deels nog gebouwd op palen boven het water en zien vele soorten gedroogde vis, tot haai aan toe. Daarna maken we met een Sampan een tochtje door de haven, om vervolgens afgezet te worden bij een groot drijvend Chinese restaurant, waar we een originele dim-sum lunch krijgen voorgeschoteld. We zijn mooi op tijd terug om onze koffers op te halen voor onze vlucht naar Chennai in India.
Midden in de nacht stappen we de aankomsthal van het vliegveld van Chennai uit en belanden in een heksenketel van krioelende mensen, roepende taxichauffeurs, een kakofonie van toeterend verkeer, drukkende en vochtige warmte, overal stof en plastic afval in het rond .... kortom India! Zwager Hans en Murugan, de chauffeur van het project, staan ons op te wachten. Op naar Tiruvannamlai en Wonderland, de plek, waar de kinderen van het Eco-Trust project wonen. Dat is een rit van ruim drie uur, die wij niet snel meer zullen vergeten. Wat een chaos op de weg en in het verkeer. Op het vaak beschadigde wegdek word je links en rechts gepasseerd, wordt er constant, met allerlei vormen van claxons, oorverdovend getoeterd, rijdt haast iedereen met verblindend grote lichten, kom je ook auto's en motoren tegen zonder licht en moet je er op bedacht zijn dat, zelfs op een vierbaans weg, je opeens een tegenligger tegemoet komt. We sluiten onze ogen maar, hopend op de kwaliteiten van Murugan en de voorzienigheid en dommelen even weg. Tegen de ochtend komen we aan op Wonderland, een oase van rust, orde en properheid. We worden door zus Louisa hartelijk begroet en gaan direct naar onze mooi ingerichte kamer. De watchman en manus van alles Shangar brengt onze bagage. Hij zal tijdens ons verblijf ervoor zorgen, dat het ons aan niets ontbreekt.
Zo maken we ook meteen kennis met de lieve Supornam, die een prachtige colam, zandtekening, als welkom op de grond voor het huisje heeft gemaakt. Zij kookt op het project de maaltijden en zal ons verder verzorgen. Wij knappen ons op en nemen even onze rust. In de middag gaan we met Louisa en Hans, in de taxiscooter van Ramesh, de stad in. Ramesh is onze privé chauffeur en gids, hij spreekt de taal, kent de weg en heeft overal zijn adresjes. In de stad wacht ons de volgende 'openbaring'. Naast hetgeen we al schreven over het verkeer, komen er nu nog twee dimensies bij: de bedelaars en 'heilige'koeien die je overal tegenkomt. Naast dat de weg door velen als open riool wordt gebruikt, doen die koeien daar nog een flinke klodder bovenop. Mocht dit allemaal wat negatief overkomen, dan is dat niet onze bedoeling. Maar
als je, als kersverse westerling, hier binnenhuppelt is het, op zijn minst, even slikken c.q.wennen en heb je even tijd nodig om deze cultuurschok te verwerken. Zo komen we er, in de loop van ons verblijf, achter dat er in het weggebruik een bepaalde prioriteit bestaat. Om het wat aanschouwelijk te maken hebben we de verschillende categorieën maar een cijfertje gegeven van 0 tot 10. De voetganger telt hier niet en moet voor al het verkeer wijken, 0(nul) dus. De fietser is 1, de brommer 2, de scootertaxi 4, de motor 5, de auto 6, de vrachtwagen 8, de bus 10 en de koe = heilig. Motoren komen hier het meeste voor en zijn een snel en goed vervoermiddel. Hele gezinnen worden er tegelijk mee vervoerd (ouders met twee kinderen), maar ook complete deuren, planken van 2,5 meter breed en ander huisraad. De bus krijgt een 10, omdat deze boven alle wet verheven is. Al het verkeer wijkt voor de bus. Hij haalt in, wijkt uit en rijdt compleet tegen het verkeer in, veelal met een behoorlijke snelheid en afgeladen vol met passagiers. Wat een belevenis! Tiruvannamalai is een drukke stad. Dit komt hoofdzakelijk omdat hij ligt aan de voet van de heilige berg Arunachala en er één van de grootste Hindoetempels van India staat. Vlak naast deze tempel ligt de Ashram Sri Ramana Maharishi. Dit alles zorgt voor een grote stroom pelgrims en toeristen. De mensen zijn heel vriendelijk en altijd bereidt om je te helpen. We hebben leuke winkeltjes
bezocht en in verschillende restaurantjes heerlijk gegeten. Dat eten doe je dan wel op de Indiaase wijze, met je handen, alleen je rechter hand uiteraard..... In de avond van onze eerste dag worden we voorgesteld aan de kinderen die op Wonderland wonen. Twaalf jongens, in de leeftijd van 5 tot 14 jaar, worden daar momenteel dagelijks begeleid door een staf van vijf medewerkers. Het zijn een stel leuke en enthousiaste jongens, die al behoorlijk Engels spreken. Er wordt veel gelachen, maar ook serieus gewerkt en gestudeerd. Zo hebben ze allemaal een dagelijkse taak om Wonderland schoon en netjes te houden, moeten ze hun eigen kleding wassen en helpen elkaar, daar waar nodig. Na deze begroeting zijn wij aan het eind van ons latijn en duiken snel ons bed in. Zondag 6 maart kleden we ons in de stijl van het land en is een ieder druk. Het is vandaag een bijzondere dag. Er komen ongeveer 40 ouders, vanuit de naaste omgeving, van kinderen die dagelijks op Wonderland huiswerkbegeleiding krijgen. Dit is heel belangrijk voor het project, want zonder het support van de ouders ziet de toekomst voor deze kinderen er veel minder rooskleurig uit. Vijftig procent van de kinderen in India gaan nl. niet naar school en kinderarbeid komt nog regelmatig voor. Het wordt een leuke en levendige bijeenkomst, waarin tevens aan de ouders aandacht wordt gevraagd, voor het beter onderhouden van het milieu. Na deze bijeenkomst overhandigen wij, in aanwezigheid van de stafleden, leerkrachten en een grote groep kinderen, onze cheque aan Girish. Een feestelijk moment en voor ons een kroon op ons fiets-werk. (Zie ons vorige bericht). Wat hebben we tijdens ons verblijf verder ondernomen. Wel, we hoefden ons niet te vervelen, want Louisa had een aardig programma in elkaar gedraaid. We hebben onder andere op en om de Arunachale (berg) gewandeld,
hebben de tempel en de ashram bezocht en hebben in een kleinere tempel in Adianamalai, onder begeleiding van de aanwezige priester, een puja (kleine offerceremonie) gehouden. Stanny zie je dus niet meer terug, die is geoff.... Auw, ze slaat me! Dit alles deden we vroeg in de ochtend, omdat het anders te heet is (35 tot 40 graden). Overigens, dat je in een tempel wordt gezegend, is niet zo vreemd, maar als dat door een levensgrote echte olifant wordt gedaan, ..... Welnu, dat gaat als volgt. Je loopt naar hem toe, stopt een muntstuk in zijn slurf, buigt je hoofd en krijgt vervolgens een tikje met zijn slurf op je bol. Met andere woorden: door slurfoplegging wordt je meteen van allerlei waanideëen bevrijd.
Trouwens, je moet nog snel zijn ook, want voor je het weet heb je die knal al te pakken. Op een ochtend
hebben we de kinderen naar school gebracht. We liepen gezellig met de jongens door het veld en bij de school aangekomen mochten we in alle klassen even kijken. Wat grote klassen in Nederland? Hier zitten er makkelijk 40 tot 60 kinderen in de banken, keurig in uniform, schoon en gekamd. Een andere ochtend rijden we naar Care Home Vilvarani , een andere locatie van Eco-Trust. Hier wonen geen kinderen permanent, maar wordt elke dag, net als op Wonderland, aan zo'n zestig tot tachtig kinderen uit de omgeving huiswerkbegeleiding en Engelse les gegeven.Tevens is hier de computeracademie gevestigd. Op Wonderland hebben we nog de nodige activiteiten met de kinderen ondernomen. Elke avond samen met ze
eten. Koddig is het om dan, na het gebed voor het eten, uit twaalf kindermonden te horen "Eet smakelijk" en even later, "Is het lekker?" Na het eten hebben Stanny en Louisa een paar keer met ze gevouwen en met ballonnen gespeeld. Op de vrijdagavond is het spelletjesavond. Een feest voor de jongens, mede omdat Louisa dan iets lekkers uitdeelt. Het is geweldig om te zien dat ze elkaar echt helpen. Zo spreekt Abin, de jongste van vijf, nog niet goed Engels, maar als we iets met hem willen bespreken, dan staat meteen één van de andere jongens op om te tolken. Bijna elke dag, zo rond een uur of vijf, komt Girish even bij ons vieren langs en onder het genot van een kopje thee, sapje of soep (five o'clock ....?) hebben we dan goede en interessante gesprekken met elkaar. Na een, voor ons, heerlijk verblijf van tien dagen, is het voor Louisa en Hans, na drie maanden India, weer tijd om naar huis te gaan. De avond voor het vertrek genieten we met alle kinderen en medewerkers, in aanwezigheid van Girish en zijn gezin, van een heerlijke maaltijd. De volgende dag worden ze door alle kinderen uitgeleide gedaan en bij de poort hartelijk uitgezwaaid. De kinderen roepen en zwaaien, maar wij zien ook een paar volwassenen,
zoals Moorthy en Supornam, die het er echt moeilijk mee hebben. Wij vertrekken een dagje later naar
Auroville, waar we een Ayurvedische (reinigings)behandeling van vijf dagen zullen gaan doen. Auroville is een klein plaatsje, dat vooral bekendheid heeft gekregen in de jaren zestig en zeventig. Veel westerlingen trokken er naar toe, om te helpen een 'nieuwe wereld' op te bouwen, Dit heeft o.a. geresulteerd in de bouw van de Matrimandir. Een groot goudkleurig bolvormig gebouw( de zon), dat als concentratie- meditatiecentrum dienst doet. Voor verdere informatie, raadpleeg internet. Verder wordt er gezegd dat Auroville een speciale plaats van ontmoeting is. Onze behandeling, gegeven door Rajesh zorgt niet alleen voor rust en evenwicht in het lichaam, maar ook voor een lekker vette, gladde huid, door de olieën, die worden gebruikt. Gelukkig bestaat het einde van de dagelijkse behandeling uit een scrubbeurt met klei en een warm kruidenbad. Nou ja bad, vanuit een grote emmer mandiën we ons, nadat we elkaar stevig hebben bewerkt met de modder. Echt moddergooien dus. En dat aan het einde van de middag bij kaarslicht, want steevast is er dan een powercut van twee uur. Echter niet iedereen kan klokkijken, dus soms begint die stroomuitval al om twee uur of zelfs elf uur. Maar ja, dat hoort er bij. Deepa, de vrouw van Rajesh, verrast
ons elke dag met de meest lekkere Ayurvedische maaltijden, werkelijk heel smakelijk. Deze dagen rusten we veel, wandelen we wat en verkennen, op gehuurde fietsen, de omgeving. Tijdens de lunch, op de vierde dag, wordt Wim voorgesteld aan een Nederlandse gast, die op uitnodiging van een andere gast, een keer komt eten. Hij stelt zich voor als Gerard Jak en zegt dat hij vroeger op school heeft gezeten met iemand, die ook Wim Dudink heette. Kortom, het blijkt dat Wim en Gerard in Purmerend op dezelfde school en in dezelfde klassen hebben gezeten. Sterker nog, ze zijn op dezelfe dag van hetzelfde jaar geboren. Hij woont hier al dertien jaar en runt samen met zijn vrouw Gaia, een guesthouse. We zijn van harte welkom. Uiteraard zoeken we hen op. Het guesthouse, Gaia's Garden, (http://www.aurovilleguesthouses.org/gs-profiledetails.php?id=45) blijkt een oase van rust en schoonheid te zijn, met een prachtig aangelegde tuin en mooie onderkomens. Wij waren van plan om, na de behandeling van Rajesh, nog een paar dagen naar Ponducherry te gaan, maar nemen nu graag de uitnodiging van Gerard aan om bij hen te komen logeren. Het worden een paar leuke en interessante dagen. Gerard is n.l. in de jaren zeventig al voor langere tijd in Auroville geweest, om te helpen bij de opbouw van 'de nieuwe wereld'. Dertien jaar geleden kwam hij er weer terug en vestigde zich daar voorgoed. Het was toen nog één grote woestijn, waarbij het regenwater, via grote canyons, direct de Golf van Bengalen in stroomde. 
Hij is daar begonnen met het bouwen van dammen in de canyons, om zo het water vast te houden. Het resultaat is verbluffend!!! De hele omgeving ziet er groen en wollig uit en is begroeid met bomen en struiken. Inmiddels heeft hij zo'n dertig dammen gebouwd en tevens gezorgd dat er een dependance schooltje ontstond. Regelmatig dineren we samen en halen dan herinneringen op uit de vijftiger jaren. Hij laat Wim verschillende boeken zien over Purmerend en hun vroegere Jozefschool. Op diverse foto's herkent hij vroegere vriendjes en zelfs broer Piet en zus Maria. Na drie heerlijke dagen nemen we hartelijk afscheid en rijden wij richting Chennai. Onderweg stoppen we om te kijken bij het tempelcomplex van Mahabalipuram, waarvan de verschillende delen uit één grote monoliet zijn gehouwen. Bij een naburig hotel nemen we nog een duik in de Golf van Bengalen en het mooie zwembad. Heerlijk verfrist komen we daarna op de luchthaven aan. We hebben een nachtvlucht naar Yogyakarta met een stapover in Kuala Lumpur, dat zal dus weinig slapen worden. Voldaan van alle indrukken vertrekken we mooi op tijd en kijken terug op een fascinerend verblijf in India.
Vooruitzicht:
Laat in de avond landen we in Hong Kong. Met een bus, helemaal voor ons tweëen, worden we naar ons hotel gebracht in de wijk Kow Loon. Na een goede nachtrust en een heerlijk ontbijt lopen we een rondje door de wijk om ons te oriënteren. Een echte Chinese volkswijk, maar kraak helder en schoon. Hong Kong heeft in China een status-aparte en is een stad zo groot als, of liever gezegd, iets kleiner dan de provincie Utrecht, maar met dit verschil dat er zeven miljoen mensen wonen!!! De stad bestaat uit ruim tweehonderd eilanden/tjes en is een smeltkroes van vele nationaliteiten, waar Oost en West perfect samenleeft. Ondanks de drukte is het er geen bende. In tegendeel. Het is prima georganiseerd, geordend en schoon. Het verkeer gaat over elkaar heen en onder elkaar door en er zijn talloze woontorens van meer dan twintig verdiepingen hoog om alle inwoners te kunnen huisvesten. Voor de voetgangers wordt goed gezorgd, veel fly-overs en speciale trappen. Wat ons o.a. opvalt is dat, bij een verbouwing aan een wolkenkrabber, het gebouw in steigers van bamboe wordt gezet, waarbij de bamboe stokken met kunststof bandjes aan elkaar worden geknoopt. Het openbaar vervoer is prima geregeld en wordt intensief gebruikt. We komen zelfs dubbeldeksbussen tegen waar 132 personen in kunnen worden vervoerd. Overal zie je winkeltjes in allerlei vormen en maten. Zelfs een winkeltje, dat niet groter is dan een kledingkast. Onvoorstelbaar! In de dagen
dat we in deze stad zijn gaan we naar een hoger gelegen deel van de stad via de langste roltrap ter wereld, iets minder dan een kilometer lang. Boven gekomen moeten we via de gewone trap weer terug, in totaal 880 treden. Halverwege zijn we, langs de trap, even in een barretje gaan zitten en hebben heerlijk genoten van het leven dat zich daar dagelijks afspeelt. Echt boeiend! In de avond hebben we naar een licht-lasershow gekeken, die wordt gehouden aan de kade en die zich afspeelt tussen Hong Kong Island en Kow Loon. Verder hebben we een georganiseerde toer door de stad gemaakt, waarbij we eerst een Boeddhistische tempel en vervolgens een Taoïstische tempel hebben bezocht, om daarna met een lange gondel-kabelbaan naar het hoogste deel van de stad gebracht te worden. En wat bezoeken we daar, .... inderdaad een andere tempel, maar nu één, waarnaast een enorme zittende Boeddha is geplaatst. 
Werkelijk heel bijzonder. We lopen daarna rond in het To Po Lin klooster en vinden dit een
mooie plek om wierookstokjes te branden en even stil te staan bij het recente overlijden van twee mensen, die wij van nabij hebben gekend. Helaas voor de reisleiding komen we hierdoor te laat bij de bus aan en krijgen (ha-ha) een 'gele' kaart, zoals de aardige reisleider ons lachend zegt. Wij weten echter zeker dat de goede Boeddha het ons allang vergeven heeft. We bezoeken een oud vissersdorpje, deels nog gebouwd op palen boven het water en zien vele soorten gedroogde vis, tot haai aan toe. Daarna maken we met een Sampan een tochtje door de haven, om vervolgens afgezet te worden bij een groot drijvend Chinese restaurant, waar we een originele dim-sum lunch krijgen voorgeschoteld. We zijn mooi op tijd terug om onze koffers op te halen voor onze vlucht naar Chennai in India.
Midden in de nacht stappen we de aankomsthal van het vliegveld van Chennai uit en belanden in een heksenketel van krioelende mensen, roepende taxichauffeurs, een kakofonie van toeterend verkeer, drukkende en vochtige warmte, overal stof en plastic afval in het rond .... kortom India! Zwager Hans en Murugan, de chauffeur van het project, staan ons op te wachten. Op naar Tiruvannamlai en Wonderland, de plek, waar de kinderen van het Eco-Trust project wonen. Dat is een rit van ruim drie uur, die wij niet snel meer zullen vergeten. Wat een chaos op de weg en in het verkeer. Op het vaak beschadigde wegdek word je links en rechts gepasseerd, wordt er constant, met allerlei vormen van claxons, oorverdovend getoeterd, rijdt haast iedereen met verblindend grote lichten, kom je ook auto's en motoren tegen zonder licht en moet je er op bedacht zijn dat, zelfs op een vierbaans weg, je opeens een tegenligger tegemoet komt. We sluiten onze ogen maar, hopend op de kwaliteiten van Murugan en de voorzienigheid en dommelen even weg. Tegen de ochtend komen we aan op Wonderland, een oase van rust, orde en properheid. We worden door zus Louisa hartelijk begroet en gaan direct naar onze mooi ingerichte kamer. De watchman en manus van alles Shangar brengt onze bagage. Hij zal tijdens ons verblijf ervoor zorgen, dat het ons aan niets ontbreekt.
Zo maken we ook meteen kennis met de lieve Supornam, die een prachtige colam, zandtekening, als welkom op de grond voor het huisje heeft gemaakt. Zij kookt op het project de maaltijden en zal ons verder verzorgen. Wij knappen ons op en nemen even onze rust. In de middag gaan we met Louisa en Hans, in de taxiscooter van Ramesh, de stad in. Ramesh is onze privé chauffeur en gids, hij spreekt de taal, kent de weg en heeft overal zijn adresjes. In de stad wacht ons de volgende 'openbaring'. Naast hetgeen we al schreven over het verkeer, komen er nu nog twee dimensies bij: de bedelaars en 'heilige'koeien die je overal tegenkomt. Naast dat de weg door velen als open riool wordt gebruikt, doen die koeien daar nog een flinke klodder bovenop. Mocht dit allemaal wat negatief overkomen, dan is dat niet onze bedoeling. Maar
als je, als kersverse westerling, hier binnenhuppelt is het, op zijn minst, even slikken c.q.wennen en heb je even tijd nodig om deze cultuurschok te verwerken. Zo komen we er, in de loop van ons verblijf, achter dat er in het weggebruik een bepaalde prioriteit bestaat. Om het wat aanschouwelijk te maken hebben we de verschillende categorieën maar een cijfertje gegeven van 0 tot 10. De voetganger telt hier niet en moet voor al het verkeer wijken, 0(nul) dus. De fietser is 1, de brommer 2, de scootertaxi 4, de motor 5, de auto 6, de vrachtwagen 8, de bus 10 en de koe = heilig. Motoren komen hier het meeste voor en zijn een snel en goed vervoermiddel. Hele gezinnen worden er tegelijk mee vervoerd (ouders met twee kinderen), maar ook complete deuren, planken van 2,5 meter breed en ander huisraad. De bus krijgt een 10, omdat deze boven alle wet verheven is. Al het verkeer wijkt voor de bus. Hij haalt in, wijkt uit en rijdt compleet tegen het verkeer in, veelal met een behoorlijke snelheid en afgeladen vol met passagiers. Wat een belevenis! Tiruvannamalai is een drukke stad. Dit komt hoofdzakelijk omdat hij ligt aan de voet van de heilige berg Arunachala en er één van de grootste Hindoetempels van India staat. Vlak naast deze tempel ligt de Ashram Sri Ramana Maharishi. Dit alles zorgt voor een grote stroom pelgrims en toeristen. De mensen zijn heel vriendelijk en altijd bereidt om je te helpen. We hebben leuke winkeltjes
bezocht en in verschillende restaurantjes heerlijk gegeten. Dat eten doe je dan wel op de Indiaase wijze, met je handen, alleen je rechter hand uiteraard..... In de avond van onze eerste dag worden we voorgesteld aan de kinderen die op Wonderland wonen. Twaalf jongens, in de leeftijd van 5 tot 14 jaar, worden daar momenteel dagelijks begeleid door een staf van vijf medewerkers. Het zijn een stel leuke en enthousiaste jongens, die al behoorlijk Engels spreken. Er wordt veel gelachen, maar ook serieus gewerkt en gestudeerd. Zo hebben ze allemaal een dagelijkse taak om Wonderland schoon en netjes te houden, moeten ze hun eigen kleding wassen en helpen elkaar, daar waar nodig. Na deze begroeting zijn wij aan het eind van ons latijn en duiken snel ons bed in. Zondag 6 maart kleden we ons in de stijl van het land en is een ieder druk. Het is vandaag een bijzondere dag. Er komen ongeveer 40 ouders, vanuit de naaste omgeving, van kinderen die dagelijks op Wonderland huiswerkbegeleiding krijgen. Dit is heel belangrijk voor het project, want zonder het support van de ouders ziet de toekomst voor deze kinderen er veel minder rooskleurig uit. Vijftig procent van de kinderen in India gaan nl. niet naar school en kinderarbeid komt nog regelmatig voor. Het wordt een leuke en levendige bijeenkomst, waarin tevens aan de ouders aandacht wordt gevraagd, voor het beter onderhouden van het milieu. Na deze bijeenkomst overhandigen wij, in aanwezigheid van de stafleden, leerkrachten en een grote groep kinderen, onze cheque aan Girish. Een feestelijk moment en voor ons een kroon op ons fiets-werk. (Zie ons vorige bericht). Wat hebben we tijdens ons verblijf verder ondernomen. Wel, we hoefden ons niet te vervelen, want Louisa had een aardig programma in elkaar gedraaid. We hebben onder andere op en om de Arunachale (berg) gewandeld,
hebben de tempel en de ashram bezocht en hebben in een kleinere tempel in Adianamalai, onder begeleiding van de aanwezige priester, een puja (kleine offerceremonie) gehouden. Stanny zie je dus niet meer terug, die is geoff.... Auw, ze slaat me! Dit alles deden we vroeg in de ochtend, omdat het anders te heet is (35 tot 40 graden). Overigens, dat je in een tempel wordt gezegend, is niet zo vreemd, maar als dat door een levensgrote echte olifant wordt gedaan, ..... Welnu, dat gaat als volgt. Je loopt naar hem toe, stopt een muntstuk in zijn slurf, buigt je hoofd en krijgt vervolgens een tikje met zijn slurf op je bol. Met andere woorden: door slurfoplegging wordt je meteen van allerlei waanideëen bevrijd.
Trouwens, je moet nog snel zijn ook, want voor je het weet heb je die knal al te pakken. Op een ochtend
hebben we de kinderen naar school gebracht. We liepen gezellig met de jongens door het veld en bij de school aangekomen mochten we in alle klassen even kijken. Wat grote klassen in Nederland? Hier zitten er makkelijk 40 tot 60 kinderen in de banken, keurig in uniform, schoon en gekamd. Een andere ochtend rijden we naar Care Home Vilvarani , een andere locatie van Eco-Trust. Hier wonen geen kinderen permanent, maar wordt elke dag, net als op Wonderland, aan zo'n zestig tot tachtig kinderen uit de omgeving huiswerkbegeleiding en Engelse les gegeven.Tevens is hier de computeracademie gevestigd. Op Wonderland hebben we nog de nodige activiteiten met de kinderen ondernomen. Elke avond samen met ze
eten. Koddig is het om dan, na het gebed voor het eten, uit twaalf kindermonden te horen "Eet smakelijk" en even later, "Is het lekker?" Na het eten hebben Stanny en Louisa een paar keer met ze gevouwen en met ballonnen gespeeld. Op de vrijdagavond is het spelletjesavond. Een feest voor de jongens, mede omdat Louisa dan iets lekkers uitdeelt. Het is geweldig om te zien dat ze elkaar echt helpen. Zo spreekt Abin, de jongste van vijf, nog niet goed Engels, maar als we iets met hem willen bespreken, dan staat meteen één van de andere jongens op om te tolken. Bijna elke dag, zo rond een uur of vijf, komt Girish even bij ons vieren langs en onder het genot van een kopje thee, sapje of soep (five o'clock ....?) hebben we dan goede en interessante gesprekken met elkaar. Na een, voor ons, heerlijk verblijf van tien dagen, is het voor Louisa en Hans, na drie maanden India, weer tijd om naar huis te gaan. De avond voor het vertrek genieten we met alle kinderen en medewerkers, in aanwezigheid van Girish en zijn gezin, van een heerlijke maaltijd. De volgende dag worden ze door alle kinderen uitgeleide gedaan en bij de poort hartelijk uitgezwaaid. De kinderen roepen en zwaaien, maar wij zien ook een paar volwassenen,
zoals Moorthy en Supornam, die het er echt moeilijk mee hebben. Wij vertrekken een dagje later naar
Hij is daar begonnen met het bouwen van dammen in de canyons, om zo het water vast te houden. Het resultaat is verbluffend!!! De hele omgeving ziet er groen en wollig uit en is begroeid met bomen en struiken. Inmiddels heeft hij zo'n dertig dammen gebouwd en tevens gezorgd dat er een dependance schooltje ontstond. Regelmatig dineren we samen en halen dan herinneringen op uit de vijftiger jaren. Hij laat Wim verschillende boeken zien over Purmerend en hun vroegere Jozefschool. Op diverse foto's herkent hij vroegere vriendjes en zelfs broer Piet en zus Maria. Na drie heerlijke dagen nemen we hartelijk afscheid en rijden wij richting Chennai. Onderweg stoppen we om te kijken bij het tempelcomplex van Mahabalipuram, waarvan de verschillende delen uit één grote monoliet zijn gehouwen. Bij een naburig hotel nemen we nog een duik in de Golf van Bengalen en het mooie zwembad. Heerlijk verfrist komen we daarna op de luchthaven aan. We hebben een nachtvlucht naar Yogyakarta met een stapover in Kuala Lumpur, dat zal dus weinig slapen worden. Voldaan van alle indrukken vertrekken we mooi op tijd en kijken terug op een fascinerend verblijf in India.Vooruitzicht:
- Wim 61 jaar op 28 maart
- Een maand Indonesië, Java, Bali en Lombok
- Thailand, Cambodja en Laos
.JPG)
1 opmerking:
Allereerst, Wim en Stanny van harte gefeliciteerd met Wim zijn 61ste verjaardag! Precies een jaar geleden was die bijzondere tour en voorproef van jullie wereldtrip met als hoogtepunt het bezoek aan Wonderland. Fantastisch om jullie ervaringen te lezen! Ik wens jullie nog een fantastische tijd en kijk uit naar het volgende reisverslag.
Corinexxx
Een reactie posten